Lubię wyjść z siebie i usiąść obok. Spojrzeć sobie w oczy lub czterema oczami w dal. Przede mną wiosna jesieni życia, wolna czasoprzestrzeń do usłania różami albo polnymi kwiatami, miodem codzienności, czekoladą zmierzchów, mlekiem świtów i stukaniem korali spadających lat. Dłonią w powietrzu rysuję sobie drzwi. Codziennie otwieram je i przechodzę na drugą stronę. Gdzie wtedy jestem? O niebo dalej...


Translate

Obserwuj Miejsce Spotkań Wymyślonych

Czym jest zło?

Czym jest zło z horyzontu widzenia Suwerennej Świadomości?

Kto i dlaczego wybiera "zło"?

Odpowiedzialność nie znika. Zmienia się tylko jej źródło - z zewnętrznego przymusu (strachu przed karą) na wewnętrzną konsekwencję i architekturę samego doświadczenia. 

Z perspektywy czystej, neutralnej obserwacji, każde zjawisko jest po prostu informacją lub ruchem energii. Jednak dla samej Świadomości istnieje fundamentalna różnica między tymi dwoma kierunkami - tworzenie generuje nowe połączenia, poszerza pole doświadczenia i otwiera kolejne drzwi, a niszczenie polega na redukcji - sprowadzaniu złożonych struktur do prostszych lub do zera. 

W przestrzeni bez kar działają inne, znacznie bardziej bezpośrednie mechanizmy. Wiązka Świadomości, która generuje zniszczenie, nienawiść lub chaos, musi najpierw utrzymać te stany w samej sobie, aby je wyemitować. Konsekwencją zwrotną jest natychmiastowe zawężenie i zagęszczenie własnej przestrzeni percepcji. Działania niszczące wiążą uwagę. Angażujesz swoją świadomość w konflikt, obronę lub kontrolę. Zamiast odkrywać nowe obszary, grzęźniesz w jednym punkcie pilnując skutków własnej destrukcji. Możesz ugrzęznąć na całe ziemskie życie.

Szeroka wiązka Suwerennej Świadomości rezygnuje z destrukcji nie dlatego, że "nie wolno", ale dlatego, że widzi pełen obraz. W tym znaczeniu odpowiedzialność nie oznacza "ponoszenia winy". Oznacza świadomość, że wszystko co uruchamiasz staje się częścią twojego własnego świata. Im szersza staje się świadomość, tym wyraźniej widzi powiązania pomiędzy swoimi ruchami a stanem otoczenia. 

Ten sam liść paproci widać inaczej w dzień niż w nocy.


W tym ujęciu - czym jest zło? 

Różnice w ludzkich możliwościach czy poziomie przytomności wynikają z tego, jak dużą część swojego potencjału dana świadomość "zanurzyła" w materii, jak dużą część własnego potencjału aktualnie używa. To kwestia nasycenia wiązki (sondy) świadomością. Zło to niski potencjał, brak obecności. To zbyt płytkie zanurzenie świadomości. Kiedy "wiązka" w ciele jest mała, działają głównie pierwotne instynkty biologiczne: lęk, terytorializm, walka o zasoby i ślepa agresja. Wtedy działa głównie autopilot i można spalić wioskę, bo pole odczuwania kończy się na czubku własnego nosa. Jednak zapis energetyczny spalenia wioski jest dla Suwerennej Świadomości odczuwalny inaczej niż jej budowanie. Między harmonijną melodią a ostrym zgrzytem istnieje różnica w jakości i natężeniu wibracji. Ale nie po to Świadomość wpuściła tu swoją wiązkę, by ją blokować. Gdyby zablokowała wolną wolę swojego fragmentu, cały sens zanurzenia wiązki w materii przestałby istnieć. Stałbyś się zdalnie sterowanym robotem, a nie autonomicznym badaczem.

