Participation mystique

"Paricipation mystique -

zdolność umysłu do odsunięcia się

na jakiś czas od ego

i utożsamienia z inną rzeczywistością,

innym sposobem pojmowania świata,

innym rozumowaniem.

Jest to doświadczanie idei

i zdobywanie wiedzy poprzez

pogrążenie się 

w odmiennych stanach umysłu

i zdolność przenoszenia wiedzy

zdobytej w ten sposób

do rzeczywistego świata".

- Clarissa Pinkola Estés

*

 Zawsze oczekuję na listopad

z pewnym rodzajem ekscytacji.

Listopad jest dla mnie nagrodą 

za koniec lata, które jest mojej naturze

najbliższe, a tu, na północy Hiszpanii

w sposób naturalny kończy się

w październiku.

Ale listopad już podgląda zza drzew.

Mgielny, cichy, tajemniczy.

Na pograniczu snu i jawy,

na skraju śmierci,

która przemieni się w życie.

Pełen zjaw, widm cienkich jak muślin,

pełen dziadów i chochołów.

Dziecko we mnie lubi się trochę pobać,

zrobić wielkie oczy, zadrżeć,

dostać gęsiej skórki.

Wyobrazić sobie jak idą wilcy,

jak o zmroku przesuwają się

ich cienie. Usłyszeć kruki.

Popuchaczyć z puchaczami,

które nawołują się 

na pobliskich dębach i jesionach.

Skrzypienie sań jadących 

po śniegu z przeszłości.

Jęczące mary, dziadowe pieśni,

wędrowne chobołdy

stukające do drzwi w deszczowe noce.

A przy palenisku Grzenia,

która utula zmarzniętych, smutnych,

zmęczonych i samotnych.

Dzikie Barstuki

nadeptujące sobie na brody.

Grudki ziemi osypujące się z kurhanów.

Szelesty liści i w liściach.

Szszszsz....

Participation mystique.

Jeśli czujesz, 

że potrzebujesz się schronić,

ukoić, otulić - zrób sobie taki właśnie

szeleszczący bukiet Samhain.

Robi się go tylko z tego,

co już opadło, co już zetknęło się 

z ziemią:

z gałązek strąconych przez wiatr,

patyczków, z zaschniętych kwiatów,

badyli różnych i liści.

Pozbieraj i uśmiechnij się do życia,

które już w nich zamarło.

Obwiąż szarym sznurkiem i gotowe.

Bukiet Samhain przypomina nam 

o zmienności,

przemijaniu, transformacji.

Zatem, oczekuję na listopad...

*

"Nie bać się rzeczy wielkich,

cyklicznych, nieprzewidzianych,

rzeczy tak rozległych 

i wszechpotężnych

jak sama natura,

rzeczy dziwacznych, niepojętych, niezwykłych".

- Clarissa Pinkola Estés

Między zerem a jedynką

 Czy zostaliśmy napisani

i żyjemy w kodzie matematycznym?

Poniższe informacje usłyszałam

na jednej z bardzo ciekawych pogadanek

Jacka Sokala:

Między zerem a jedynką

jest nieograniczona ilość liczb.

Matematyczne potęgowanie:

2 do potęgi drugiej to cztery,

4 do potęgi drugiej to szesnaście

i ten ciąg liczb będzie dążył do nieskończoności.

Nasza rzeczywistość,

w której potęgę potraktujemy

jako rodzaj rozwoju przestrzeni:

jeśli ułamki będziemy podnosić

do potęgi takiej samej jak mianownik -

1/2 do potęgi drugiej,

1/4 do potęgi czwartej,

to gdy dojdziemy do 1/16 do potęgi szesnastej,

to wykres zacznie się załamywać.

(Jeśli ktoś jest biegły w matematyce,

sam może to sprawdzić).

Co to oznacza?

To mianowicie,

że w momencie kiedy osiągamy

pewien pułap ułamkowy podniesiony

do tej samej potęgi ułamkowej

ujawnia się ograniczenie matematyczne 

naszego projektu.

