Lubię wyjść z siebie i usiąść obok. Spojrzeć sobie w oczy lub czterema oczami w dal. Przede mną wiosna jesieni życia, wolna czasoprzestrzeń do usłania różami albo polnymi kwiatami, miodem codzienności, czekoladą zmierzchów, mlekiem świtów i stukaniem korali spadających lat. Dłonią w powietrzu rysuję sobie drzwi. Codziennie otwieram je i przechodzę na drugą stronę. Gdzie wtedy jestem? O niebo dalej...


Translate

Obserwuj Miejsce Spotkań Wymyślonych

Znak zapytania

"Znak zapytania znajduje się na każdym liściu,
w każdym śpiewie ptaków.
Na każdym obłoku, na każdej gwieździe,
na każdym atomie jest znak zapytania".
- Osho 

Dzień i noc są jak przypływ i odpływ.
Rano wstajemy i wdeeech - zanurzamy się w działanie,
a wieczorem - wydech, powoli wyciszamy się,
uspakajamy przed kolejnym zapadnięciem w kieszeń nocy.
Tak samo jest z porami roku -
po tym, jak energii przybywa,
gdy wszystko budzi się ku wiośnie,
ku kwitnięciu, pomnażaniu, owocowaniu,



potem powoli następuje zwijanie, odpoczynek,
spłynięcie energii w dół, ku korzeniom,
w kryjówki, norki, gawry,
ku wewnętrznym przestrzeniom.

Nasze życie też wplata się w te cykle.


Rozwijamy się niczym wstęga na wietrze,
by w pewnym momencie zacząć się zwijać.
Wszystko, co ludzie aplikują sobie sztucznie,
by powstrzymać lub opóźnić swoje naturalne procesy zwijania,
będzie energetycznie uderzać w ich najgłębszą istotę.
Jak wszystko, co jest wbrew naturze.
Jeśli ktoś sobie tego nie uświadamia,
to znaczy, że nie ma też świadomości swojego rdzenia,
nie odczuwa go, nie nawiązał z nim kontaktu.
Może nawet nie wiedzieć o jego istnieniu.

Czym charakteryzuje się istota rdzenna,
z uświadomionym Ja, z uruchomionym duchem?

Umie tak zarządzać swoją energią, by jej nie tracić.
Oznacza to, że nie kieruje jej na wspieranie tego, 
co osłabia jej świat i świat jako taki.
I doskonale rozróżnia, co ją wspiera, a co nie.

Żyje zgodnie z naturalnymi cyklami natury:
dobowym, pór roku, pór życia.


Wie, że najlepszą formą zmiany tego,
co już jej nie służy i nie sprzyja,
jest wybór czego innego.

Dąży do równowagi i harmonii
czyli działa z punktu zero, wspierając niedualność.
To oznacza, że nie tworzy podziałów będąc za albo przeciw,
bo ma świadomość, że rzeczy w swej naturze
są neutralne, a to umysł ludzki
nadaje im ważność, znaczenie i treść emocjonalną.

Odżywia się intuicyjnie i czuciowo,
nie według diet ani zaleceń innych.
Wie, że od wartości odżywczych i składu danych produktów 
ważniejsza jest ich zawartość energetyczna.
Martwy pokarm niesie śmierć,
a żywy pokarm niesie komórkom życie.


Odpuszcza wszelką kontrolę nad siłami Wszechświata
i pozwala, by prowadził ją wewnętrzny głos,
intuicja, jej Oryginał żyjący symultanicznie
w świecie niematerialnym.

Umie już przekształcać nabywane doświadczenia
i wiedzę we własną życiową mądrość.

Ma poczucie bycia w zgodzie
i głębokim porozumieniu ze sobą i ze światem.
Współodczuwa w jedności.


Znakomicie czuje się w samotności.
W ciszy. W bezruchu. W sobie.


Nie trwoni czasu danego jej do życia na Ziemi.
Wie, że nie ma ani jednego nieważnego dnia.

Umie panować nad sobą,
nad swoimi reakcjami na okoliczności zewnętrzne.

Czuje, że JEST. 
Tylko i aż. 
Teraz i tutaj.
Bo teraz jest tutaj, a tutaj jest teraz.
I wie, że to, że JEST, jest iluzoryczną manifestacją
tego, co NIE JEST.

