O ciemności wciąż jeszcze

 Jak to jest pobyć sobie w ciemności,

co to daje i dokąd można dojść?

Najpierw obserwuję zapadający zmrok 

( u mnie jest to teraz około szóstej), 

a potem pozostaję w nim 

na kilka godzin. 

Nie zapalam wtedy niczego, 

ani nawet świeczki.

Mieszkam w dużym domu, 

który ma 80 lat. 

Piętrowy, ze strychem, 

na którym dzieje się niejedno. 

Przy domu ogród, a wokół pola, 

łąki i pastwiska.
Sowy, nietoperze, jeże, zające, lisy, sarny, myszy, 

kuny, koty, psy 

i wiele innych stworzeń; 

duchy natury, strażnicy drzew, skrzaty, gnomy, salamandry, 

Istoty Mgielne, nocne mary - 

to wszystko wdycha i wydycha 

po drugiej stronie ścian mojego domu. 

Bliżej lub dalej, ale jest. 

Czuć Obecność.
Ściany też oddychają. 

W tych ciemnościach wyczulam się. 

Zmysły się wyostrzają. 

Przywołuję pradawne moce ciała, przypominam je sobie. 

Poruszam się po domu starając się widzieć całą sobą. 
Czuję zapachy minionego dnia: 

zapach pieczonego chleba, wygaszonego już paleniska, 

palonych wcześniej kadzideł. 

Zapach skórek pomarańczy, 

miodu i czekolady.
Komin wydycha ostatnie smugi dymu. 

Gdzieś coś stuknęło, skrzypnęło, pyknęło. Dom żyje. 
W oddali zaszczekał pies. 
Odezwała się sowa.
Potem cisza.
Aż usłyszałam bicie serca w uszach. 

Być kilka godzin w ciemności nie robiąc nic - to jest wyzwanie. 
W ciemności, ciszy, milczeniu.
W sobie.
Głębiej i głębiej.

Powoli robi się trochę niesamowicie,

trzeba się przyzwyczaić.

Zmysły wpadają w próżnię

i umysł szuka czegokolwiek, 

aby się tego uchwycić.

Może to być oddech -

podążamy za nim i dajemy się mu poprowadzić.
Można energią zejść do brzucha, 

pobyć w jego miękkości i mocy.
Można zejść do dolnego świata.
Do korzeni.
Do podziemnych źródeł.
Do rzeki pod rzeką, o której pisała Clarissa Pinkola Estés: 
río abajo río. 
Ugasić pragnienie. 
Ugasić pragnienia.

Ty decydujesz, gdzie pójdziesz.

Można tak wiele w ciemności.

A potem, dużo potem, 

rozpalić w kominku. 

Wziąć bęben. 

On jest żywą istotą. 

Jak drzewo, jak dom, jak chleb.
Po kilkugodzinnej ciemnej cichości 

jeden bęben brzmi jak sto bębnów. 

To jest wtedy mocne i mocarne. 

Równie mocne, głębokie 

i regenerujące jak to, 

co przychodzi potem bezszelestnie:
słodkie znużenie
i sen.

Post o wieczorach tylko ze świecami tutaj

Ciemno, ciemno...

Ciemno, ciemno, coraz ciemniej. 

Noce coraz dłuższe i dłuższe.

Ale... nie narzekajmy na tę ciemność.

Między grudniem a wiosną

też jest życie.

Tli się w gawrach, skąd na wiosnę

wyjdą małe niedźwiedzie.

Tli się w korzeniach,

w mądrości spowolnienia

i w dłoni, która to pisze.

Czy pan Dzień ma za złe pani Nocy,

że codziennie o pewnej porze zaciąga

zasłony mroku?

Czy jasna połowa roku

obraża się na ciemną za to,

że jest ciemna?

Kto potępia ciemność,

nie rozumie równowagi tego świata.

Nie rozumie, że bez odpoczynku w ciemności

umarłby z wyczerpania.

Nie rozumie, że bez ciemności

w ogóle by się nie narodził.

Ciemność chroni rosnące życie -

w łonie matki, w łonie ziemi.

Zarodek, ziarno, pestka, nasiono

potrzebują ciemności, 

by przygotować się do późniejszego życia.

Kto potępia ciemność,

potępia siebie samego, swoje wnętrze.

Wszystkie życiowe procesy

przebiegają tam w ciemności.

Kto łączy ciemność ze złem,

ocenia powierzchownie. 

Siły zła bardzo sprawnie działają 

w biały dzień, w świetle reflektorów.

Nie ma światła bez ciemności.

Nie ma wglądu ani widzenia czegokolwiek

bez ciemności.

W samym ostrym świetle nic nie widać.

Oślepia.

(Prowadziłeś kiedyś samochód

w kierunku słońca, choćby nawet zachodzącego?

I jak? Fajnie było 😂?)

Gwiazdy są zawsze,

ale możemy je zobaczyć tylko w ciemności.