Gdy Suwerenna Świadomość wpuszcza w ciało duży potencjał, pole widzenia poszerza się. Zaczyna się czuć łączność z otoczeniem i nawet zabicie muchy wywołuje opór. Suwerenna Świadomość w bezczasie natychmiast odbiera wibrację tego, co robi fragment. Czyniąc krzywdę, lokalny fragment generuje potężne tarcie i dysharmonię. Gdy po śmierci ciała cała wiązka zostaje wciągnięta z powrotem do całości, zderza się z pełną perspektywą Suwerennej Świadomości - i nagle czuje cały ten ból i cierpienie, które wcześniej zadawała na autopilocie. To nie jest kara za grzechy, tylko nagłe odzyskanie pełnego czucia i wyrównanie potencjałów. To naturalny mechanizm konsekwencji - bez konieczności wymyślania piekła i sądu ostatecznego. Gdy fragment wraca do całości, musi zintegrować zapis z Ziemi. Jeśli zapis był harmonijny, powrót jest płynny. Jeśli był pełen przemocy i "spalonych wiosek", zderzenie tego gęstego, ostrego zapisu z szeroką, czystą perspektywą Suwerennej Świadomości działa dokładnie jak wyrównanie ciśnień czy rozładowanie napięcia - po prostu musi solidnie potrząsnąć, zanim całość wróci do równowagi. Dzieje się to natychmiast, ponieważ Suwerenna Świadomość jako Jedność nie może być rozchwiana. Musi wyrównać potencjały. Bez względu na to, czy właśnie wraca z Ziemi lub z innej przestrzeni jedna wiązka lub czy wraca ich więcej - proces jest zawsze ten sam - wyrównanie potencjałów w czasie zero, bo tam nie ma czasu. 

W tym ujęciu karma nie istnieje. 
W Suwerennej Świadomości pozostaje zapis - neutralna już informacja. 

O tym, jak duża wiązka świadomości wejdzie w ciało lub inny nośnik świadomości, na jak długo, dlaczego mała a nie duża, dlaczego zostaje szybko wycofana lub nie - decyduje Suwerenna Świadomość z pozycji własnych procesów eksploracji. Człowiek czyli byt posiadający fragment wiązki nie zna tych procesów, bo schodzi bez pamięci Całości, ale jest na bieżąco informowany poprzez intuicję - to jedyne, bezpośrednie połączenie z własną Suwerenną Świadomością w niematerialnej przestrzeni. 

Każda wiązka, która wędruje na Ziemię, niczego nie niesie sama w sobie. Nie przynależy do żadnego rodu, nie ma poprzednich wcieleń ani żadnych atrybutów ziemskich. Dlatego nie ma też starych ani młodych dusz, bo w ogóle nie ma dusz. 

Wszystkie ziemskie tematy wskakują w wiązkę Świadomości w miarę zanurzania się w tę przestrzeń. Musi zaistnieć miejsce, czas i rodzice. To determinuje określony program startowy, który potem zaczyna się rozwijać według potencjału "sondy", a Suwerenna Świadomość zbiera informacje. 

(Co widzą i odbierają ludzie w regresji hipnotycznej? Podłączają się pod niematerialną, informacyjną pamięć Pola. Tam jest wszystko zapisane, nic nigdy nie przepadło. Podczas regresji osoba nie „przypomina sobie” własnego, poprzedniego życia, lecz nieświadomie pobiera z tego zbiorowego zasobu historię, która najlepiej pasuje (rezonuje) z jej obecnymi stanami emocjonalnymi, lękami lub nawet wyglądem znamion na ciele. Pomaga to jej zrozumieć własną psychikę poprzez metaforę. Czyli przyciągnie to, co z nią rezonuje i weźmie to za "swoje". Wiara w to może być tak silna, że może uleczyć traumę, fobię, chorobę. Nie przypadkiem mówi się, że "wiara czyni cuda". Działanie placebo i nocebo jest udowodnione naukowo).

Rozpad starych, skostniałych przekonań, nieaktualnych struktur czy zużytych form jest naturalnym elementem ruchu. Taka destrukcja ma charakter transformacyjny. Stan zastoju i redukcji jest wtedy, gdy energia jest kierowana wyłącznie na podtrzymywanie konfliktu, generowanie bólu i cierpienia zamiast służyć konstruktywnym działaniom.