Jest pogodzona z Tajemnicą Istoty Rzeczy.
Widzi wyraźnie, jak na wielkiej chmurze
światowej sieci informacyjnej
bujają się teorie, często sprzeczne, 
różne wierzenia i koncepcje,
nadzieje, poglądy, złudzenia i półprawdy.
Wie, że wszystkie one są tym, czym są -
potencjałami zasilanymi przez kręgi wyznawców.
Nie uczestniczy w tym, nie utożsamia się, jest świadkiem,
 jedynie obserwuje te procesy,
wiedząc, że Prawda po prostu jest, żyje za kurtyną tego świata,
nieosiągalna i nietykalna w materii.
Odczuwa nieuchwytność i piękno tej Tajemnicy.


"Powoli ucz się sposobu życia w tajemnicy.
Umysł wciąż pragnie wszystko wyjaśniać,
ponieważ panuje tylko wtedy,
gdy coś zostaje wytłumaczone.
Kiedy coś staje się jasne, można tym manipulować,
kiedy coś przestaje być tajemnicą, umysł jest panem.
Im większa tajemnica,
tym większa bezsilność umysłu.

Właśnie wtedy pojawia się modlitwa, medytacja
i wszystko to, co jest piękne.
Właśnie w tym miejscu odczuwa się prawdę.

ZNAK ZAPYTANIA pozostanie na zawsze,
ponieważ znak zapytania nie ma nic wspólnego z pytaniem.
Ma coś wspólnego z tajemnicą życia".
- Osho

Noc przed

 Widzę za sobą drogę, którą przyszłam.
Aż tutaj, do końca jesieni.
Ciemne chmury przetaczają się po niebie.
Niosą deszcz.


Patrzę na bezlistne gałęzie.
Dotykam wyziębionej ziemi.
Suche trawy kołyszą się na wietrze.
Lubię ten ich słomiany kolor.





Widzę przed sobą drogę, którą pójdę.
Do domu.
Napalić w kominku.
Zrobić napar z pomarańczy, cynamonu i goździków.
Przytulić kota. Zaopiekować siebie.


Minęła właśnie ostatnia w tym roku jesienna noc.
Znów coś się kończy, by zacząć się mogło coś.
Między szalikiem a rękawiczką
już słychać staccato zmiany - 
oto kropka nad nutą nadchodzącej zimy.
Przesilenie. Przejście. Przemiana. Odrodzenie.
Jeszcze niewidoczne, ale już wyczuwalne
w eterycznym oddechu ziemi.
Kończy się głęboki wdech - czas schodzenia.
Światło ukryte w mroku zacznie teraz
nabierać mocy na wydech,
a mrok będzie się kurczył i znikał w świetle.
Aż do przesilenia letniego.

(Vigilia (łac) --- czuwanie nocne przed dniem świątecznym).

Było już późno, ale nie spałam.
Bo tej nocy była moja wigilia, moje czuwanie,
ten magiczny "dzień przed" i "noc przed",
gdy pory roku zamieniają się miejscami.


W środku nocy wyszłam jeszcze do ogrodu,
by spojrzeć na rozchmurzone właśnie niebo,
na świąteczne bombki z gwiazd
i zebrać najpiękniejsze prezenty -
ciszę śpiących w spokoju ptaków, oddech drzew,
świadomość życia, kołysanie traw.


*      *      *

Święto Yule. Światła narodzenie.
Życiodajnego przesilenia życzę wszystkim
i cudownej celebracji Yule tym,
którzy pochylają się nad sacrum Koła Natury
i żyją ze świadomością nieśmiertelności i mocy Ducha.




Samotna dusza

Listopad jest gęsty od przesłań ducha. 
I od szeptów przodków. 
Są w szelestach liści, w szmerach wiatru,
w jękach chochołów na polach,
w tiulach mgieł i pustych pajęczynach,
na których krople wody lśnią jak diamenty.
Są w dymie z kominów nad domami dobrych ludzi.
W stuknięciu kamienia o kamień.
Między dłonią a wilgocią trawy.
W ciszy, w samotności, w westchnieniu.


Między dłonią a wilgocią trawy 
lśnią też wspomnienia lata.
Latem odwiedzałam to miejsce wiele razy,
ale trawa była sucha jak pieprz, 
a wszędzie wokół kwitły rumianki, krwawniki 
i dziurawce. 
Na to wspomnienie ogarnia mnie melancholia.
Zresztą
dużo teraz wokół melancholii.
To jej czas.
Jest jak mandolina jesieni,
jak skrzypce wczesnych zmroków,
jak flet poprzez echo gór.
Jest jak samotna dusza
na samotnym niebie bez końca. 



