Baletnice światła

"Lasy były dla łowców marzeń

strumienie dla rybaków pieśni

strumienie i lasy należały

do myśliwych, którzy nie oddali

ani jednego strzału..."
(Sam Walter Foss)

łowcy marzeń

rybacy pieśni

malarze spokoju

tak bardzo potrzebuje was świat

boginki roślin

baletnice światła
matrony żyznej ziemi

uczę się być wśród was

dźwięki cichości 

kolory czasu

oddech wszystkiego

jak luźny splot chmur

wszystko dokładnie na swoim miejscu
w melodii Tao 
w tańcu istnienia
dusza i kości

om mani padme hum

.
.
.

życie to taniec -
gdy słyszysz swoją unikalną melodię
lotos serca rozwija się
i jest moc -
wszechświat porywa cię do tańca

"A ci, którzy tańczyli,
zostali uznani za szalonych przez tych,
którzy nie słyszeli muzyki".
(Fryderyk Nietzsche)

Słyszysz?
Tańczysz?

.
.
.


taniec
baletnice światła, rybacy pieśni
życie własną melodią
na kruchej pięciolinii, gdzie łany zbóż 
i oceany falujące
i piasek w klepsydrze przesypujący czas
wieczne drzewa, potężne i czujące
rozkołysane na wietrze drobne kwietne dzwonki
i odległe dźwięki pianina 
przenoszące w Ducha
w nieskończoność pomnożoną przez wieczność
w nas

"Nigdy nie jest za późno,

żeby klęknąć i ucałować ziemię".

(Rumi)

Tancerze

But na obcasie, szminka, sukienka,

on nie patrzy – aż ona zezwala,

dumnie wkracza – kobieta, tancerka,

oczy, usta, biodra, kolana.

Są tak blisko, to znowu daleko,

jej westchnienie, słodkie jak mango,

serca tańczą w namiętnym uścisku –

oto tango, señores, tango!

Jakaś magia, duch nieuchwytny

coś krąży i zmysły zniewala,

fale zimna i fale gorąca,

pasja splata się z dymem cygara.

On nieznacznie przymyka powieki,

to się zbliża, to znowu oddala,

noc omdlewa w objęciach świtu,

sennie brzdąka ostatnia gitara.

I niechętnie schodzą z parkietu,

 niegrzeczni, jak kropla szampana,

on w swoim czarnym sombrero,

ona – nie do końca ubrana.

obraz: Willem Haenraets

Wiersz "Tancerze" został wyróżniony

w I Ogólnopolskim Konkursie Poetyckim

"Poezja Tanga"

organizowanym przez Krakowską  Fundację

"Tango Argentino".

Z końcem karnawału

mężczyzna blues i kobieta flamenco

to niecodzienna para

on na gitarze brzdąka

ona w tańcu się spala

gdy karnawał po świecie się toczy

kiedy grzeszy Copa Cabana

on - zakłada kapelusz

ona rozsuwa kolana

plaża w Rio gorąca jak miłość

a noc się bawi do rana

on - całuje namiętnie

ona sambą faluje rozgrzana

wnet powrócą na karty wiersza

niegrzeczni jak kropla szampana

on w swoim czarnym sombrero

ona – nie do końca ubrana

rysunek: Klaudia Bajorek