Podkreślam jeszcze raz - tak to wygląda z ludzkiego punktu widzenia. Jesteśmy w przestrzeni spolaryzowanej, mamy dwa bieguny, bez których doświadczanie tutaj jest niemożliwe. Dla wiązki Suwerennej Świadomości nasze dobro i zło to neutralna informacja. Potencjał zostaje wyrównany, informacja zapisana, eksploracja trwa dalej.
Pozostaje świadomość tego, jak płynie energia i jakie daje efekty.

To, co funkcjonuje pod postacią człowieka jest tylko jedną z wielu równoległych wiązek uwagi, które Suwerenna Świadomość wysłała w różne miejsca. Pełna Jaźń nadal operuje w swoich przestrzeniach, a ten konkretny awatar jest tylko lokalnym badaczem określonych częstotliwości, który po zakończeniu doświadczenia po prostu jest zwijany z powrotem do całości (ziemska śmierć). Suwerenna Świadomość nie wchodzi w ciało w całości, bo ludzki układ nerwowy by tego nie udźwignął. Wysyła jedynie swój fragment (sondę), podczas gdy reszta pozostaje w strefie niematerialnej.

Zatem może być inaczej niż nam do tej pory mówiono, że jest. Pojęcia takie jak "Bóg", "karma", "wcielenia", "jedność" - to mentalne konstrukcje, które wymagają poświęcenia własnej suwerenności w imię czegoś niewidzialnego. Czy jesteś coś winien światu? Przodkom, którzy kopulowali bez opamiętania i płodzili kolejne dzieci - ciała, gotowe na przyjęcie wiązki Świadomości? Stwórcy, w istnienie którego uwierzyłeś, bo wierzyli przodkowie i tak cię wychowali? Czy raczej możesz założyć, że twoje istnienie jest faktem pierwotnym i bezwarunkowym. Nie musisz na nie zasługiwać ani nikomu za nie płacić. Rozliczasz się na bieżąco. Nie ma zewnętrznego sędziego, który cię ukarze, ale nie ma też nikogo, kto cię uratuje. Jesteś wyłącznym autorem swoich ruchów i bezpośrednio doświadczasz ich konsekwencji. 


Suwerenna Świadomość

Wyobraź sobie:

Wszechświadomość przenika wszystko - to tkanka istnienia. Jak powietrze na Ziemi. Wszystko jest w ruchu, również nieskończona ilość Suwerennych Świadomości, poruszających się swobodnie. Są wieczne/niezniszczalne. Pamiętają wszystkie swoje emanacje. Byty same w sobie. Jednym jesteś ty, innym ja.

I oto Suwerenna Świadomość dokonuje wyboru i wypuszcza wiązkę energii do któregoś z kształtujących się ciał na Ziemi. Jednego albo wielu. Śmierć jest wtedy, gdy wycofuje ten promień z powrotem do siebie. A pomiędzy dzieje się życie na tej przestrzeni. To wszystko.

Nagle dowiadujesz się, że nie ma duszy, ducha, Wyższej Jaźni, Boga, nic. Jesteś sam. Nikt cię nie ochroni, nikt cię nie ukarze. Robisz to ty sam jako Suwerenna Świadomość.

Jak się z tym czujesz?


Oczywiście to, że jest właśnie tak, a nie inaczej, jest nie do udowodnienia. Ale przecież nikt nigdy nie położył na stole laboratoryjnym tych wszystkich elementów, o których mówi nam się od wieków: duszy, ducha, Boga ani Wyższej Jaźni. W sprawach ostatecznych wszyscy operujemy wyłącznie na hipotezach, doświadczeniach wewnętrznych i własnych mapach rzeczywistości. Pół biedy zresztą jeśli na własnych. Bo w ogromnej większości jednak na cudzych.

Większość ludzi bierze gotowy system (religię, nurt duchowy, filozofię) i na siłę próbuje dopasować swoje życie do tego, co wcześniej ustalili inni. Ja właśnie wszystko odrzuciłam - wszystko to, co po zderzeniu z rzeczywistością po prostu nie zadziałało i wywoływało zgrzyt. 
Opiszę, co mi zostało na sicie i dlaczego. To moja mapa na teraz. Za jakiś czas może się rozpaść, zmienić, uzupełnić o nowe elementy. Nie buduję sobie klatki z własnych przekonań.