Istnieje oddolne ograniczenie matematyczne,

co wskazuje nam na to,

że nasza rzeczywistość została napisana

i ograniczona nie czasem i nie przestrzenią,

tylko kodem matematycznym.

Możemy wyróżnić ułamki,

które mają w mianowniku liczby parzyste i nieparzyste.

Wyróżnienie tych dwóch ciągów powoduje,

że dostaniemy dwie nieskończoności.

Ich suma powinna dać dwa,

ale daje tylko jedną nieskończoność.

I to jest absurd matematyczny.

Ale dochodzimy do wniosku,

że nieskończoność nie jest podzielna.

Czyli żyjemy w nieskończoności,

ale projekt przyrodniczy ma ograniczenie,

ponieważ żeby nastąpił postęp geometryczny

musimy podnieść te cyfry do potęgi.

Ale w pewnym momencie następuje załamanie.

A co będzie się działo,

jak podniesiemy je do potęgi trzeciej?👀

Pierwotny Potencjał 

zawiera Wszystko jako potencjał, 

ale zawiera też Nic jako potencjał,

który nie jest uruchomiony.

Nic zamienia się w Coś

gdy damy temu naszą uwagę.

Musimy mieć wrażenie rozdzielności,

aby mogła nastąpić komunikacja.

Doświadczenie komunikacji służy temu,

aby wyprodukować energię.

Ale jest to jedynie WRAŻENIE rozdzielności.

Nigdy nie nastąpił żaden podział,

nastąpiło tylko wydzielenie doświadczenia.

Gra sama w sobie nie może się rozwijać

bez ingerencji tego, który tę grę napisał.

To on pisze kolejne kody,

to on rozwija tę grę,

a nie ten, który uczestniczy w grze...

Mamy niezliczoną ilość perspektyw

i naszą świadomością możemy badać

i doświadczać pewnych fragmentów -

wycinka całości Życia,

którego nasze umysły nie są w stanie ogarnąć.

Ktoś napisał i zostawił te słowa

wysoko pośród nadmorskich skał:

"Nikt nie może powstrzymać przypływu".

Nicość jest Wszystkim

w ukrytej fazie możliwości.

Ostatecznie nie może być nic więcej

ponad Wszystko.

Znak zapytania

"Znak zapytania znajduje się na każdym liściu,

w każdym śpiewie ptaków.

Na każdym obłoku, na każdej gwieździe,

na każdym atomie jest znak zapytania".

- Osho 

Dzień i noc są jak przypływ i odpływ.

Rano wstajemy i wdeeech - zanurzamy się w działanie,

a wieczorem - wydech, powoli wyciszamy się,

uspakajamy przed kolejnym zapadnięciem w kieszeń nocy.

Tak samo jest z porami roku -

po tym, jak energii przybywa,

gdy wszystko budzi się ku wiośnie,

ku kwitnięciu, pomnażaniu, owocowaniu,

potem powoli następuje zwijanie, odpoczynek,

spłynięcie energii w dół, ku korzeniom,

w kryjówki, norki, gawry,

ku wewnętrznym przestrzeniom.

Nasze życie też wplata się w te cykle.

Rozwijamy się niczym wstęga na wietrze,

by w pewnym momencie zacząć się zwijać.

Wszystko, co ludzie aplikują sobie sztucznie,

by powstrzymać lub opóźnić swoje naturalne procesy zwijania,

będzie energetycznie uderzać w ich najgłębszą istotę.

Jak wszystko, co jest wbrew naturze.

Jeśli ktoś sobie tego nie uświadamia,

to znaczy, że nie ma też świadomości swojego rdzenia,

nie odczuwa go, nie nawiązał z nim kontaktu.

Może nawet nie wiedzieć o jego istnieniu.

Czym charakteryzuje się istota rdzenna,

z uświadomionym Ja, z uruchomionym duchem?

Umie tak zarządzać swoją energią, by jej nie tracić.

Oznacza to, że nie kieruje jej na wspieranie tego, 

co osłabia jej świat i świat jako taki.

