Za zamkniętymi drzwiami

Jestem w wyobraźni

wielkiego Być Może.

Idę skrajem starego lasu

pełnego widłaków, paproci i mchu.

Lubię tu być

gdy mnie nie ma.

Ale...

 jestem również na Ziemi,

w krainie snu.

Jest tu też muzyka

tak niezwykła, że potrafi

zabrać mnie Gdzieś.

Bez tchu.

Jest czekolada.

Ta poprzez smak

rozpływa mnie całkiem.

Jak w słońcu.

Jest też chwila o zmroku,

która miesza światy.

Można wejść i nie chcieć wyjść.

Ten moment, gdy zimą

kwitną fiołki,

a filiżanka lśni.

Bita śmietana na gorącej szarlotce.

Za oknem płynące mgły.

Amarantowa sukienka.

Szmer bransoletek na mojej dłoni.

Ukradkowe spojrzenie nieznajomego,

które było jak złoty pył.

Dzień, gdy poleciałam

o własnych skrzydłach.

Uśmiecham się na samo 

wspomnienie tych chwil.

Wychodzę przed dom i patrzę

na ośnieżone góry.

Na gołych gałęziach jesionów

kołyszą się zimne dni.

Dziś zostanę w domu.

Zamykam szafkę wspomnień. 

Zamykam czas.

Zamykam drzwi.

Siadam przy kominku,

płomienie są pomarańczowe.

Pomarańczowe jak na stole

pachnące pomarańcze

i mandarynki 🍊 

"Mówię ładnie? I melodyjnie?

Zdania perlę jak z pereł kolię?

Pani patrzy - melancholijnie...

Skąd ma pani tę melancholię?

Sen? Doprawdy? Jak z dymu kółka?

Sen zmysłowy bladej dziewczynki?

Hebanowa lśniąca szkatułka:

pomarańcze i mandarynki.

Mandarynki i pomarańcze.

Pomarańcze i mandarynki (...)"

- Julian Tuwim

Na wrzecionie iluzji zaplotę teraz dym

waniliowego kadzidła,

niemyślenie i spokój.

Pokołyszę wszechserce

gdzieś głęboko 

w sobie.

Jest dobrze.

Filiżanka nadal lśni.

Tak, nie chcę dziś nigdzie iść.

Ani nawet do raju,

ani na spacer.

I niech nikt nie przychodzi.

Zamknięte drzwi.

Tylko ja w sobie ze sobą.

Im głębiej, tym ciszej.

Słyszę jeszcze tylko

jak strzela drewno w kominku.

Ale to jest gdzieś 

bardzo, bardzo daleko.

Pomarańcze i mandarynki...

Uśmiecham się znowu

gdzieś z wnętrza

wielkiego Być Może.

Tu wszystko jest możliwe.

Jakże lubię tu być 🙂.

"Świat jest pełen

magicznych rzeczy

cierpliwie czekających

na wyostrzenie

naszych zmysłów".

- W.B.Yeats

Szeptem

"Tyle jest światów, tak dużo do zrobienia,

a tak mało zrobiono;

tak to właśnie jest".

- A.L.Tennyson

Tyle jest światów.

Tak dużo do zrobienia...

Możemy doświadczać tego,

że nie należymy do tego świata,

mimo że w nim zaistnieliśmy.

Niektórzy czują bardzo wyraźnie,

że w ogóle tu nie pasują.

Wewnątrz mojego października,

w jednym z wieloświatów

wszystko teraz dzieje się szeptem.

Ptaki śpiewają ciszej,

przymglone słońce wschodzi w milczeniu.

Chodzę na palcach

by nie budzić

cichości chłodnej, jesiennej ziemi.

Rzeźbię totemy miłości.

Tasuję karty losu.

Dym zasmuża marzenia.

Śmierć życiem się toczy.

Szeptem.

Gdy widzisz - świat odsłania 

swoje piękno.

Gdy celebrujesz, życie nabiera smaku.

Gdy świętujesz "zwykły dzień", 

duch spływa.

Chodzi o to, aby naszym

przytępionym codziennością zmysłom

przywrócić świeżość spojrzenia

i takiego postrzegania świata wokół

jakby z każdym porankiem

wydarzał się on pierwszy raz.