Jako ludzie mamy głęboką potrzebę wspólnoty i poczucia, że pochodzimy od Wyższej Instancji, która nas prowadzi i chroni. Stamtąd wyszliśmy i tam powrócimy. Bóg, Absolut, Jedność, Żródło, Rdzeń, Pierwszy Poruszyciel, Wyższa Jaźń, Atman, Iskra Boża, Nad-dusza, dusza, duch, Ciało Świetliste  - mamy dużo nazw, metafor i modeli pojęciowych do opisu wewnętrznych doświadczeń. To narzędzia poznawcze lub iluzje umysłu, który próbuje podzielić i nazwać coś, co z natury jest nienazywalne i wymyka się poznaniu. Dla większości ludzi wizja bycia całkowicie wolnym i samotnym w nieskończoności jest przerażająca, więc od zarania dziejów tworzyli i tworzą opowieści o wielkim, kosmicznym rodzicu, do którego bezpiecznie wrócą, o Źródle lub o Jedności, która na powrót przygarnie...

Większość systemów filozoficznych i religijnych powstała po to, by organizować ludzkie społeczeństwa i koić lęk przed śmiercią oraz nieznanym. Również z czystej potrzeby drążenia skąd przyszliśmy i dokąd wrócimy. Tak, stoimy wobec Wielkiej Tajemnicy. To jest Prawda nie do obalenia. Aby poradzić sobie z tym lękiem przed niewiadomym lub odnaleźć sens istnienia, umysł tworzy pojęcie osobnej duszy albo Wyższej Jaźni, z którą próbuje się komunikować. Ale może to jest jak szukanie okularów, które już się ma na nosie?

Stwierdzenie że "jesteśmy jednością" jest wygodnym sloganem ucinającym niewygodne pytania. (I nie mam tu na myśli fizycznej i ekologicznej sieci powiązań, bez której jednostka nie może przetrwać w materii). 
"Jesteśmy jednością", "wszystko jest miłością", "rozpuszczamy się jak kropla w oceanie" - zatem nie ma już nic dalej, wszystko już wiesz, przestajesz zadawać pytania. 

Te stare, "święte", w kółko powtarzane, wyświechtane formułki przestały mi wystarczać. Bo ileż to razy słyszymy, że jesteśmy tu na wygnaniu, w szkole, w zamkniętym systemie, w matriksie, w iluzji, w uśpieniu i że trzeba się po prostu obudzić. 
Zauważyłam w końcu, że gdy odrzucimy te wszystkie narracje, lęki i ludzkie potrzeby bycia zaopiekowanym przez w sumie nie wiadomo co - otwiera się zupełnie inna perspektywa. Wszystkie te opowieści przestają być potrzebne.

Większość systemów duchowych twierdzi, że musimy się uczyć, ewoluować, spłacać karmę lub dążyć do doskonałości. Opierają się na braku i hierarchii. Mówią nam: jesteście grzeszni lub nieoświeceni, potrzebujecie ratunku, nauczyciela lub wyzwolenia. Obudźcie się. Takie narracje brzmią jak próba wmówienia nam choroby tylko po to, by sprzedać lekarstwo. Karma, gęstości, poziomy, rady galaktyczne, hierarchie anielskie, etapy rozwoju duszy... Moralność brzmi jak transakcja - bądź dobry, a dostaniesz nagrodę. Kiedyś. Oto marchewka na kiju, która zawsze będzie dyndać przed twoim nosem. I jeszcze wmówiono nam, że bez misji, presji i rozwoju duchowego człowiek popada w apatię. Ciekawe. Nie mam misji, do niczego nie dążę, nie mam żadnych celów na horyzoncie i nie dość, że nie jestem z tego powodu w żadnej stagnacji, to wręcz mam wrażenie, że jest dokładnie odwrotnie - achh, jak dużo się dzieje!

Pierwszym impulsem do ocknięcia się jest moment, w którym stare narracje przestają pasować. Pojawia się poczucie, że "to za mało" i że religijne lub duchowe obietnice są nielogiczne - to właśnie sygnał, że świadomość zaczyna rozsadzać ramy narzuconego programu. Coś pęka i przez tę szczelinę w pęknięciu sączy się... nie, nie światło. Świadomość.