My sami jesteśmy istotami światłocienia.

Światło i ciemność przenikają się wzajemnie.

Stań, rozłóż ramiona

i zrównoważ się.

Idź w harmonii światła i ciemności.

Nie da się ich rozdzielić.

Nie na tym świecie.

Święto Słońcastania, nowa zima, nowy dzień

Gdy w pobliskim lesie 

ostrokrzew stroi się na czerwono, a jemioła na biało - to znaczy, 

że Zimowe Słońcastanie już za progiem.

Nie potrzeba nawet kalendarza.

Zimowa Wiedźma budzi się,

a jesienna szykuje miotłę do odlotu.

*

*

*

Rano budzi mnie Wenus świecąca prosto w okno.

Kilka dni temu towarzyszył jej ubywający Księżyc.

Jeszcze jest ciemno,

ale na wschodzie widać już jaśniejący pas świtu.

Dnieje.

I ja, ciągnięta energią brzasku,

wychodzę z nocnego wyciszenia.

Kontempluję kartę "Nocna Przejażdżka".

Ogarnia mnie poczucie wolności.

Oto nowy dzień, a ja mogę zrobić z nim to, co zechcę.

Mogę dać się ponieść twórczej pracy w domu,

albo odpocząć robiąc nic.

Mogę pójść do lasu, albo na pola,

albo w góry, nad rzekę, albo nad morze.

Wszystko jest wokół, niedaleko,

cały wachlarz wyboru.

Myślę o tym, uśmiechając się do siebie,

a falująca łuna świtu całkiem unosi się już znad gór

rozwidniając czas nowego dnia.

Kontempluję kartę "Dzień i Noc".

Wchodzę w tryb magiczny.

To jest taki ekscytujący stan, w którym delikatnie odczuwam to,

czego nie widzę oczami.

Stan czucia duchem.

Gdy robię poranny napar - czuję obecność duchów roślin,

których materialna część, ususzona,

jest teraz w moim kubku.

Słyszę bulgotanie gotującej się wody.

Wody, która spłynęła z gór,

a ja uchwyciłam jej trochę,

by teraz w połączeniu z roślinami

weszła życiodajnie w przestrzeń mojego ciała.

Czuję bardzo wyraźnie, jak to wszystko się dzieje.

W trybie magicznym widzę każdy mój ruch,

każdą myśl, każde spojrzenie.

Widzę każdą ciszę i każdy dźwięk.

Widzę zapach i widzę smak.

Widzę - to znaczy jestem świadoma.

Boso wychodzę przed dom i wdycham rześkie powietrze.

Prosto z tego świtu, który właśnie zaistniał.

Nasycona wschodem, obracam się ku południu

pozdrawiając to, co idzie z tamtego kierunku.

Wiatr. Idzie właśnie stamtąd.

Ptak, leci właśnie stamtąd.

Przez chwilę lecę razem z nim.

Wyczuł mnie i poruszył głową, by spojrzeć na mnie.

Obracam się twarzą na zachód.

Tam jest duże wzniesienie, z którego rozciąga się

piękny widok na okolicę,

tam rosną stare dęby i wielki jesion -

król mojego ogrodu.

Przesuwam dłonią z góry na dół

i symbolicznie chowam za zachodnim wzniesieniem to,

co czuję, że już nie jest mi potrzebne.

Odwracam się na północ, w kierunku

rozłożystych pól i łąk, w stronę morza.

Zamykam oczy i przez chwilę w wyobraźni poddaję się 

jego falowaniu i kołysaniu, słonemu obmywaniu

całej mojej istoty, aż moje wewnętrzne morze

podpływa pod same oczy łzami wzruszenia.

Wzruszyć się czyli poruszyć coś w sobie.

Coś dobrego. Coś wiecznego. Coś żywego.

Morze zawsze mnie porusza.

Wracam do punktu wschodu.

Chmury zasłaniają słońce, ale wiem dokładnie,

gdzie ono jest.

Jestem dalej w trybie magicznym, ani-mistycznym,

w obserwacji i uważności, w żywym życiu,

od wschodu do wschodu poprzez wszystko, co pomiędzy.

Kontempluję kartę "Obserwator".

Domyka się półrocze schodzenia coraz bardziej w dół - od czerwca do grudnia.

Jestem teraz najgłębiej na wdechu.

Za chwilę przesilenie, Yule, które zacznie wydychać

i pociągnie nas ku powierzchni, ku wzrostowi i nowemu kwitnieniu.

Patrzę na bezlistne drzewa i widzę zarys i krój nowych liści,

których jeszcze nie ma.

Nie wszystkie liście chcą opaść.

Kontempluję kartę "Słuchaj".

Patrzę na odpoczywające hortensje i słyszę

jak rozwijają się barwne kule nowych kwiatów,

które tkwią teraz w niewidzialnym potencjale.