I doskonale rozróżnia, co ją wspiera, a co nie.

Żyje zgodnie z naturalnymi cyklami natury:

dobowym, pór roku, pór życia.

Wie, że najlepszą formą zmiany tego,

co już jej nie służy i nie sprzyja,

jest wybór czego innego.

Dąży do równowagi i harmonii

czyli działa z punktu zero, wspierając niedualność.

To oznacza, że nie tworzy podziałów będąc za albo przeciw,

bo ma świadomość, że rzeczy w swej naturze

są neutralne, a to umysł ludzki

nadaje im ważność, znaczenie i treść emocjonalną.

Odżywia się intuicyjnie i czuciowo,

nie według diet ani zaleceń innych.

Wie, że od wartości odżywczych i składu danych produktów 

ważniejsza jest ich zawartość energetyczna.

Martwy pokarm niesie śmierć,

a żywy pokarm niesie komórkom życie.

Odpuszcza wszelką kontrolę nad siłami Wszechświata

i pozwala, by prowadził ją wewnętrzny głos,

intuicja, jej Oryginał żyjący symultanicznie

w świecie niematerialnym.

Umie już przekształcać nabywane doświadczenia

i wiedzę we własną życiową mądrość.

Ma poczucie bycia w zgodzie

i głębokim porozumieniu ze sobą i ze światem.

Współodczuwa w jedności.

Znakomicie czuje się w samotności.

W ciszy. W bezruchu. W sobie.

Nie trwoni czasu danego jej do życia na Ziemi.

Wie, że nie ma ani jednego nieważnego dnia.

Umie panować nad sobą,

nad swoimi reakcjami na okoliczności zewnętrzne.

Czuje, że JEST. 

Tylko i aż. 

Teraz i tutaj.

Bo teraz jest tutaj, a tutaj jest teraz.

I wie, że to, że JEST, jest iluzoryczną manifestacją

tego, co NIE JEST.

Jest pogodzona z Tajemnicą Istoty Rzeczy.

Widzi wyraźnie, jak na wielkiej chmurze

światowej sieci informacyjnej

bujają się teorie, często sprzeczne, 

różne wierzenia i koncepcje,

nadzieje, poglądy, złudzenia i półprawdy.

Wie, że wszystkie one są tym, czym są -

potencjałami zasilanymi przez kręgi wyznawców.

Nie uczestniczy w tym, nie utożsamia się, jest świadkiem,

 jedynie obserwuje te procesy,

wiedząc, że Prawda po prostu jest, żyje za kurtyną tego świata,

nieosiągalna i nietykalna w materii.

Odczuwa nieuchwytność i piękno tej Tajemnicy.

"Powoli ucz się sposobu życia w tajemnicy.

Umysł wciąż pragnie wszystko wyjaśniać,

ponieważ panuje tylko wtedy,

gdy coś zostaje wytłumaczone.

Kiedy coś staje się jasne, można tym manipulować,

kiedy coś przestaje być tajemnicą, umysł jest panem.

Im większa tajemnica,

tym większa bezsilność umysłu.

Właśnie wtedy pojawia się modlitwa, medytacja

i wszystko to, co jest piękne.

Właśnie w tym miejscu odczuwa się prawdę.

ZNAK ZAPYTANIA pozostanie na zawsze,

ponieważ znak zapytania nie ma nic wspólnego z pytaniem.

Ma coś wspólnego z tajemnicą życia".

