Baletnice światła

"Lasy były dla łowców marzeń

strumienie dla rybaków pieśni

strumienie i lasy należały

do myśliwych, którzy nie oddali

ani jednego strzału..."
(Sam Walter Foss)

łowcy marzeń

rybacy pieśni

malarze spokoju

tak bardzo potrzebuje was świat

boginki roślin

baletnice światła
matrony żyznej ziemi

uczę się być wśród was

dźwięki cichości 

kolory czasu

oddech wszystkiego

jak luźny splot chmur

wszystko dokładnie na swoim miejscu
w melodii Tao 
w tańcu istnienia
dusza i kości

om mani padme hum

.
.
.

życie to taniec -
gdy słyszysz swoją unikalną melodię
lotos serca rozwija się
i jest moc -
wszechświat porywa cię do tańca

"A ci, którzy tańczyli,
zostali uznani za szalonych przez tych,
którzy nie słyszeli muzyki".
(Fryderyk Nietzsche)

Słyszysz?
Tańczysz?

.
.
.


taniec
baletnice światła, rybacy pieśni
życie własną melodią
na kruchej pięciolinii, gdzie łany zbóż 
i oceany falujące
i piasek w klepsydrze przesypujący czas
wieczne drzewa, potężne i czujące
rozkołysane na wietrze drobne kwietne dzwonki
i odległe dźwięki pianina 
przenoszące w Ducha
w nieskończoność pomnożoną przez wieczność
w nas

"Nigdy nie jest za późno,

żeby klęknąć i ucałować ziemię".

(Rumi)

Wstrzymaj się, a będzie za późno...

"Zaufaj temu, co proste.

W tym jest zgoda i harmonia.

Największe kryje się w najmniejszym.

Zbliż się do tajemnicy powszedniości.

Zajmuj się zwykłymi rzeczami.

Prawdziwa mądrość ze zdumieniem przygląda się temu, co zwyczajne.

To, co zwyczajne, jest niezwykłe.

To oczywistość jest tajemnicą.

Wsłuchuj się w słuchanie, obserwuj widzenie.

Uwolnij oko i ucho od myśli.

Patrz, nie patrząc, a wówczas pojawi się widzenie.

Słuchaj, nie słuchając, a pojawi się słyszenie.

Milcząca ziemia przemówi.

Pusta przestrzeń okaże się pełna.

Każda chwila ma swój czas.

Napieraj, a okaże się, że jest za wcześniej,

wstrzymaj się, a będzie za późno.

Właściwy czas nie zna przeszkód.

Lepiej zaufać temu, co ciągle powraca, niż temu, co stałe.

Próżna jest walka z przemijaniem tego, co jest.

Znacznie lepiej jest żyć wewnątrz zmienności.

Trwalsze jest budowanie niż to, co zbudowane.

Szukaj, nie oczekując niczego.

Znajduj, nie biorąc.

Oddech pór roku i kolejnych pokoleń.

Pogódź się z oddychaniem.

Pożegnaj jedną chwilę i powitaj następną... bez najmniejszego wysiłku.

Czym jest to, co oddycha? Tego nie wie nikt.

Tao.

Umysł zna drogę prowadzącą poza umysł,

a ciało zna drogę wiodącą poza ciało.

W samym centrum ciała wyłania się horyzont,

za którym ciało przekracza własną cielesność.

Ci, którzy dotknęli wszechrzeczy,

nie powracają do tego, czym byli przedtem.

Powrót wymaga odejścia.

Zatrzymanie potrzebuje ruchu.

Uwolnienie nie jest możliwe bez zamknięcia.

Wejście do wnętrza jest na zewnątrz.

Przejście jest pomiędzy.