Idę boso po zimnej, wilgotnej od deszczu ziemi

i czuję gdzieś głęboko pod stopami plątaninę korzeni.

Jestem.

Słońce przekroczy punkt przesilenia

22 grudnia o godzinie 4:27. 

Zima.

Kontempluję kartę "Zmiana Pór Roku".

Poranna magiczna wędrówka od wschodu do wschodu.

Wchodzę do domu, by opisać słowami to,

co się da wyrazić.

To namiastka.

Właśnie to przeczytaliście.

Cała reszta, której nie da się zamknąć w słowach -

jest w wewnętrznym przeżywaniu.

Przejdźcie na drugą stronę lustra

i magicznie przeżyjcie to sami 😊

(Karty z talii Oracle of Mystical Moments

autorstwa Catrin Welz - Stein)

Decembrrrr...

Zima jest piękna do pewnego stopnia... Celsjusza.

(Tadeusz Gicgier)

nastrój swój dom na zimę

otul go w światło świec

w zapach goździków i cynamonu

i rozcieplony o zmroku piec

stół ubierz w długi, lniany obrus

imbryk z herbatą i szklanki dwie

zaproś marzenia, małe tęsknoty

skrzata z kredensu, co wszystko wie

oknom daj fałdy grubych zasłon

za nimi czas zwolni bieg

czy masz swój ulubiony sweter?

bo jeśli nie masz, dlaczego nie?

Spokojne przechodzenie jesieni w zimę wcale nie jest przykrym okresem. Zabezpiecza się wtedy różne rzeczy, gromadzi się i chowa jak największą ilość zapasów. Przyjemnie jest zebrać wszystko, co się ma, tuż przy sobie, możliwie najbliżej, zmagazynować swoje ciepło i myśli i skryć się w głębokiej dziurze, w samiuśkim środku, tam gdzie bezpiecznie, gdzie można bronić tego, co ważne i cenne, i swoje własne. A potem niech sobie sztormy, ziąb i ciemności przychodzą, kiedy chcą. Niech się tłuką o ściany szukając po omacku wejścia, i tak go nie znajdą, bo wszystko jest zamknięte, a w środku siedzi ten, kto był przezorny, siedzi i śmieje się, zadowolony z ciepła i samotności.

                                                              (Tove Jansson, Muminki)

*

A wewnątrz siedzi ten, kto rozkoszuje się długimi wieczorami

z aromatyczną herbatą i małym, cynamonowym ciasteczkiem,

które krzepi duszę i rozsładza wewnętrzny uśmiech.

Teraz, gdy grudniowy nów, tak wyraźnie słychać zadowolenie -

gdy ciepły koc, gdy blask świec, gdy ogień w kominku.

Całkowite zadowolenie odczuwalne gdzieś w głębokich,

wewnętrznych strumieniach samego siebie.

Stan podskórnego szczęścia.

W samiuśkim środku. 

Koty skryte w swoim zimowo - kontemplacyjnym murmurrrandum. 

Od czasu do czasu można wyjrzeć z budki,

żeby sprawdzić, że nic się nie dzieje i dalej iść spać.

Piecze się chleb.

Duchy domu wzdychają, syte ciepłem domowego ogniska.

Spokój spokojnieje jeszcze bardziej przed nocą.

A te noce najdłuższe teraz, najgłębsze,

a Wenus, jaśnie pani, mocna, świetlista, zagląda przez okno.

- Oh la la! Ale wam dobrze! 

Szykujemy się do zimowego przesilenia. 

(ilustracja: Jessica Boehman) 

*

"W zamierzchłych czasach, 

kiedy dni stawały się coraz krótsze i coraz ciemniejsze, 

ludzie stawali się niespokojni i przygnębieni, 

bojąc się, że to słońce umiera.

Wiedzieli, że bez słońca zginą.

W środku zimy stworzono rytuał przywołujący z powrotem źródło ciepła,

światła i obfitości, świętując przesilenie zimowe

podczas najdłuższej nocy w roku.

Kobiety dekorowały domostwa zielenią i przygotowywały

wspólne biesiady. Mężczyźni rozpalali ogromne ogniska -

jasne światło płomieni symbolizowało energię słońca;

przy nim wyprawiano uczty z tańcami i muzyką.

Obchodzenie święta przesilenia zimowego łączy nas

ze światem naturalnym, gdzie znajdujemy zaspokojenie

głęboko zakorzenionych podstawowych potrzeb kontaktu

z Siłą wyższą niż ludzka, i nieważne, jak tę Siłę nazwiemy.

Pięknym sposobem uczczenia przesilenia zimowego jest uważanie go

za święty czas refleksji, wyzwolenia, otuchy i odnowy.

Świat grudniowych nocy jest ciemny, zimny i ponury,

a ognisko płonie tak jasno.

Dziel się miłością i ciepłem z innymi.

Oczekuj powrotu Światła".

(Sarah Ban Breathnach)