Głód

Kiedy idą zmiany,

idę razem z nimi.

Jestem zmianą.

Wdechem i wydechem.

Gdy padają pytania,

nie szukam odpowiedzi.

To ja jestem odpowiedzią.

Gdy płaczę

nie szukam winnych.

To ja jestem płaczem.

Śmiechem.

Echem.

Gdy mgła zasnuwa przestrzeń

i niewiele widać -

widzę siebie.

Cisza bezszelestnie

przesuwa się po duszy.

Dźwięczy w ciele.

Samotność pokazuje 

co jest,

a czego nie ma,

co jest syte, a co głodne,

gdzie pneuma istnienia

dotyka we mnie

Żywego.

Jem tylko wtedy,

gdy jestem głodna.

I to dotyczy w życiu

wszystkiego.

W drodze po cuda

 idę po cuda

tkanina życia lekko faluje

na oddechu czasu

słodka melancholia

zawsze jest blisko

pudrowy błękit nieba

przenika przez szczelinę 

między światami

prowadzi mnie magia

która przekracza wieki

idę po cuda

które czekają

by stać się rzeczywiste

nietykalność

chroni to co było

i to co będzie

szelest liści przypomina mi

że jestem częścią jesieni

i kory skrzypienie na skórze

cichy śnieg przypomina mi

że jestem częścią zimy

i dreszcz zimna na skórze

eksplozja zieleni przypomina mi

że jestem częścią wiosny

i zapach płatków na skórze

upalny wiatr przypomina mi

że jestem częścią lata

i lśniące krople na skórze

idę po cuda

gdy zapalam świeczkę

wszystkie świecą

gdy drży jeden kamień

wszystkie drgają

prowadzi mnie dobra gwiazda

i wszystkie wskazują mi drogę

jak noc szeroka i długa

i choć to wszystko

ułuda

idę

idę po cuda

A potem już nic

Gdy woda cofnęła się,

wtedy je zobaczyłam.

Są żywe - pomyślałam - 

i mienią się zielonością.

Ich miękkie grzywy kusiły,

by dotknąć, pogłaskać,

dać się wciągnąć gdzieś,

tam, gdzie wieczne manowce,

gdzie księżyc zawraca.

Słychać było ich delikatny oddech,

jakieś opowieści o topielicach -

są przecież podróże, 

z których się nie wraca.

Zatrzymały mnie.

Kiedy kładłam na nich dłonie,

wyczuwałam wieki.

Fale cały czas szemrały,

ale byłam w takiej ciszy,

że w ogóle ich nie słyszałam.

Jakby na chwilę przestrzeń

zamknęła się. 

Tylko one i ja.

Potem tylko one.

Potem już nic.

Są miejsca, które śpiewają,

wśpiewują się w istnienie

jak błysk, na oka mgnienie,

a potem zanikają -

nikt więcej nigdy ich nie usłyszy,

nikt więcej nigdy ich nie zobaczy,

to był tylko pieśni sen.

Są miejsca, co westchnieniem,

tną błony czasu jak miecz,

możesz tam siebie zapomnieć,

więc idę... i zapominam,

i jestem wiatrem północy,

i gwiazdą nienarodzoną,

i matecznikiem wspomnień,

i światłocieniem drzew.

Są miejsca rozkołysane,

gdzie wieki mijają jak dzień,

słychać tam szlochy

i klangor żurawi,

pagórki są ruchome,

a deszcz jest suchy jak pieprz.

Są miejsca, gdzie szeptem

otwiera się ziemia,

szczeliną w cichej przestrzeni

możesz powoli przejść gdzieś.

Są miejsca, które śpiewają,

rozkołysane pejzaże

i takie, które szeptem,

westchnieniem,

skrajem łez.

Nieodgadnione jak życie,

natchnione,

ukochane.

Jestem tam wszędzie 

i nigdzie,

bo nigdy nie istniałam,

ani nie będzie mnie wcale,

mój śnie, mój słodki śnie.