Bo przecież tak właśnie się wydarza.

Szeptem.

Sarah Ban Breathnach 

w swojej książce

"Twoje wewnętrzne bogactwo

czyli jak czerpać radość z każdego dnia"

pisze tak:

"Najlepszym sposobem na odświeżenie zdolności

odbierania przez nasze zmysły wrażeń

jest wprowadzenie własnych obrządków.

Moim skarbem jest mała książeczka:

Ceremonial of Common Days

napisana w 1923 roku przez 

Abbie Graham.

Znalazłam ją ukrytą w ciemnych czeluściach 

zakurzonej półki antykwariatu i kupiłam

za dolara. 

Teraz ta ręcznie drukowana,

w czarnej oprawie z żółtymi i zielonymi

rytymi w drewnie kwiatami wyrocznia

leży na moim biurku. 

Złote litery na jej grzbiecie 

przypominają mi,

że nasza zdolność postrzegania pojawia się wtedy,

gdy nadajemy rytm naszemu życiu.

Nic nie jest bez znaczenia 

dla naszego prawdziwego ja. 

Nic nie pozostanie niezauważone".

No właśnie.

Wprowadzenie własnych obrządków.

Abbie Graham w 1923 roku pisała, 

że ceremonia to duchowy hołd złożony

pięknu tego świata.

Rytuały to tętniąca życiem,

cudowna i organiczna więź

z naszym doświadczaniem natury

i pór roku.

"Zatrzymajmy się w zachwycie

nad prostymi przyjemnościami

i ulotnymi chwilami, które składają się

na naszą codzienność:

pisanie listów, spacery, poranna kawa,

deszcz, który przerywa nasze 

szaleńcze życie, abyśmy mogli zwolnić 

ku takim podtrzymującym duszę zajęciom

jak czytanie książki, picie herbaty z przyjacielem,

rozmyślanie o cudzie wiosennych rzodkiewek

czy szeleszczący, nowy papier do pisania".

Jakże mi bliskie to wszystko,

o czym pisała Abbie 100 lat temu.

Już wtedy życie było szaleńcze...

Zatem obrządki, rytuały i ceremonie.

One powodują, że zwalniam, 

łapię dystans

i wchodzę w świadome, 

skupione przeżywanie.

Magiczna strona życia jest niesamowita

bo wydobywa na światło dzienne

wewnętrzne pulsowanie bytu.

Widzimy wtedy wyraźnie

jak oto dziś zamienia się we wczoraj,

na które za chwilę spojrzymy z jutra,

które zamieni się w dziś.

Całkiem niezauważalnie.

Szeptem.

"Jestem pewna, że Magia jest 

we wszystkim,

tylko my nie potrafimy jej zatrzymać

i wykorzystać, by pracowała dla nas".

- Frances Hodgson Burnett

"W naszej duszy tkwi potrzeba

by świętować, zaznaczać i chwalić

wszystko to, co sprawia,

że odczuwamy, że żyjemy".

- Temperance Alden

Kiedy latem, kiedy wieczorem

 Kiedy latem, rano, otwieram okna na oścież, 

czuję ciepły powiew wschodzącego słońca.

Biorę w dłonie ten wschód

mojego nowego dnia

i chowam go do kieszeni w sukience

jak skarb, który właśnie wyłonił się z niebytu

by przez chwilę pobyć ze mną,

zanim przejdzie w inną przestrzeń.

Bo gdy wieczorem

wkładam dłoń do kieszeni,

jest już pusta.

Wtedy czym prędzej wkładam tam wieczór.

Ale teraz, rano,

zagotuję wodę w czajniku,

nakarmię koty i ubożęta,

podleję kwiaty,

spojrzę w niebo,

pozamiatam na ganku,

pogłaszczę wiatr.

To wystarczy by wszystko inne

dobrze się ułożyło.

Dziś dzień relaksu.

Z tych, co to nic-nie-muszenie

wisi w powietrzu

i leniwie zagarnia mnie do wewnątrz.

Co na napar?

Może mięta?

Może dziurawiec? Malwa?

Z naparem w dłoni idę na grządki

po sałatę, rukolę i czosnek.

Przydadzą się potem do sałatki.