(Ray Grigg)

*

blisko ziemi, między trawą rozkołysaną

bujne życie miniaturowych istnień

uważnie stawiam stopy

nauczyłam się jakby lekko unosić 

by nie zdeptać, nie zranić

tam gdzie kwitną osty jest tak pięknie -

są polne kwiaty i chwasty uparte

nikomu niepotrzebne, a jednak

mają swój urok, biorę z nich przykład

bo niełatwo więdną

w innych miejscach zadbane ogrody

tak rosną, jak im się każe

zbyt doskonałe, wolę pójść dzikim polem

tam wolny duch się cieszy idąc ze mną
 ramię w ramię

Pogoda

patrzysz w lustro czasu

a tam przejmujący wiatr

szarpie gołe gałęzie

butwieją liście

mróz ścina marzenia

otwierasz drzwi

za nimi następne

zamknięte...

na domiar złego

pada deszcz albo

marznąca mżawka

i jakieś lęki nocą

niezrozumiałe

zapewne

z poprzedniego wcielenia

w ciemnościach stycznia

wzdychasz

słońca wypatrujesz 

na próżno

skarżysz się ludziom i stwórcy

tych ciemnych, zimnych przestrzeni

(czy on w ogóle cię słucha?)

tak... nawet odpowiada:

to jest czas na pogodę

ducha

(foto: net)

W spokoju

"Uciszonymi zmysłami 

odczuwał jakby nikły aromat 

młodej zieleni,

a tykanie zegara odbierał 

niby nieustanne powtarzanie 

jakiejś frazy.

I to nieustanne powtarzanie 

rodziło z wolna w umyśle przysłuchującego się stan, 

za którym było mu tęskno.

Na parę chwil uświadomił sobie niezwykłą prostotę życia, bytu,

i w tej świadomości 

zawarło się w ciągu tych chwil wszystko,

co go otaczało: chód zegara, 

życie kiełkującej trawy,

słodka rzewność tego dnia - 

i on sam.

Było mu tak, jak gdyby 

jego najskrytsze "ja" rzekło 

do siebie:

"Oto teraz zasiadam w spokoju", 

wyjaśniając przez to 

i rozwiązując całą zagadkę bytu".

(Z powieści "Słońce życia" (1916), 

Frans Eemil Sillanpää)

"Każde znaczące miejsce

ma swojego ducha opiekuńczego (daimoniona),

który objawia się 

w sposób doskonały.

Duch wyjątkowych miejsc 

pełen jest kwiatów, ptaków 

i innych zwierząt,

przejawia się w nieskazitelności czynów ludzi tam mieszkających.

Góry swą niewymowną doskonałość ukazują w lśnieniu 

niebieskich kwiatów gencjany

i w łagodnym blasku szarotek,

podobnych do kryształków śniegu.

Następujące po sobie 

warstwy ziemi mienią się

nieopisanym pięknem 

szafirów i szmaragdów.

Tak jest we wszystkich 

miejscach na świecie.

To niezmienna zasada".

(D.H.Lawrence)

"Każda ścieżka i dróżka ma swoją wrażliwość i życie psychiczne,

ukształtowana została 

pod wpływem świadomości tych,

którzy ją wydeptali 

i którzy nią uczęszczają".

Właśnie dlatego 

niektóre stare drogi

mają silnie 

energetyzującą osobowość 

i mogą pozwolić nam

wznieść się na wyższy 

poziom istnienia,

czyniąc człowieka otwartym 

na inspirację

płynącą z ducha tego miejsca".

(Natalie i Michel Vougt)


***

W spokoju, 

między kartkami lata, 

rozmyślam
o drogach cichych 

lub pełnych kroków, 

i kurzu przydrożnym, 
tęsknotach i bajkach, 

kwiatach jednej nocy
i zawiązujących się właśnie 

żołędziach.
Oto sierpień. Sierpy idą w ruch.
Siano upojnie pachnące.
Pierwsze grzyby, 

pierwsze odloty ptaków...
Dojrzewanie owoców i warzyw. 

Zbiory.
Noce chłodniejsze, atłas nieba rozgwieżdżony.
Ja tutaj, a tam, w oddali - góry. 

Za nimi ocean.
Wokół miejsca ulubione, 

często odwiedzane.

Płatki lata opadają. 

Powoli, powoli, 

prawie niezauważalnie,
ale jednak. 
Zmiany obracają mnie 

w kole czasu. 
Łagodnie.
Jest ładnie, jest tak ładnie :)

Kto wie, czy te obłoki,
co bezkształtnie o świcie
po niebie suną szerokim,
rozpłyną się w końcu w błękicie?
A przestrzeń wokół, 

o czym szumi?
Czym wieje?
Może się z nas ona 

niczym człowiek śmieje.
Tak, trzeba stąd ruszyć.
Pójść w stronę szczytu
i ręce puste podnieść
do błękitu.

             (Stevan Raičković)