Zachwyt, bo

głęboko wewnątrz sierpnia
wyciskam słodycz dojrzałego lata
kropla po kropli
zachwyt
w zbieraniu ziół do suszenia
w uśmiechaniu kwiatów
w spadaniu orzechów i jabłek
w czerni bzu
zachwyt
w różowościach hortensji i koniczyny
w pierwszych grzybach
w wacie ostów i chmur

zachwyt, bo góry
bo jest drzewo, z którego można skoczyć
bo jest droga,
którą można pójść

zachwyt, bo
przecież...


"Przemijam i zostaję, jak Wszechświat.

Czuję, jak życie przepływa przeze mnie

niczym rzeka swoim korytem.

A za oknami wielka cisza

jak śpiący bóg."

(Alberto Caeiro)

czasami zapada cisza

głębsza niż życia sens

uczy jak płynnie

czytać z milczenia

i zamiast słowami

jednym westchnieniem

doplatać motto

w warkocz istnienia

kiedyś milczenie

obejmie tę ciszę

dłoń czasu zatrze

rysunek ust

zamieni ciało

w piasek pustyni

a uśmiech oczu

w przydrożny kurz

zachwyt, bo...
zachwyt, zanim
póki czas, teraz, nie ma na co czekać
już

Dzbany ustawić

"Istnieje duchowa przestrzeń

w Kosmosie. Uważajmy,

czym ją wypełniamy".

(Ken Wilber)

*

Gdy dopada cię tęsknota,

by usiąść na wzgórzu twarzą do wiatru -

znajdź to wzgórze i ten wiatr,

i tam sobie zostań.

Może rozpaliłbyś ognisko, zapatrzył się
w taniec dymu, zagrzebał ziemniaki w popiele?

Rozpal.

Jeśli chcesz mieć skrawek własnego nieba -

wyszukaj go sobie.

A może byś tak pobiegł gdzieś, nie zważając na nic?

Pobiegnij. Może być w podskokach.
Krętą drogą. Albo prostą. Byle przed siebie.

Upiec ciasto? Pozbierać kasztany?
 Znaleźć szczęście w paprociach?

Ustawić dzbany, by czekały na wodę?

Może zejść głęboko, zobaczyć, kto mieszka w trzewiach Ziemi?

Zejdź. Puść wodze fantazji.
Do tego trzeba naprawdę niewiele.

A może tylko postać przy płocie,

w ciszy jesiennego wieczoru,

wchłonąć w siebie szelest opadających liści?

Napełnić dłonie miękkością kota,
a kieszenie jego drżącym mruczeniem?

Może wejść w to miejsce między niebem a ziemią,

gdzie znika wszystko to, co odeszło?

Wejdź. Zbadaj to. Wejście jest po lewej.

W samotności, w swojej przestrzeni, w swoim duchu.
Uchwyć sacrum zwykłej chwili, zwykłego dnia.
Bo każdy jest niezwykły, ożywiony twoim oddechem.
Ważne, by to sobie uświadomić, uczcić,
 zrobić coś właśnie dla siebie.

Teraz. Nie zwlekaj. Bo kolejna jesień nastała.
Każdy jeden dzień więcej, to jeden dzień mniej.
A te ptaki, które miały odlecieć, już odleciały.

Mnisi zen przysłuchują się, jak rosną skały...

Za daleko

pacierze, modlitwy, nadzieje

ulotne jak puch dmuchawca

posyłane w niebo

za daleko, by dotrzeć

za daleko, by wrócić

gdzie mieszkają, gdzie żyją?

umierają?

wszystko jest tutaj, jest teraz

a ty... na co nie czekasz

dokąd nie idziesz

kim nie jesteś?

pacierze, modlitwy, prośby

zapisz w tkance oddechu

na brzegu liścia

wśród kropli poranka

w milczeniu słów -

bo gdzieś tam właśnie

jest Bóg