- Osho

W miseczce z dłoni

nadmorskie wieczory zawsze
szumią wiecznością
tęsknotą za tym miejscem
z widokiem na nieskończoność
gdzie mewy, słona skóra po kąpieli, piasek
muszle i patyki wygładzone przez wodę -
o tym właśnie myślę
przyglądając się plaży
przez koronki spódnicy i marzeń

mną we mnie zapełnia się bezruch tej chwili
która znika zanim się jeszcze pojawi
a jednak zostaje przeżyta do końca
od początku, do końca
od startu do mety

melodia eteru kręci się wokół głowy
zaczarowane nuty, tajemne wersety
pieśni syren z dna morza
i perły w muszlach, których nigdy nie sięgnie
niczyja ręka
wszystko jest tajemnicą
a tkanka stworzenioistnienia
głęboko skrywa swoje sekrety

sieć życia w każdej cienkiej łodyżce
w każdym puszku, w ciszy pomiędzy nimi
 i na linii horyzontu tak złudnego
jak fatamorgana oazy
w kropli mojego marzenia 
na dnie morskiej rozety

w miseczce z dłoni układam słońce 
do snu
staccato serca jest kołysanką
a oddech pocałunkiem tak delikatnym
jak muśnięcie piórka na łonie duszy
na łonie kwiatów, morza i nieba
na łonie matki Ziemi
i szczęśliwej kobiety

O życiu

Jest wiele tajemnic na tym świecie, wiele niewiadomych,

ale największą i najbardziej nieprzeniknioną jest

ŻYCIE.

Jak, gdzie i kiedy splata się i łączy w ciele 

życie duszy, ducha i Wyższej Jaźni?

To nieśmiertelna trójca, która wycofuje się z ciała

w chwili śmierci.

Ale Życie nie jest nimi, jest jeszcze czym innym.

Czy jest to iskra ze Źródła?

Membrana, która łączy wszystko ze wszystkim?

Sieć ogarniająca Multiświaty i eony czasoprzestrzeni?

Zerknęłam, co Wikipedia ma do powiedzenia na ten temat.

Są różne definicje oparte na różnych punktach widzenia

i mówi się wiele o cechach życia.

Najbardziej przemawia do mnie stwierdzenie, że

"życie to kontinuum samopodtrzymującej się informacji."

Ale to wszystko nie to.

To wszystko krąży wokół czegoś, co jest prawie na pewno

niedefiniowalne.

Bo jednak jest też napisane, że "zdefiniowanie życia,

również współcześnie, jest problemem dla naukowców i filozofów".

Zatem Życie.

Tajemnicze, wszechobecne, energetyczne, pulsujące.

Nikt nie wie, czym jest, po prostu JEST.

Osho powiedział:
"Życie nie ma celu.
Życie samo w sobie jest celem".

"Życie jest wędrowaniem, nie jest domem.
Życie jest poszukiwaniem domu.
Jest zgłębianiem, przygodą".

*

Co jest po jednej stronie drzwi,
a co po drugiej?

Tak symbolicznie, bo drzwi nie ma. 
Jest tylko wieczne przejście 
ku transformacji, transcendencji, transmutacji. 
Te trzy "trans", za którymi kryje się wielka moc,
słowa - bramy, portale do nieskończoności.

W klepsydrze czasu piasek przesypuje ziarna życia.
 Odmierza bezczas istnienia.
Jesteśmy w Uniwersum.
To zjednoczony jednogłos wszystkiego.
Wyjście poza wiele zmienia -
dostajemy się wówczas do Multiwersum.
Achh! To już zapiera dech w piersiach!
To zupełnie zmienia postać rzeczy.
I przeznaczenia.

A póki co, do lustra Wszechświata dokładam
 swoje barwy, kwiaty, dźwięki, doświadczenia, 
swoje blaski i cienie, wodę, bluszcze i kamienie.

 I kroki zapisane w stopach, 
i same stopy, nagie jak w chwili stworzenia. 

Osho: "W życiu trzeba stworzyć znaczenie,
znaczenie nie zostało ci dane.
Dano ci wolność, dano ci kreatywność, dano ci życie.
Dostałeś wszystko, czego potrzeba, by stworzyć znaczenie.
Musisz stać się stwórcą. 
Masz takie życie, jakie tworzysz,
bierzesz z życia to, co w nie wkładasz.
Dodaj mu koloru, muzyki i poezji, bądź twórczy.
Jedynie wtedy będziesz żywy.

Jeśli bije tylko twe fizyczne serce, 
a duchowe serce nie działa w ogóle -
nie zobaczysz świętowania życia".

