Ostatni raz

"Nieistnienie

jest twoim

prawdziwym istnieniem.

Niebycie jest byciem

po raz pierwszy ".

- Osho

*

 Byłam samotnością

skrytą w trzewiach Ziemi,

byłam iskrą,

która przetrwała w popiele,

liściem targanym przez wiatr,

lśnieniem wody o zachodzie słońca,

duchem drgającym w eterze.

Tyle razy już znikłam,

spłonęłam, zamilkłam,

tyle razy porzucałam już kości,

krew doświadczeń zbierałam

jak cenne diamenty,

napinałam łuk życia

w radości i w złości.

Tyle razy wśród duchów

grzechotałam kołatką,

by otwarto, by wpuścić

wciąż nowych gości -

tych otrutych cykutą,

tych nabitych na pal,

tych, co przejść nie zdążyli

po zwodzonym moście.

Patrzcie, wkoło Cyganki,

patrzcie, mnisi i chłopi,

kruki i wrony,

i śmiech karuzeli,

koło Życia i Śmierci

duszami potrząsa,

dobre rady chcą dawać

święci anieli.

Tyle razy, ale kiedyś

raz będzie ostatni,

nie wezmę już duszy

co rada się wcielić,

nie wezmę już ciała,

gdy dzwony zadzwonią,

by nie dać się więcej

od Pełni oddzielić.

"Jeśli jesteś,

śmierć może być możliwa.

Ale jeśli stwierdzisz

wewnątrz siebie

czystą pustkę,

że nie ma nikogo,

gdzie jest śmierć?

Kto może umrzeć?"

- Osho

Dusza w piórach

Pióra przychodzą do mnie na różne sposoby.

Każde jest ważne. 

Opowiada o innym locie, o innym wezwaniu.

Każde inaczej przemawia, 

wydaje inny dźwięk przy poruszeniu nim.

W każdym jest inny duch.

Pióra sowy są bezszelestne.

Pióra sępów - wyczekujące.

Pióra kruków tchną tajemnicą.

Pióra mewy pachną morzem.

Pióra orła zataczają otchłanie.

Pióra srok wymykają się z rąk.

Smutne są pióra kur.

Lekkość piór jest mi bliska jak oddech.

Ogień opowiada mi o feniksach.

Ich pióra tchną nieskończonością.

Moja dusza utkana jest z piór.

W dolinie

mała wioseczka w dolinie

domy przycupnęły na chwilę

na trochę lat, 

na mgnienie wieczności

na wiosnę gałęzie malują niebo

nową zielenią liści

które zaraz wyłonią się z nicości

jak wyłania się wszystko

przypomnij sobie jak

niematerialny

czekałeś na swoje ciało

jak ta nowa zieleń na liść

którego jeszcze nie ma

ale gdzie on jest?

informacja w energii

nicość pełna czego tylko 

świat zapragnie

wioseczka

domy na trochę lat

tymczasem mgła

też przycupnęła w dolinie

nie rozmijając się z wiecznością

będzie do końca na tej Ziemi

jak chmury, jak wiosna, jak wiatr

jak szczyty gór i niebo bez dna

nasze ciała jak te domy

nasze dusze jak ta mgła

Rozbieram duszę

szelest dnia

marszczy wodę

od strony nieba

rozbieram duszę

do kąpieli, zanurza się

ledwie muskając powierzchnię

po chwili łagodnie tonie

pociągając mnie za sobą

na samo dno raju