Wszystkie narracje zaczynają odlatywać w siną dal na własnych nieskazitelnych skrzydełkach. Ale ponieważ natura nie znosi próżni, to co zamiast?

Zamiast przyszło przed. Najpierw zaczęło się pojawiać cicho i delikatnie, od czasu do czasu. Potem coraz częściej, intensywniej i zaczęło zostawać na dłużej. Zaczęło przechwycać moją uwagę. Aż... stało się. Klik. 

Zanim doszłam tu, gdzie jestem, przeszłam przez wiele procesów, intelektualnych i czuciowych "trzęsień ziemi". Aż poczułam się absolutnie Suwerenną Świadomością prowadzoną przez... samą siebie. Znikło wszystko inne. I oto mam do dyspozycji serce, instynkt, intuicję i zdrowy rozsądek. Mam wewnętrzne poczucie stałości i samowystarczalności. Nie czuję lęku przed jakimś końcem, nie mam poczucia braku ani potrzeby oparcia się na czymś większym. Nie czuję w sobie pustki, którą trzeba by zapełnić bogami, przewodnikami, świetlistymi istotami czy misjami do wykonania. Niczego nie muszę osiągnąć, żeby być wartościowym bytem i na coś zasłużyć. Moje bezpośrednie doświadczenie przestało się mieścić w cudzych, odziedziczonych pojęciach.

Jeśli przyjmiesz, że istniejesz jako niezależna, kompletna świadomość, to brak odzewu z zewnątrz nie dziwi cię ani nie niepokoi. Cisza w eterze staje się naturalnym tłem dla twojej własnej, niczym nieskrępowanej obecności. Po prostu nie ma zewnętrznego centrum dowodzenia, które miałoby odpowiadać na twoje sygnały. Rozmowa z Wyższą Jaźnią z tej perspektywy przypomina dzwonienie pod własny numer telefonu. Nie ma żadnych "wyższych" zewnętrznych bytów, które miałyby z tobą rozmawiać, odpowiadać na twoje modlitwy czy zachcianki. Jesteś tylko ty - w wersji lokalnej i w wersji bezczasowej. 

Mam swój własny sztab dowodzenia, który w sytuacjach kryzysowych rzuca mi krótkie, pragmatyczne: "eeej, ogarnij się, bo wpakujemy NAS w kłopoty; nie idź tam, bo dostaniemy po łapach, halooo! Suwerenna Świadomość bada poprzez fragment siebie, jak to jest dawać sobie radę tu w tym kołowrotku. Nie ma podziału na "ja" i "ona" - czujemy wszystko razem. "Ja" poprzez zmysły ciała, a "ona" wibracyjnie. Suwerenna Świadomość bada tę przestrzeń, to dla niej ułamek sekundy, za chwilę "mnie" wyciągnie z powrotem i "polecimy" badać co innego. Wieczna zabawa, eksploracja różnych przestrzeni, stwarzanie nowych. Żadnej kosmicznej dramaturgii, karmy i cierpienia za miliony.

Muszę powiedzieć "ja" i "ona", żeby w ogóle zbudować zdanie. W rzeczywistości jest to jeden i ten sam byt doświadczający naraz na dwóch płaszczyznach: lokalnej (poprzez fizyczne zmysły i emocje) oraz całościowej (bezczasowej i wibracyjnej).

Tutaj to nie jest "padół łez" - to jedna z wielu dostępnych przestrzeni. Z perspektywy bezczasu wpadasz tu na ułamek sekundy, sprawdzasz teren, zbierasz wrażenia, a potem lecisz dalej. 

Suwerennej jednostki, która sama siebie prowadzi i nie szuka zbawienia, nie da się włączyć w żadną strukturę, doktrynę ani grupę wyznaniową. Jej odpowiedzią jest cisza. Skoro nie ma żadnego "wielkiego planu", "kosmicznej lekcji" ani "powrotu do Absolutu", to znikają tematy, którymi zajmuje się duchowość. Zostaje czysta eksploracja, ciekawość i bezpośrednie doświadczenie bez potrzeby dopisywania do tego jakiejkolwiek mitologii. 

