Kto wie ten wie. O mocy.

słowa same się piszą

bo moc w słowach

zaklęta

spływają po srebrnej nici

gdy zbyt mocno dotkniesz

to pęka 

coś nagle odfrunie

jak niebieski ptak

lekki jak natchnienie

chcesz go zatrzymać

a on tylko istnieje

przez chwilę

jak leśne światłocienie

słowa lekkie jak piórko 

lub ciężkie jak udręka

duch poety na papier 

je ściągnie

by zapisać je mogła ręka

bo poeta

jak wiatr porwisty 

co nocą w okiennice 

uderza, niepokoi 

bo poeta 

jak duch wieczysty 

jak czas złudny 

co ran nie goi 

jak sumienie 

jak dziki zwierz 

jak klucz do raju

co wiecznie się gubi 

bo z poetą 

jest jak z wiedźmą 

ta nią jest 

która o tym nie mówi 

Nikomu obcemu nie mów ile masz lat.

Nie podawaj publicznie daty urodzenia.

Nie pokazuj nowo narodzonego dziecka.

Nie mów gdzie i kiedy wyjeżdżasz,

ani kiedy wracasz.

Nie pokazuj swojej prawdziwej,

energetycznej twarzy.

Nie pokazuj oczu z bliska

patrząc wprost w obiektyw.

(No chyba że to ty 

powalasz wzrokiem 🤭😁).

Jeśli znasz swoje duchowe imię -

nigdy nikomu go nie zdradzaj.

Zmyślaj siebie.

Im bardziej jesteś zmyślony,

tym mniej dostępny 

dla różnych takich.

Kiedyś szeptuchy mieszkały na skraju.

Nie afiszowały się.

Wręcz przeciwnie.

Ale były znajdowane przez tych,

którzy znaleźć potrzebowali.

Do dziś w Ameryce jest tak,

że do prawdziwego, 

niekomercyjnego szamana 

jest się wiezionym z zasłoniętymi oczami.

Kto wie, ten wie.

Kto nie wie, a chce wiedzieć,

szeptem podpytuje tych,

co wiedzą.

W tym życiu tutaj

możesz się siłować,

albo działać mocą.

Gdy nauczysz się działać mocą,

już nigdy nie będziesz musiał

być silny.

Moc nie nawołuje, nie krzyczy,

nie żebrze, nie zarabia.

Moc promieniuje.

Pamiętaj -

ta jest, która nie mówi...

🤐

Quinta essentia

 Intuicyjna mądrość i moc tych,

które spalono na stosach. I tych, których nie zdołano.

Teraz żyją w nas, które przyszłyśmy po nich

i w nich samych, choć nie tych samych.

To, co niosły w sobie i sobą było tak cenne,

że wieczne i nietykalne, i nie da się tego spalić,

zniszczyć, wykorzenić i spopielić.

Szeptuchowanie, zielarstwo, wiedźmowanie, znachorowanie,

Duchy Żywiołów, Elementale Natury i dzikość serca

nie poszły z dymem.

Wręcz przeciwnie - Ogień zapamiętał to wszystko

i nieustannie przypomina tym, którzy siedzą blisko niego.

Zapamiętał Ogień, zapamiętał Dym, i Ziemia, Woda, i Eter.

One wszystkie oddają tę pamięć w rytuałach.

Jedność czterech żywiołów daje piątą esencję, quinta essentia -

no i mamy kwintesencję rytuału.

Rytuały nie są niezbędne, ale są pobudzające.

Moc świadomego rytuału jest wręcz transformująca,

jak alchemiczna transmutacja ołowiu w złoto.

Lubię je czynić.

Lubię akcentować pewne dni w Kole Natury,

wzmacniać w sobie ich misterium.

Dni - drzwi, przez które przechodzę w kolejną porę roku, 

fazę Księżyca, kolejny cykl albo stopień wtajemniczenia.

Moje rytuały fizycznie i świadomie łączą mnie z czymś

o wiele potężniejszym niż chwilowe życie ludzkie.

Matka Ziemia jest najpotężniejszą Wiedźmą,

a jej wiedza jest nam dostępna w każdym momencie.

Wiedź-ma wiedzę ma, w przeciwieństwie do nie-wiasty,

która nie wie.

Zna-chor zna choroby, czaro-dziejka czary zadziewa,

a cudo-twórca cuda tworzy na poczekaniu.

Szept-ucha szeptem prawi prosto do ucha.

Ziel-arka arkana ziela/ziół posiadła.

Rytuały... przenikanie się żywiołów...

z potrzeby, by czynić w materii to,

co w niematerii się zadziewa.

Rytuał Wiedźmy = święta żeńskość w akcji.

Rytuałem powiadamiam Ducha, że oto właśnie

czynię coś ceremonialnie, coś, co jest dla mnie ważne

i wymaga uświęcenia.

O zmroku, gdy ptaki koncertują przed zaśnięciem dnia

budzi się we mnie Ptak.

Z tych, dla których samotność jest solą życia,

kluczem do wejścia w wyjście,

zaproszeniem na TAMten bal.

Ptak wędrowny, który zewsząd wraca do gniazda w sobie.

Słyszę jego gwiezdny oddech, galaktyczne bicie serca.

Słyszę jego cierpliwość, gdy czeka na mnie

na wewnętrznej krawędzi Wszechświata. 

Gdy zapada noc, patrzymy w Ciemność poza ciemność.

Tę, w którą wchodzi się, by rozwinąć skrzydła,

przekroczyć koło samsary i iluzję światła.

Wpływam w samo serce rytuału, a tam

jest już tylko Ptak.

Lekko przenika wskroś ciemności i znika po Drugiej Stronie.

Niepokonane Lato tam właśnie trwa.

Samotny ptak

Pierwsze litery nowej przyszłości

wskakują na kartkę wyobraźni.

Pakuję nowe pomysły na nadchodzący nowy rok.

Sprawdzam kilka razy czy wszystko nie spakowane,

bo akurat i tak zapomnę tego, co będzie niezbędne.

W ten sposób nauczę się zastępować to czym innym.

Zatem podróż w świat nowych zdarzeń,

które jednak gdzieś kiedyś komuś

już się wydarzyły.

Horyzont zawsze się oddala,

ptak wolności nie daje się pogłaskać,

ale kręgi na wodzie łagodzą kanty niepewności.

Dobrze jest regularnie znikać z miejsc,

gdzie kolebie się przyzwyczajenie

wśród czterech kątów codzienności.

Nie umierać po staremu, lecz rodzić się na nowo,

pielęgnując to, co nieuchwytne

jak krople rtęci rozsypane po podłodze.

Jakże często znajdowałam to, czego nie szukałam.

Lub szukałam, by nie znaleźć.

Parę rzeczy ukryłam pod zgiętym rogiem kartki

z napisem "sekret". Ale dawno przestałam sprawdzać

czy jeszcze tam są.

Dopijam grudniowe wino. Rzucam za siebie kieliszek.

By zaklinać szczęście. By wystraszyć niechciane.

By nie oglądać się za siebie.

Jestem samotnym ptakiem

i mam przed sobą rozległe niebo. W sobie też.

Gdzieś tam właśnie jest TO MIEJSCE:

samotnego ptaka na samotnym niebie.

Tam właśnie to odkryłam -

że nigdy mniej samotna niż gdy jestem sama.

Rozbieram duszę

szelest dnia

marszczy wodę

od strony nieba

rozbieram duszę

do kąpieli, zanurza się

ledwie muskając powierzchnię

po chwili łagodnie tonie

pociągając mnie za sobą

na samo dno raju