.

.

Nie jesteś kroplą w oceanie. Jesteś całym oceanem zawartym w kropli. (Rumi)


Traductor
English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese

Żywioły w nas nami są

zawieszona w powietrzu
zakopana w ziemi
zatopiona w wodzie
spalona w ogniu
balansuję na linii do wolności
wciąż jeszcze
utrzymując się po stronie
życia

(foto: net)

ziemia jest moim ciałem
woda jest moją krwią
ogień jest moim duchem
powietrze jest moim oddechem

eter... eter jest
moim nieistnieniem


Lot wewnątrz siebie

"Młode orlęta znajdują się w gnieździe
na pionowej skale kilkaset metrów nad ziemią.
Gdy dojrzeją, zgromadzą siły i są gotowe do lotu -
są tylko 2-3 dni na to, aby zrobić krok do przodu
i polecieć.
Młode orlę podchodzi niezgrabnie
do brzegu gniazda
i zamiera przed nieznanym,
a następnie rozpościera szeroko skrzydła
i rzuca się w dół.
Z niezdarnego pisklęcia w mgnieniu oka
zmienia się w silnego, pięknego ptaka.
Nim poleci, musi poczuć
LOT WEWNĄTRZ SIEBIE.
Jeśli to nie nastąpi, to po wypadnięciu z gniazda
pisklę bezwładnie macha skrzydłami
i zamiast wzbić się w górę,
spada coraz niżej.
Powinno właśnie w tym czasie, póki spada,
UKSZTAŁTOWAĆ POCZUCIE LOTU.
Niektóre z nich nie zdążą tego poczuć
i rozbijają się o kamienie,
ale większość nabywa umiejętność latania.

Jednak to jeszcze nie wszystko.

Są pisklęta, które pozostają w gnieździe, 
ponieważ się boją.
Strach zabija poczucie lotu,
które rozwija się w ich duszach
i pomaga im znaleźć nowe życie.
Jeśli w pozostałe dwa dni nie opuszczą gniazda,
to są skazane na zgubę.
Na rozwinięcie poczucia lotu wytwarzana jest ogromna ilość energii,
która po krótkim czasie znika.
Wtedy, aby uratować swoje dziecko,
orlica przymusowo robi to,
co piskę miało zrobić dobrowolnie -
wyrzuca je z gniazda.
PUSH!
I niespodziewane pchnięcie matki!
Miękka, bezbronna kuleczka spadająca w otchłań
bezładnie macha skrzydłami,
ratując się przed zbliżającą śmiercią.
Co zobaczy i poczuje teraz?
Zbliżające się kamienie,
śmierć i eksplozję lęku w duszy lub matkę,
która zepchnęła go w otchłań?
Czy potrafi poczuć miłość do matki?
Od tego, czego doświadczy -
lęku czy miłości - zależy jego dalszy los.
Spazmatyczne machnięcia skrzydłami
nie dają żadnego rezultatu,
została już pokonana większa część odległości
oddzielającej gniazdo od ziemi...
I nagle następuje cud -
pisklę przestaje czepiać się życia,
znika lęk i bezładne szarpanie.
Skrzydła nie trzepoczą, a nieruchomieją
i zaczyna się unoszenie w powietrzu...

Przez jakiś czas młody orzeł
szybuje w locie koszącym,
a potem, pewnie machając skrzydłami,
zaczyna nabierać wysokości.

Aby zyskać życie, trzeba być gotowym je stracić,
zwracając się w tym momencie ku miłości.

Doświadczamy w życiu takich samych sytuacji
świadomie bądź nieświadomie.
Jak przez nie przechodzimy? (...)"

(Fragment z książki Siergieja Łazariewa, Diagnostyka karmy, tom 7,
"Przezwyciężenie zmysłowego szczęścia")




Stańcie na krawędzi.
Nie możemy, boimy się.
Stańcie na krawędzi.
Nie możemy. Spadniemy.

Stańcie na krawędzi.

I stanęli.

I popchnął ich.

I polecieli.

(Guillaume Apollinaire)


Wydaje ci się, tylko ci się wydaje


I jeszcze parę ciekawostek:
Słońce, gdyby zabawiło się w pożeracza planet,
mogłoby pomieścić w sobie ponad milion planet
wielkości naszej Ziemi.
Spróbujcie to sobie wyobrazić...
Mnie się to niezbyt udaje - to wyobrażenie sobie
dziesięciu, stu, tysiąca, stu tysięcy...
aż do miliona i więcej planet wielkości Ziemi
jednocześnie.