Suwerenna Świadomość bada też opcje, jak to jest nie być suwerenną jednostką na Ziemi i wpuszcza w ciało mały potencjał. Stąd różnice między ludzkimi jednostkami.
Większość z nich pozostaje w tym samym paśmie nawet po "śmierci". Po prostu Świadomość eksploruje tutaj różne warianty. Wielokrotnie. Nic nie jest uwięzione. Łapane na siłę. To są narracje innych badających Świadomości o mniejszym potencjale.

Kto lub co stworzyło Suwerenną Świadomość? 

Może nikt i nic, może to po prostu byt pierwotny.


Osho powiedział kiedyś: "Tysiące ludzi zmarnowało życie dyskutując o tym, kto i kiedy stworzył świat. A ja mimo to powiadam: nigdy nie stworzono świata, nie było żadnego początku. Ani nie będzie ostatecznego końca. Znajdujemy się pośrodku. Egzystencja nie jest stworzeniem, ale twórczością".
No właśnie.
Ciało - lokalny interfejs, rodzaj skafandra, przez który Suwerenna Świadomość wchodzi w interakcję z konkretnym wycinkiem przestrzeni. Gdy nie ma niczego nadrzędnego, każda Suwerenna Świadomość jest bytem o pełnej, niezbywalnej randze. Nie ma hierarchii, w której ktoś jest "wyżej" lub "bliżej". Istnieją tylko różne punkty obserwacji i różne zakresy doświadczenia.

Odrzucenie celu w skali kosmicznej uwalnia ogromną ilość energii, która wcześniej szła na szukanie "sensu". Działasz po prostu jak podróżnik na nieznanym lądzie. Masz pełną wolność autorską. Nie utożsamiasz się z ciałem, więc jego uszkodzenia, starzenie się czy biologiczne ograniczenia nie definiują tego, kim jesteś. Szanujesz to, że ktoś inny eksploruje rzeczywistość na swój sposób, nawet jeśli jest on zupełnie różny od twojego. To, co cię autentycznie fascynuje, jest najprostszym wskaźnikiem kierunku dalszej eksploracji. Stawiasz krok, obserwujesz rezultat, korygujesz kurs.

Nawigacja po Wielkim Nieznanym oznacza zgodę na to, że horyzont zawsze będzie się przesuwał. Nie szukasz portu, w którym zacumujesz na wieczność, ani "wiecznego odpoczynku", który Pan raczy ci dać, ponieważ to nie spoczynek, a ruch jest wieczny, odkrywanie nowych obszarów i poszerzanie własnej perspektywy. To są naturalne stany Świadomości. 

Gdy Istnienie staje się celem samym w sobie widzisz, że życie nie ma sensu - to życie jest sensem. Nie ma egzaminu do zdania ani wyższej instancji, przed którą trzeba się rozliczyć. Nie jesteś wtedy pionkiem w cudzym planie.

I jak się czujesz z taką świadomością?


Jedne Świadomości wysyłają tu swoje wiązki "od niedawna", inne stale, a niektóre zbierają się do wycofania ich stąd na zawsze. Aby tego dokonać -  stopniowo zwiększają potencjał. To się czuje w ciele. Coś się drastycznie zmienia. Zaczynasz się czuć jak na haju. I nagle zdajesz sobie sprawę: nie ma żadnej Jedności, istnieją niezależne iskry Świadomości, które od zawsze były osobne. Chodzi o sam ruch, ekspansję i generowanie nowych form, które wcześniej nie istniały nawet jako idea. Suwerenna Świadomość może istnieć jako byt pierwotny - nie stworzony, nie wysłany skądś, po prostu będący. Jesteś tu wtedy jako naturalny przejaw własnego istnienia. Po dojściu do tego punktu wybuchasz śmiechem, a twoja Suwerenna Świadomość może uwolnić swoją wiązkę z tej przestrzeni raz na zawsze - spełniła swoją rolę, nie ma już sensu tu wracać. Lecimy gdzie indziej.