W takie dni

czasami nachodzi mnie, żeby upiec ciasto.

Takie lepkie i gęste od czekolady,

że palce lizać.

Mmmmm...

Więc piekę.

Mam też truskawki.

I lody.

To pokarm dla duszy.

Szczególnie lody 😁

Kiedyś dusza mi tak powiedziała,

a ja jej wierzę.

Moja dusza lubi lody i ja na szczęście też 😃.

Tu się akurat zgadzamy,

bo wcale nie zawsze tak jest.

Ona lubi też parę innych rzeczy,

na które ja wcale nie mam ochoty,

więc muszę jej tłumaczyć jak dziecku,

że to nie ma sensu,

wybijać parę spraw z tej eterycznej łepetyny.

Zatem dzisiaj przyjemności - książka,

smakołyki, rozmowa z przyjaciółką,

spacer, taniec.

Zatańczę któryś z żywiołów.

Przesączę się w szczelinę w ziemi jak mgła.

Teraz ziemia jest ciepła,

pachnie upałem i nasionami.

Wcieram w nadgarstki ten zapach.

Lubię go.

Za domem trawa już skoszona.

Na niebie mammatusy -

bardzo rzadko się pojawiają,

widzę je drugi raz w życiu.

A gdy zapada wieczór, idę do domku w ogrodzie.

Z latarenką i herbatą "Happy Mondays",

którą piję nie tylko w poniedziałki.

I z moją nostalgią idę,

której się poddaję

i która tak przyjemnie mnie obezwładnia.

Wieczorami dzieje się magia.

Przychodzi zza gór, albo prosto z łąki.

Wychodzi z dzwonków,

którymi pobrzękują pasące się nieopodal krowy.

Wydobywa się ze szczeliny w płocie.

Z pióra, które zgubił ptak.

To jest coś,

czego nie da się opowiedzieć ani opisać,

bo nie wszystko daje się

zamknąć w słowach.

To coś nie jest w widzeniu,

słyszeniu, smaku czy zapachu.

Ani w dotyku.

Nie jest w wyobraźni.

Ani w odczuwaniu.

Ani we śnie.

Nie wiem gdzie jest. 

Ale jest.

Jest.

Jest!

Kwitnąca zima

 Mała wioska na północnym krańcu Hiszpanii.

Pueblito.

Gdy zasypiam i jest pogodna noc,

przez okno widzę, jak niebo tasuje gwiazdy.

Księżyc.

Luna.

Rano budzi mnie pianie kogutów.

Gallos.

Poprzez spokój poranka przesączają się powoli

barwy nadchodzącego dnia.

Despacito.

Dzień toczy się swoim rytmem

toczy się

toczy się

toczy się,

a zima kwitnie lazurowym niebem,

leszczynami, jaskrami...

A gdy dzień załatwi już wszystkie swoje

dzienne sprawy,

zmierzch otwiera mu szczelinę do przeszłości. 

Atardecer.

Każdy dzień przechodzi przez tę szczelinę zmroku,

by zniknąć bezpowrotnie raz na zawsze.

 Lubię spacery o zmroku.

Tymi wiejskimi drogami,

które wzdłuż łąk i pól potrafią

zaprowadzić donikąd.

Wtedy zawracam znikąd i idę dalej.

Caminando.

Rześkie powietrze przyjemnie pachnie drewnem

palonym w kominkach okolicznych domów.

Wąskie strużki dymu z kominów

mieszają się z woalem wieczornych mgieł

porozciąganych nieco poniżej

szczytów gór w oddali.

Niebla.

Wracam i delikatnie wsuwam się w ciszę domu.

Pachnie kadzidło - wanilia i cynamon.

Canela.

Przez chwilę bęben, by przestrzeń domu

zaplotła się w dźwięki.

Tambor.

Ogień w kominku.

Gorąca czekolada.

Błyszcząca, słodka i sycąca.

Dulce.

Jest dobrze. Przyjemnie. Wygodnie.

Aż motyle w brzuchu.

Mariposas.

Minął już półmetek zimy..

W gawrach są już małe niedźwiedzie.

Zima kwitnie też prymulkami i kameliami,

teraz czas na hiacynty.

Tiempo.

Zapach hiacyntów ma magiczną moc.

Budzi we mnie wiosnę.

