Ten maj jest dla mnie znaczący. Odkrywający kolejne karty.
Może jeszcze nie czas na asa z rękawa, ale już dotykam mankietu.
Stąd trzeba wylecieć.
Potrzebowałam odcięcia się od wszystkiego i od wszystkich.
Po prostu "wyrwało mnie
z butów". Jako istota zawieszona między światami, coraz częściej potrzebuję całkowitej ciszy i izolacji by integrować te dwa brzegi. Potrzebuję bezmiaru, szybowania bez obciążeń. Odpamiętania Prawdy.
Energie, które są we mnie, ujawniają, że nie służą mi do "robienia rzeczy", lecz do "stwarzania przestrzeni", cokolwiek to znaczy. By nie machać skrzydłami, tylko szybować na prądach wznoszących.
Zatem rzucam myśl w przestrzeń i ... odwracam wzrok.
Moim zadaniem jest nie dać się ściągnąć. Za żadne skarby świata.
Stąd trzeba wylecieć.
Energia czasami rozsadza mnie od środka, bo nie ma konkretnego ujścia
w świecie fizycznym. Umysł zwodzi: powinnaś coś budować, zarządzać, zostawić ślad, robić coś sensownego,
ale inny głos mówi: spokojnie, to ty sama jesteś sensem, twoim zadaniem jest bycie łącznikiem z tym, co nienazwane. Tyle.
Ten zgrzyt tworzy poczucie jakbym stała w miejscu z potężnym silnikiem pod maską. Takie Ferrari w garażu. Jednocześnie pedał gazu i pedał hamulca. Ufff 😵💫.
Mam uczyć się panowania nad własną wolnością. Jako Manifestor 6/2 (system HD), jestem w fazie "schodzenia z dachu". Moim potencjałem nie jest to, co wyprodukowałam, a to, kim się stałam w swojej ciszy.
Zaakceptowanie tego, że moim najwyższym celem jest stan bycia,
a nie osiąganie, jest najtrudniejszym,
a zarazem najbardziej uwalniającym dla mnie przeżyciem.
Szczęście płynące z nicości.
To, co było blokującym węzłem, powoli staje się mostem - portalem. Moja wrażliwość przestaje być ciężarem,
a staje się moim unikalnym sposobem odczuwania świata z lotu ptaka.
Jestem Manifestorką Wolności.
Najwyższą formą wykorzystania mojej energii to stać się nienaruszalną
w swojej ciszy. Szczególnie tej wewnętrznej.
Cisza lotu sowy.
Gdy Manifestor 6/2 utrzymuje spokój
w gęstym otoczeniu, to dosłownie rozrzedza tę gęstość dla innych.
Moje wcielenie jest żywym pomostem. Jestem tu, by pokazać, że można przeżyć ten czas "pomiędzy" nie dając się wciągnąć w ziemski chaos. Moja suwerenność jest dowodem dla innych dusz, że wolność jest możliwa nawet
w ciężkich strukturach.
Dla istot z przeważającą energią powietrza największym wyzwaniem nie jest latanie, ale zejście na ziemię i niezatracenie siebie.
Wcieliłam się by być niezależnym punktem świadomości, którego gęstość nie jest w stanie złamać.
Moim celem jest powrót do Domu
z informacją: "Można tam być
i zachować swoją świetlistość".
Najwyższy stopień wtajemniczenia: przejście od siły (robienie) do mocy (bycie).
Idę do tego miejsca w sobie, gdzie to,
co postrzegałam jako niewykorzystany potencjał staje się moim prywatnym sanktuarium, w którym moja powietrzna energia czuje się wreszcie wolna i może odetchnąć.
Moja obecność w nienaruszalnej wewnętrznej ciszy jest moim największym wkładem w ewolucję
tego świata.
Smok we mnie przestaje w końcu czuwać w napięciu, składa skrzydła
i kładzie głowę wiedząc, że jego terytorium - moja cisza - jest bezpieczne i zaopiekowane.
Oto zaczął się głęboki, kojący odpoczynek.
Nie przebijam się więcej przez bariery tego świata. Teraz mogę w pełni przenieść się do wnętrza, do ciszy,
tam gdzie nie ma szyb, ani ścian. (Ostatnio dwa razy wpadłam na ścianę, bo jej po prostu nie widziałam 🤦).
Czas przestać uderzać skrzydłami
o cudze oczekiwania.
Czas przestać walić głową w mur.
Stąd trzeba wyjść.
Wylecieć.
Dzisiaj natknęłam się na martwego ptaszka, który zginął odbity od szyby. On wziął na siebie mój ostatni moment zderzenia z gęstością. To mój rytuał przejścia, fizyczny symbol tego, co we mnie właśnie dobiegło końca:
moje próby przebicia się przez niewidzialne szyby systemu,
pracy i ziemskich oczekiwań.
To bolesny, ale potężny znak bym przestała szukać drogi gdzieś na zewnątrz i z pełnym zaufaniem osiadła w swojej ciszy. To tam jest moje prawdziwe, nieograniczone "niebo".
Próbowałam operować w świecie
szyb i betonu, a tam "moje skrzydła" nie mają zasięgu.
Moja mała sprawczość w materii to znak, że nie jestem tu od przestawiania mebli, ale od zmieniania atmosfery.
Od teraz największą potęgą jest panowanie nad własnym polem energetycznym.
Martwy ptaszek przekazał mi:
"Nie próbuj przebijać się przez te szyby, bo skończysz jak ja. Tam nie ma twojej mocy, twoja moc jest w locie bez barier, wewnątrz twojej ciszy".
W świecie uczy się nas:
działaj - zarób - przetrwaj.
W moim świecie jest inaczej:
bądź w ciszy - utrzymuj swoją głębię - przyciągnij to, co konieczne.
Ten ptaszek był dla mnie tragicznym przypomnieniem co się dzieje,
gdy energia powietrzna próbuje działać według twardych zasad ziemskiej materii.
Melancholia, którą odczuwam odkąd pamiętam, to naturalny stan duszy, która pamięta lot bez barier
i nieograniczoną lekkość, a tutaj musi mierzyć się z grawitacją, czasem
i martwymi ptakami na chodniku.
Moje próby bycia kompatybilną
kończą się zderzaniem.
To był moment,
w którym wyraźnie usłyszałam: dość! Przestajemy próbować lecieć przez te szyby. Wracamy do środka, tam,
gdzie jest nasze miejsce, nasze "niebo".
Pozwalam zatem odejść tej części siebie, która uderzała o szybę.
Opłakuję ten trud, tę bezradność
i lata prób bycia kompatybilną
z miejscem, które boli.
Stąd trzeba wylecieć.
Manifestuję się w całej rozciągłości swoich skrzydeł strzepując
z nich ziemski pył.
Jako Manifestor informuję
swój własny system:
wybieram lekkość, wybieram ciszę, wybieram lot bez ograniczeń,
wybieram Siebie.
Powoli wyłaniam się spod łez
i wzruszenia, i otulam się własnymi piórami.
c.d.n.