Dbajmy o Życie. Życie jest.
Dbajmy o bycie żywym, czyli przytomnym, świadomym.
Energia w materii jest mocno zagęszczona i odnosimy wrażenie, 

że przedmioty są "martwe". Ale tak nie jest. 

One też wibrują, drgają, mają swoje życie, swój początek i koniec. 

Życie jest we wszystkim.

Życie jest nawet w usychającym liściu. 

W umieraniu też jest życie. Transformacja.
To, co widzialne rozpada się i uwalnia swoją energię.
To, co niewidzialne, nienamacalne, nietykalne - JEST.
Nikt nie wie gdzie. Setki teorii nie dają żadnej pewności.
Może jest tak, a może siak, a może całkiem inaczej.
Może nawet gwiazdy i planety wyświetlają nam się na ekranie iluzji, 

jak i cała reszta. 

Nie wiem.

Jedyne, co wiem, to że Życie jest. Jest wszystkim.
Życie jest zarówno portem, 

jak i pływaniem po niezmierzonych doświadczeniach 

na otwartym morzu.
Przestałam oddzielać życie doczesne od życia po "śmierci".
To kontinuum, bo Życie jest zawsze.

I, ostatecznie, Życie jest dążeniem do równowagi.
Równowaga, harmonia, punkt zero.
Zbyt duże wychylenia zostają, w swoim czasie, równoważone.
Zatem dobrze jest samemu dbać o życie w równowadze,
żeby siły równoważące nie przejechały się po nas jak walec.

*

„Życie jest jak gra w szachy: po skończonej partii i królowie,
i zwykłe pionki składane są do tego samego pudełka”.
(Miguel Cervantes)

Szelest

Szelest liści budzi u mnie tęsknotę,

nie wiadomo za czym, nie wiadomo dlaczego.

Nie tylko ten jesienny.

Każdy.

Ale jesienny bardziej.

Cieszę się każdą porą roku, choć nie każdą tak samo mocno.

Szczyt radości przypada pod koniec czerwca,

a gdy temperatura otoczenia

zbliża się do temperatury ciała - prawie lewituję,

tak mi dobrze.

Gorący wiatr po zachodzie słońca

powoduje u mnie bezsenność ze szczęścia i dobrostanu.

Wraz z upływem miesięcy lekko opada mój nastrój,

a najniższe wskaźniki pokazują się w grudniu i styczniu.

Potem znów zaczyna się tendencja zwyżkowa.

Taki wdech i wydech,

bo przecież żyjemy w cyklach.

Jesień powitałam dziś zupą grzybową.

Z grzybów zebranych dopiero co.

Taka obfitość wszystkiego wszędzie wokół,

zbieramy i zbieramy, i końca nie widać.

Figi, orzechy, kasztany jadalne, dzika róża, tarnina.

Maliny, kapary nasturcji, dzikie jabłka.

A gdy schylam się po kasztany i orzechy,

słyszę ten szelest liści.

A gdy ręce wyciągam w górę, ku gałęziom,

po figi, po tarninę,

słyszę ten szelest liści.

Wiatr pędzi, nie zważając na nic,

a liście rozmawiają ze sobą, z nim, ze mną.

O tęsknocie. 

Nie z tego świata i nie za tym światem.

Szelest...

Gdy wędruję na spacer uliczkami małych miasteczek,

których wiele tu w okolicy,

ten szelest jest wszędzie.

Nawet gdy nie ma liści.

Jest wszędzie tam, gdzie ja.

Bo on idzie... ze mnie.

"Ta ulica, podobnie jak każda inna,

prowadzi do wieczności..."

Każdy ma swój szelest, swoje tęsknoty, swoje uliczki i miasteczka.

Gdy ucichną, wtedy na nowo przypomnimy sobie...

wieczność.

"Przekonanie, że świat jest taki, jakim się wydaje,

jest bardzo głupie.

Świat wokół nas jest bardzo dziwny.

To tajemnicze miejsce

i niełatwo ujawnia swoje tajemnice.