Primavera.

*

pueblito - wioska

luna - księżyc

gallos - koguty

despacito - powolutku

atardecer - zmierzch

caminando - idąc

niebla - mgła

canela - cynamon

tambor - bęben

dulce - słodki

mariposas - motyle

tiempo - czas

primavera - wiosna

Nucę każdy dzień

 Chodzę szeptem.

Piasek pod stopami jest ciepły, żywy, ruchomy.

Delikatnie dotykam przestrzeni wokół.

Nucę moją pieśń biodrami,

a w lnianym woreczku noszę dzwonek, pióra,

zaklęcia

i malutkie kosteczki znalezione w snach.

Słucham starych baśni wydobytych z dna morza.

I morza też słucham,

gdy szemrze koronkami fal.

Czuję się bezpiecznie w mądrości mojego ciała -

ufam nurtowi wody w sobie,

eterycznej melodii drgającej w snach.

O zmroku przylatują mewy

i budzi się we mnie Ptak.

Ptak wędrowny, który zewsząd zawsze

wraca do gniazda w sobie.

To magnetyczne miejsce, głębokie i aksamitne.

Eliksir życia jest właśnie tam.

Stoję na brzegu

w moim naparstku wieczności,

w szczelinie między ciałem, a duchem.

Sacrum zwykłego dnia.

Gdzie podziała się jesień?

 Czym różni się tegoroczna jesień

od tych, które już były?

U mnie różni się tym,

że pierwszy raz mam własne dynie 😁

Cieszyłam się nimi,

jak jeszcze były kwiatami 

i codziennie z zachwytem obserwowałam ich metamorfozy.

I pierwszy raz miałam fasolkę.

Większość już zjedzona,

a część wyłuskana na przyszły rok.

W ogrodzie pierwszy raz rozgościł się dziurawiec,

który w jakiś sposób musiał się wysiać

z tego, który przynosiłam z łąki.

Bardzo mnie to cieszy i tego ogrodowego

nie zbierałam, żeby rozsiał się jeszcze obficiej.

A anginka rozrasta się i rozrasta.

Wkrótce ją podetnę i ususzę

do jesiennych naparów i na wypadek

anginowych bólów gardła - żeby poratowała.

Ta jesień różni się od innych też tym,

że prawie jej nie ma.

Wciąż jest bardzo ciepło, sucho i wietrznie.

Wciąż kwitną plumeros,

wnuś cały czas śmiga w krótkim rękawku,

a ja nadal w letnich sukienkach.

Po całym dniu na plaży,

wieczorem siadam przy kominku

i wyobrażam sobie, że jest jesień...

Robię sobie napar 

z przyprawami korzennymi,

żeby chociaż zapachniało jesienią 😀.

Dokoła jest tak zielono, jakby to była wiosna,

a nie połowa października.

Słońce jest bardzo jaskrawe i mocno grzeje.

Ostatnio wyprawiliśmy się do lasu,

ale jest tak sucho, że grzybów ani widu, ani słychu.

Ale i bez grzybów jest magicznie i pięknie.

Puk, puk, czy ktoś tu mieszka?

W tym lesie rzadko kiedy kogoś spotykamy,

ale kamienie mówią,

że ktoś tu jednak był.

Wychodzimy na polankę,

a tam - zimowit JESIENNY.

Czyli co?

Jest ta jesień czy jej nie ma? 😉

No i ostrokrzew też się już wystroił jesiennie.

Ale buki liści jeszcze nie zrzuciły.

Słońce zajdzie dziś o 19:23,

a ciemno robi się po ósmej.

Mnie w to wszystko graj, bo lubię ciepło.

Ale może się okazać,

że w zamian zima nie będzie potem chciała odpuścić

i będzie nas trzymać aż do maja...

Bo orzechy laskowe w tym roku

obrodziły w tak ogromnych ilościach,

że nigdy czegoś takiego nie widziałam.

I oby to właśnie nie zwiastowało długiej zimy.

Ale z drugiej strony pocieszam się,

że orzechów włoskich jest mniej niż zwykle,

więc może nie będzie tak źle.

Zatem cieszę się tym, co jest

i wyciskam nektar ciepłych październikowych dni

do ostatniej kropelki!