W drodze po cuda

 idę po cuda

tkanina życia lekko faluje

na oddechu czasu

słodka melancholia

zawsze jest blisko

pudrowy błękit nieba

przenika przez szczelinę 

między światami

prowadzi mnie magia

która przekracza wieki

idę po cuda

które czekają

by stać się rzeczywiste

nietykalność

chroni to co było

i to co będzie

szelest liści przypomina mi

że jestem częścią jesieni

i kory skrzypienie na skórze

cichy śnieg przypomina mi

że jestem częścią zimy

i dreszcz zimna na skórze

eksplozja zieleni przypomina mi

że jestem częścią wiosny

i zapach płatków na skórze

upalny wiatr przypomina mi

że jestem częścią lata

i lśniące krople na skórze

idę po cuda

gdy zapalam świeczkę

wszystkie świecą

gdy drży jeden kamień

wszystkie drgają

prowadzi mnie dobra gwiazda

i wszystkie wskazują mi drogę

jak noc szeroka i długa

i choć to wszystko

ułuda

idę

idę po cuda

A potem już nic

Gdy woda cofnęła się,

wtedy je zobaczyłam.

Są żywe - pomyślałam - 

i mienią się zielonością.

Ich miękkie grzywy kusiły,

by dotknąć, pogłaskać,

dać się wciągnąć gdzieś,

tam, gdzie wieczne manowce,

gdzie księżyc zawraca.

Słychać było ich delikatny oddech,

jakieś opowieści o topielicach -

są przecież podróże, 

z których się nie wraca.

Zatrzymały mnie.

Kiedy kładłam na nich dłonie,

wyczuwałam wieki.

Fale cały czas szemrały,

ale byłam w takiej ciszy,

że w ogóle ich nie słyszałam.

Jakby na chwilę przestrzeń

zamknęła się. 

Tylko one i ja.

Potem tylko one.

Potem już nic.

Są miejsca, które śpiewają,

wśpiewują się w istnienie

jak błysk, na oka mgnienie,

a potem zanikają -

nikt więcej nigdy ich nie usłyszy,

nikt więcej nigdy ich nie zobaczy,

to był tylko pieśni sen.

Są miejsca, co westchnieniem,

tną błony czasu jak miecz,

możesz tam siebie zapomnieć,

więc idę... i zapominam,

i jestem wiatrem północy,

i gwiazdą nienarodzoną,

i matecznikiem wspomnień,

i światłocieniem drzew.

Są miejsca rozkołysane,

gdzie wieki mijają jak dzień,

słychać tam szlochy

i klangor żurawi,

pagórki są ruchome,

a deszcz jest suchy jak pieprz.

Są miejsca, gdzie szeptem

otwiera się ziemia,

szczeliną w cichej przestrzeni

możesz powoli przejść gdzieś.

Są miejsca, które śpiewają,

rozkołysane pejzaże

i takie, które szeptem,

westchnieniem,

skrajem łez.

Nieodgadnione jak życie,

natchnione,

ukochane.

Jestem tam wszędzie 

i nigdzie,

bo nigdy nie istniałam,

ani nie będzie mnie wcale,

mój śnie, mój słodki śnie.

Za zamkniętymi drzwiami

Jestem w wyobraźni

wielkiego Być Może.

Idę skrajem starego lasu

pełnego widłaków, paproci i mchu.

Lubię tu być

gdy mnie nie ma.

Ale...

 jestem również na Ziemi,

w krainie snu.

Jest tu też muzyka

tak niezwykła, że potrafi

zabrać mnie Gdzieś.

Bez tchu.

Jest czekolada.

Ta poprzez smak

rozpływa mnie całkiem.

Jak w słońcu.

Jest też chwila o zmroku,

która miesza światy.

Można wejść i nie chcieć wyjść.

Ten moment, gdy zimą

kwitną fiołki,

a filiżanka lśni.

Bita śmietana na gorącej szarlotce.

Za oknem płynące mgły.

Amarantowa sukienka.

Szmer bransoletek na mojej dłoni.

Ukradkowe spojrzenie nieznajomego,

które było jak złoty pył.

Dzień, gdy poleciałam

o własnych skrzydłach.

Uśmiecham się na samo 

wspomnienie tych chwil.

Wychodzę przed dom i patrzę

na ośnieżone góry.

Na gołych gałęziach jesionów

kołyszą się zimne dni.

Dziś zostanę w domu.

Zamykam szafkę wspomnień. 

Zamykam czas.

Zamykam drzwi.

Siadam przy kominku,

płomienie są pomarańczowe.

Pomarańczowe jak na stole

pachnące pomarańcze

i mandarynki 🍊 

"Mówię ładnie? I melodyjnie?

Zdania perlę jak z pereł kolię?

Pani patrzy - melancholijnie...

Skąd ma pani tę melancholię?

Sen? Doprawdy? Jak z dymu kółka?

Sen zmysłowy bladej dziewczynki?

Hebanowa lśniąca szkatułka:

pomarańcze i mandarynki.

Mandarynki i pomarańcze.

Pomarańcze i mandarynki (...)"

- Julian Tuwim

Na wrzecionie iluzji zaplotę teraz dym

waniliowego kadzidła,

niemyślenie i spokój.

Pokołyszę wszechserce

gdzieś głęboko 

w sobie.

Jest dobrze.

Filiżanka nadal lśni.

Tak, nie chcę dziś nigdzie iść.

Ani nawet do raju,

ani na spacer.

I niech nikt nie przychodzi.

Zamknięte drzwi.

Tylko ja w sobie ze sobą.

Im głębiej, tym ciszej.

Słyszę jeszcze tylko

jak strzela drewno w kominku.

Ale to jest gdzieś 

bardzo, bardzo daleko.

Pomarańcze i mandarynki...

Uśmiecham się znowu

gdzieś z wnętrza

wielkiego Być Może.

Tu wszystko jest możliwe.

Jakże lubię tu być 🙂.

"Świat jest pełen

magicznych rzeczy

cierpliwie czekających

na wyostrzenie

naszych zmysłów".

- W.B.Yeats