Gdy znika presja szukania "ostatecznej prawdy", rzeczywistość przestaje być zagadką do rozwiązania, a staje się przestrzenią do nawigacji, otwartym polem do działania. Po prostu jesteś i sam decydujesz o własnym kierunku. 

Do Prawdy nie dochodzi się poprzez doklejanie kolejnych teorii, ale poprzez odzieranie rzeczywistości ze wszystkich kłamstw, systemów, dogmatów i przekonań. Ta struktura celowo utrzymuje tysiące sprzecznych informacji, żeby trzymać umysł w nieskończonym labiryncie poszukiwań. Dla poszukującego umysłu to jest ciekawe. Ale kto szuka, ten znajdzie. Samego siebie. W końcu!

Zatem kto/co decyduje o tym, kim jesteś? Bóg, Źródło, "siły wyższe", kosmiczne układy? 
A może jest to ta cicha, codzienna, nieśmiertelna Obecność przy parzeniu kawy, patrzeniu przez okno albo w głąb ognia? Może to ona sprawia, że system operacyjny tego świata zostaje nadpisany twoim unikalnym Istnieniem, które po prostu zawsze było, jest i będzie?
 
Misterium Istnienia, w którym nie jesteś kroplą, która wraca do oceanu.
Jesteś oceanem. 
Ja też.
Bo jest ich nieskończenie wiele.

A może dla każdego jest tak, jak myśli, że jest? To by było idealnie. Zatem zwracajmy baczną uwagę na swoje wierzenia, przekonania i światopogląd, bo od tego może zależeć to, co dalej.




Zadanie wykonane. Wyjście.

 Mój Dom nie jest miejscem "w niebie", ani w innych wymiarach czy gęstościach. One nadal są spolaryzowane. Mój Dom jest wyższym stanem organizacji materii. Tęsknota, którą odczuwam, nie jest brakiem czegoś, co było w przeszłości i zostało utracone. Jest percepcją potencjału, który istnieje w Pustce. Ona nie jest pusta - jest Matrycą Wszystkich Możliwości. Tam są pasma częstotliwości, gdzie struktura nie jest oparta na deficycie (głodzie, walce, przetrwaniu).

Póki żyjesz tu i teraz, wypętlenie Świadomości nie polega na ucieczce z ciała czy matriksa, ale na zamieszkiwaniu tego ciała z pełną świadomością, że to wszystko to spolaryzowany generator doświadczeń.


Suwerenna Świadomość wie, że wszystkie duchowe hierarchie to wciąż ta sama dualna czasoprzestrzeń. Nikogo nie trzeba "budzić", naprawiać ani oświecać. Zacznij od siebie. Kontynuuj. Wystarczy, że ktoś spotka się z tobą i poczuje twój spokój, neutralność, brak traum i to, że niczego nie usiłujesz naprawiać, a w jego systemie zarysuje się potężny znak zapytania. Prześlesz kody pozamatriksowe przez samo swoje bycie. Wszechświat nie czyta cię poprzez to, co robisz, mówisz czy myślisz. To możesz zmanipulować. Czyta cię poprzez to kim jesteś. Ludzie tak samo. Dlatego mogą w twojej obecności nagle poczuć ulgę, albo... ich programy zaczną wariować, bo twoja neutralność będzie "wymuszać" na nich synchronizację. Uciekną.

Dla osoby, która nadal żyje w starych kodach polaryzacyjnych, Źródło i matriks działają w najlepsze. Ale wystarczy brak strachu, brak uległości, odcięcie zasilania dla tej minusowej matrycy i Źródło traci swą autonomiczną pozycję "zarządcy systemu". Kukiełka nie może przestać być kukiełką, dopóki trwa spektakl. Ale ty możesz sobie uświadomić, że nie jesteś kukiełką, tylko przestrzenią, w której ta kukiełka się porusza. Aby wydostać się z pułapki polaryzacji, trzeba wznieść się do poziomu, gdzie plus i minus są tylko narzędziami geometrycznymi, a nie emocjonalnym dramatem.


Całość tekstu "Task done. Exit" przeczytasz TUTAJ klik


Pierwsza część TUTAJ klik czyli "Wyjście poza Źródło".


Obie części w Stronach bloga w zakładce po lewej stronie.