A przecież Słońce jest całkiem niewielką gwiazdą.

Arktur jest 17 razy większy.
Antares jest 448 razy większy!
 Cephei jest przypuszczalnie 1900 razy większa
od Słońca.

Ale w skali kosmicznej Cephei też jest tylko
główką od szpilki.

Nasza galaktyka składa się z 100 miliardów gwiazd
i jest tylko jedną z miliardów galaktyk we Wszechświecie, 
który prawdopodobnie nie ma ani początku,ani końca.

Kto wie ile jest takich Wszechświatów?

A człowiek chciałby poznać Boga...
ogarnąć Go swoim ludzkim umysłem
czy nawet sercem.

Ale, nie wracajmy jeszcze na Ziemię!
Potem, kiedyś, jutro, pojutrze,
za lata świetlne...

Rozdział 6, Na skraju nieba.

Rozdział 6 opowiadania Na skraju nieba zainspirowały karty,
a dokładniej - 
13 kart jednej z moich ulubionych talii Tarota,
Teen Witch Tarot 
autorstwa Laury Tuan i Antonelli Platano.


Rozdział 6.
Mijały pory roku, Herba nie wróciła. Onna czekała, przez okno wypatrywała, nasłuchiwała, robiła na drutach, warzyła mikstury w kotle z potrójnym dnem, tęskniła, rozmyślała, w głowę zachodziła, co mogło się stać, co wydarzyło się takiego, że gdzieś coś się zamknęło, zanikło, odcięło, umknęło, jak zwał, tak zwał – po prostu nie wróciło.

Jak wiele razy w życiu coś lub ktoś jest z nami na trochę, uraduje nas albo umęczy, a potem, niestety lub na szczęście, znika niczym poranny opar nad szuwarem. Tym razem to było niestety.

Onna jednak nigdy nie czuła się samotna, nawet będąc na samym dnie samotności, albo jeszcze głębiej... Właściwie to im było głębiej, tym było... no właśnie, jak? Było inaczej. Najpierw robiło się ciemno, gęsto i zimno jakoś. Ale potem wszystko zaczynało się rozciągać i poszerzać, wydłużać i oddychać nieskończoną nieograniczonością. Dwa i dwa dawało pięć, żeby zaraz potem sto razy sto zamieniło się w miliardy. Wszystko wchodziło w nic, a nigdy zagarniało zawsze, by nieoczekiwanie rozstąpić dno i miękko opaść poprzez puchy wiecznie kwitnących topoli.
Pod dnem samotności dobrze się spało. Ktoś rozpalał ogień i rozsypywał dywan z liści. Coś delikatnie łaskotało stopy.


Można było tak spać pięćdziesiąt lat, albo sto pięćdziesiąt, tak było dobrze! Onna, gdy już w końcu wyspała się na amen – przebierała się, zmieniała kapelusz, chowała do plecaka magiczny kryształ, dzwonek i rytualny nóż, i szła dalej. Na pożegnanie żaby robiły groźne miny, ale to nic strasznego dla kogoś, kto wie, że żaby to wcale nie żaby.


Ptak czekał. Siedział nieruchomo na szczycie skały. Może rozmawiał z Księżycem, a może z gwiazdami, ale to już jego sprawa.


Onna zbliżyła się na bezpieczną odległość, by nie przeszkadzać, odebrać jedynie wiadomość, gdzie usypać kamienny krąg dla Dymnego Węża, który o umówionej wiośnie wypełznie z kadzielnicy i zamieszka w tym kręgu.


Dlaczego w tym akurat i teraz? Bo tak ma być. Jak coś ma być, to będzie, jak ma nie być, to nie będzie. W tym właśnie kręgu ma zamieszkać Dymny Wąż, czyli Strażnik Świętego Dymu. Cały dym świata, ten co był, jest i będzie, jest jego. Dym z ognisk i pożarów, z tytoniowych skrętów i z fajek, dym z kadzideł i kominów. Zadymy... nie, zadymy już nie są jego.
Potem w dół rzeki, tratwą z bali. Nie oglądać się. Dym i tak się pojawi, w podziękowaniu od Strażnika, gdzieś po drodze... już jest, wydobywa się z komina małego domku na skale, snuje się powoli i leniwie jak niedzielne popołudnie, pachnie ciepłą nocą, która zaraz się oddali.