Victor Hugo powiedział kiedyś,
że melancholia to radość z bycia smutnym.
A gdy jeszcze weźmie się za rękę ze swoją siostrą nostalgią,
to już można całkiem popłakać się ze szczęścia.
Takie to są paradoksy.

Nostalgia. Melancholia. 


Mgła, gdy jest bardzo gęsta, syczy.
To brzmi tak, jakby Istoty Mgielne komunikowały się ze sobą. 
Raz ciszej, raz głośniej.
Ssssss...
Wsłuchiwałam się w to syczenie nie raz -. 
jest delikatnie smutne, przejmujące. 

Przesuwam się 
poprzez mleczno - muślinową istność mgły, 
a ona otwiera przede mną drzwi,
a potem słyszę, jak zamyka.
Jestem wewnątrz.
Zupełnie sama.
Nikt nie patrzy.
Mogę się nawet rozpłakać.


Z tamtej strony - 
przytłumione odgłosy fioletów wrzosu,
brązów zasychających paproci,
 ostatnich tchnień żółknących traw. 
Nostalgia. Melancholia. 
Z tej strony - samotność duszy.
Nie ma nic więcej. 



To w takich miejscach rodzą się
błędni rycerze.
To w takich miejscach spotkać można duchy
i dzieci we mgle.

Coś czeka.
Jest dziwnie.

Idę cicho i szukam w sobie
swojego pierwotnego imienia. 
Nomen est omen.
Szukam słów niewypowiedzianych,
jakiegoś sensu,
ssssssss,
a chłód zaczyna przenikać mnie do kości.
Góry niosą już na ramionach zmierzch.
Oczy wrzosów powoli zamykają się.


Nostalgia. Melancholia. 

Mogłabym poczuć niepokój 
na tym pustkowiu świata i duszy. 
Ale nie. 
Jestem prawnuczką kobiet doświadczonych.
Prawnuczką tych,
które w nocy wsłuchiwały się w krzyki śpiących ptaków
i rozmowy nienarodzonych jeszcze dzieci.
Tych, które dawały radę 
mimo wszystko. 
Pozostały w szemraniu mojej krwi, 
w pamięci moich kości, w syczeniu tiulów mgły. 
Są już teraz z drugiej strony
i wiedzą to, co przede mną jest jeszcze 
zamknięte. 
Kobiety o samotnych duszach.
Jak ja. 

Po mnie przyjdą następne.

Świece, tylko

Czasami robię sobie wieczory tylko w świetle świec.
Już zapadł zmrok, za chwilę pogaszę wszystkie światła
i zapalę knoty.




Lubię kontemplować, jak wygląda wszystko dokoła
w ciepłej barwie płomyków,
jakie ma miękkie kontury i zanikające kolory.


Obserwuję cienie.
Słuch wyostrza się i nagle słyszę w domu
zupełnie inne dźwięki niż wtedy,
gdy zapalone jest światło.
Słyszę, jak deski w drewnianej podłodze wzdychają do czasów,
gdy były drzewami,
słyszę, jak porządkują sęki.
Słyszę, jak obok mnie przesuwa się czas
i powoli zabiera ze sobą kolejny dzień.




Czuję delikatny ruch powietrza,
bo pomimo końca października jest bardzo ciepło
 i balkon otwarty jest na oścież.
Czuję jakąś niesamowitość tych chwil,
gdy płomienie świec lekko drżą nawet wtedy,
gdy nie ma już żadnego powiewu.
Czuję, jak cały dom delikatnie oddycha.
Gdzieś coś pyknęło, gdzieś coś stuknęło, zaszeleściło.
Może któreś z moich lalek ożyły,
obudziły się z dziennej nieruchomości i idą się bawić.
Może czekolada rozwija się ze sreberka.
A może to czajnik rozmawia z kubkiem.
Biorę kadzidło Midnight Calm,
zapalam je od świecy i czuję, jak uwalnia się jego aromat.
Bezszelestnie chodzę po domu, tylko po to,
aby poczuć przyjemność poruszania się
między dniem a nocą,
między migotliwymi cieniami w przestrzeni,
między ogniem a powietrzem.


Obok mnie mój kot, mruczy.
Razem wchodzimy w murmurandum tej właśnie chwili
i zanikamy powoli w sennym przytuleniu.
Miękka sierść pod moją dłonią
i błyszczące oczy patrzące na mnie z miłością.
Jak łatwo jest wyjąć sobie trochę magii
z kufra nieskończoności i zaczarować sobie wieczór.
Świece, kadzidło, duchy domu, zmrok, kot i ja.