Ta ulica, podobnie jak każda inna,

prowadzi do wieczności.

Musisz tylko pójść nią w absolutnej ciszy.

Już czas.

Ruszaj! Ruszaj!"

(Carlos Castaneda)

Gonimy króliczka

Świat jest pełen tajemnic.

Coś już poznaliśmy, ale to tylko wierzchołek góry lodowej.

Więcej jest tego, co niepoznane. 

Nawet w nas samych.

A najwięcej jest tego, 

co niepoznawalne.

Nie teraz, nie tutaj, 

nie na tym świecie.

Odkrywamy tylko to, 

co pozwala się odkryć.

Śledząc historię widać, jak na jedno pytanie pada wiele odpowiedzi,

często sprzecznych.

Różne teorie, doświadczenia, systemy, filozofie, wierzenia.

Poznanie krok do przodu, tajemnica krok do tyłu.

Gonimy króliczka.

Niczego nie wiadomo na pewno. 

Może jest tak, a może całkiem inaczej.

Może masz wolną wolę, 

a może to tylko iluzja.

Może stwarzasz swój świat, 

a może jest przeznaczenie.

Może przyczyna poprzedza skutek, 

a może skutek 

jest przyczyną wszystkich przyczyn.

Może gdybyś wybrał kiedyś inną opcję, podjął inną decyzję,

byłbyś dziś zupełnie gdzie indziej, 

a może właśnie jednak

dokładnie w tym samym miejscu, 

do którego doszedłbyś 

tylko inną drogą, 

z innymi towarzyszami podróży.

Może, może, może...

Czy dzisiaj musiałam wyruszyć w góry 

i spotkać to stado owiec?

Jaka siła popchnęła mnie do tego, 

aby w środku lutego

wyruszyć na wycieczkę 

w to właśnie miejsce?

Zaplanowałam zupełnie inne, 

a zmieniłam w ostatniej chwili.

Spontanicznie, nagle, nieoczekiwanie.

Dlaczego? Co mnie do tego skłoniło?

Nie wiem.

Czy przyszłość nie istnieje, 

czy może jest już 

dokładnie zapisana?

Czy mamy na coś wpływ, 

czy tylko tak nam się wydaje?

Alejandro Jodorowsky powiedział:

"Nie jest to, co było. 

Nie jest to, co będzie.

Nie jest to, czego sobie życzysz.

Jest to, co jest".

Cisza jest wtedy, kiedy jest cicho.

Ale to jest łatwa cisza. 

Przychodzi z zewnątrz.

Cisza, która jest wtedy, 

gdy przestają nam przeszkadzać wszelkie hałasy,

to potęga. Wychodzi z wnętrza.

Wszelka cisza jest zawsze. 

Odgłosy są wtórne. 

Gwiazdy też są zawsze wszędzie dokoła.

Tyle rzeczy nie widzimy, 

nie słyszymy.

A one są. 

Były przed nami i będą po nas.

Jak kamienie. 

Czy mogę się zagubić 

pośród tych szczytów 

i nigdy stąd nie wrócić?

Czy zupełnie 

nie ma takiej możliwości 

i od czego to zależy?

Jak długo jeszcze będą istnieć te góry?

Co tu będzie za tysiąc lat? 

A za dziesięć tysięcy?

Czy życie pozbawia mnie rzeczy 

czy mnie od nich uwalnia?

Tak sobie dumałam

pośród górskiej ciszy,
gdy nagle w oddali

jakiś równie samotny wędrowiec 

zaczął głośno śpiewać.

Mocny, męski głos. 

Echo było fascynujące.

Śpiewał on i śpiewały doliny. 

Góry słuchały.

Chciałam jeszcze, 

bo aż ciarki po plecach.

Ale potem nastała cisza.

Echo zatopiło się w jeziorze.

I wtedy przypomniałam sobie, 

że mogę jeść słońce.

Że mogę spać pośród gwiazd.

Że mogę być lekka jak światło.

Świat jest pełen tajemnic.

Nieodgadnione misterium życia.