Ptaki ogłaszają świt. Tratwa dalej popłynie sama, kolejny wędrowiec czeka gdzieś przy brzegu albo w nurtach, tratwy zawsze się przydają, by połączyć brzegi podróży. Onna ma teraz przejść przez most nad rzeką i iść okrężną drogą.


Żadnych skrótów, bo skrót to najdłuższa odległość między dwoma punktami, a Onna nie ma czasu do stracenia. Zaraz i tak się zgubi. Zawsze się gubi, bo to najlepszy sposób, aby się odnaleźć. Życie to daleka droga,  jest wystarczająco wiele wschodów i zachodów Słońca, aby móc odszukać najdalszą z gwiazd – siebie samego.
Każdy wschód i zachód to złudzenie przemijania dni i nocy. Onna idzie i rozmyśla: co by było, gdyby zawsze było jasno? Cały czas tak samo, a Zegarmistrz jeszcze się nie narodził ze swoimi zegarami. Nie ma zatem niczego, czym można by mierzyć... mierzyć... mierzyć co?  Wieczność??
Onna idzie już tak właśnie wieczność całą. A może nie całą, może pół, albo półtora wieczności? Weszła w strefę trzynastej nieskończoności, zrobiło się ciemno i chłodno, ale grunt jeszcze jest pod nogami. Promieniem Księżyca zapaliła lampę, aby oświetlać drogę za sobą. Tak, za sobą, aby łatwiej było tym, co nadejdą za nią...


W tej akurat nieskończoności niebo jest fioletowe, a drzewa nie mają liści, nie ma pór roku, bo nie ma żadnego roku. Jest za to Sprawiedliwość, na co wyraźnie wskazują magiczne szale tkwiąc nieruchomo nieco znudzone, przypominając sobie szalone czasy w trzecim ziemskim wymiarze, gdzie nieustannie wychylały się jak w opętanym tańcu, nigdy nie znajdując spokoju.


Ziemio, Ziemio, dziwna planeto, zaraz wrócę, zaraz wrócę, głodne są już moje zwierzęta, czeka Kott i lalki, niesforne w swoich własnych życiach.
Na samo wspomnienie, Onna w mgnieniu oka ląduje w mikroświecie Elementali. Stamtąd już krok do domu. No, może parę kroków. No dobrze, parędziesiąt długości kijów od miotły. To tutaj Dobre Wróżki splatają długie trawy, które potrzebne są gnomom i krasnalom.


Parę muchomorów zbiera siły do zejścia na Ziemię. Zastanawiają się jeszcze tylko nad krojem i odcieniem kapeluszy, ilością kropek i wyborem lasu. Tymczasem Onna przygotowuje swój pojazd. Jaszczur chyba też się wybiera.


Przez framugi wewnętrznych drzwi można spaść na sam środek własnego podwórka. Nakarmić zgłodniałych, napoić spragnionych, pozamiatać resztki wspomnień, na nowo ustawić drogowskazy, które po ostatnich kłótniach między drogami całkowicie utraciły rozeznanie w kierunkach.


Zdjąć magiczny kapelusz, a założyć zwykłą chustę i wejść w dzień jak co dzień... Może na długo, może nie na długo, może na zawsze, może na wcale...  Bo nurt rzeki wartko płynie i przyzywa na brzeg, z którego znów można samotnie się oddalić... Rosną tu te same trawy, które splatały Dobre Wróżki dla krasnali, ale... gdzie ich nie ma, gdzie one są? Te Wróżki, te krasnale...


Na skraju nieba, całe opowiadanie  tutaj

Tej nocy

jeszcze nie znam tej nocy
która właśnie schodzi z gwiazd
podczas gdy ja
układam do snu
codzienne swe istnienie

za oknem długowłosy deszcz
i ciemność płynąca jak rzeka do morza
gęstnieje nade mną oddech
i zapach odległego już dnia
schodzą się cisze i przeczucia

łapacz snów kołysze się cieniem
przez chwilę jeszcze zastanawiam się
co wprawia go w ruch?
znowu zasypiam pierwszy raz
wciąż jeszcze nie znam tej nocy

 (foto: net)