ASMR

 ASMR 

(Autonomous Sensory Meridian Response) 

czyli 

samoistna odpowiedź 

meridianów czuciowych.

Są takie bodźce, 

które powodują ciary, 

mrowienie, gęsią skórkę.

Zaczyna się często od głowy 

i schodzi coraz niżej 

wzdłuż kręgosłupa.

Zatapiamy się w odczuciu 

niezwykłej przyjemności, 

relaksu, dobrostanu. 

Piękny widok, 

szept (soft voice), 

głaskanie, 

elektryzujące wspomnienie, 

melodia, echo 

lub cisza najcichsza 

w szczelinie skalnej, 

zapach, o tak, zapach ma tę moc,

stuknięcie łyżeczki o filiżankę,

deszcz o parapet, 

głaskanie, mruczenie,

trzepot skrzydeł,

szelest liści

lub suszonej na wietrze pościeli,

dotyk piórka,

myśl o ...

Myśl o spaniu na plaży.

Gdy robi się wystarczająco ciepło, 

pakuję śpiwór 

i parę niezbędników, 

i ruszam nad morze, 

by zostać na noc.

To jest moje ASMR.

Zawsze.

Niezmiennie.

Już sama myśl 

o zachodzie słońca na plaży

i widoku kołujących 

nad głową mew,

a potem o tym

jak rozkładam letni,

kolorowy, bawełniany śpiwór,

delikatnie wsuwam się 

do środka,

dźwięk zaciągania suwaka,

słony zapach unoszący się 

w powietrzu,

nicniemuszenie,

obserwowanie zapadającego zmroku,

aż w końcu gwiazdy...

Już sama myśl 

o osuwaniu się w sen

w takt mruczenia fal

to jest moje wielkie 

ASMR.

A jakie jest Twoje?

Co powoduje, że drżysz

z przyjemności?

To mrowienie, westchnienie,

dotyk 

podskórnego szczęścia.

Aż w końcu wszystko 

uspakaja się 

i wchodzisz w stan 

absolutnej równowagi

ze wszystkim, co jest

i co nie jest.

I znikasz

jak kropla w oceanie.

A ocean znika

jak kropla w wodach

praistnienia,

jak ruch w bezruchu Tao,

jak mgła, jak iskra, jak czar...

O tak!

Już zbliża się ten czas,

gdy budzę się 

na ciepłym piasku,

a zasypiam wśród gwiazd.

Szczęściara

 Kiedy wydeptuję kolejne kilometry

po kamieniach starych jak świat, 

po trawach, piaskach, po ubitej ziemi,

ścieżkach wąskich jak przecinek,

gdy przeciskam się pod wiszącymi skałami,

ignorując ostrzeżenie na tabliczce:

"Uwaga! Niebezpieczeństwo spadających kamieni" -

myślę sobie: ale jestem szczęściarą!

Gdy wspinam się po kamiennych schodkach,

a w dole huczą wzburzone fale,

mewy zataczają kręgi,

wszystko wokół błękitnieje i wiośnieje,

a oprócz mnie nie ma żadnych innych

istot dwunożnych,

może tylko jakieś niewidzialne...

myślę sobie: 

tak, z całą pewnością jestem szczęściarą!

Gdy widzę w oddali ośnieżone szczyty

Picos de Europa

i wspominam czas, gdy wędrowałam tam właśnie,

a teraz macham do nich z oddali...

Gdy wyglądam przez okienka,

które nie są jakimiś tam zwykłymi okienkami,

tylko dumnymi okienkami z widokiem na ocean...

 

  

Gdy myślę sobie, że to wszystko

jest tak blisko domu,

że mogę tu być kiedy tylko zechcę

bez żadnych zbędnych ceregieli,

że mogę tu stać, biegać, 

albo nic nie robić, 

tańczyć z trawami, śpiewać z falami,

śmiać się i płakać, 

wznosić ręce do nieba, 

wyć z wiatrem z całych sił,

tupać, skakać i wirować,

albo milczeć jak głaz -

to jest szczęście.

Szczęście, które trzeba zapisać

na wieczność

w tkance ciała i w tkance świata,

i otulić wdzięcznością,

i celebrować.

Lubię gdy...

Gdy chce się odpocząć od myślenia,

można sobie czegoś posłuchać.

Gdy umysł zajmie się słuchaniem - przestaje myśleć. 

Robię eksperyment i obserwuję, co się we mnie dzieje,

gdy dopinguję się słuchaniem dobrych słów.

Robiłam już różne próby z tekstami

napisanymi i nagranymi przez innych.

Było i jest ok. Nadal sporo słucham takich nagrań.

Ale dopiero gdy sama się nagrałam do muzyki,

która i bez tekstu robi mi poruszenia duszy -

to poszło dużo głębiej.

Jest ogromna różnica, gdy słuchamy czyjejś relacji,

a gdy swojej własnej. Ogromna.

Poza tym chciałam, aby był to tekst do słuchania mimochodem,

bez potrzeby bycia w stanie całkowitego relaksu.

Żeby móc go sobie słuchać jadąc samochodem,

albo robiąc coś.

Zatem napisanie własnej wersji dopingu

i słuchanie w nagraniu swojego głosu -

to był strzał w dziesiątkę.

Tekst nasączony jest dużą ilością słów,

które podnoszą wibracje.

Jest to, oczywiście, zabieg celowy.

Forma "lubię" też jest tu nieprzypadkowa.

Często jest tak, że umysł nas bojkotuje -

gdy mówimy sobie "jestem spokojna i szczęśliwa",

a akurat nie jestem - zaraz odezwie się głos,

który nam uświadomi: kłamiesz! Po co klepiesz te głupoty??

Zatem zastosowanie formy "lubię" zamyka mu usta.

Lubię gdy jestem spokojna i szczęśliwa -

to przecież szczera prawda.

Poniżej tekst, a link do nagrania na You Tube

klik tutaj

Polecam - napiszcie własnymi słowami i nagrajcie się.

I poczujcie, jaki to jest zastrzyk hormonów szczęścia 😄

|

|

|

|

v

v

W mandali życia zawieszona

pośród milionów innych istnień -

idąc po kręgu wciąż odkrywam

skąd i dlaczego tutaj przyszłam.

Jestem utkana ze światła.

Moc jest we mnie.

Spokój zaczyna się we mnie.

Czuję głębię swojej istoty.

Na mojej drodze pojawia się coraz więcej dobrych nowin

i korzystnych możliwości.

Życie zmienia się na lepsze.

Lubię gdy życie jest łatwe, gdy jest zachwycające.

Lubię kołysać się na grzbiecie fali szczęścia.

Otacza mnie spokój, radość i dobrostan.

One są we mnie. One są mną.

Świadomie wybieram to, co dla mnie najlepsze -

rozpoznaję to intuicyjnie.

Tu i teraz wszystko jest dostępne.

Natura obfituje wszelaką obfitością,

a ja sięgam po tę obfitość bez wysiłku.

Rytm życia niesie mnie lekko ku sobie.

Rozpoznaję się, uczę się siebie, daję siebie sobie

i przyjmuję siebie samą w pełni i w prawdzie.

Teraz jest tak, więc jestem taka, ale rosnę, rozwijam się, zmieniam.

Gdy się zmieniam, staję się inną sobą

Daję się ponieść świadomości bez czasu, poruszeniom bez ciała.

Wszystko dzieje się na moją korzyść.

Codziennie rano lubię pytać:

co dobrego się dzisiaj wydarzy?

Każda ścieżka w znane lub w nieznane

zaczyna się pierwszym krokiem w miejscu,

w którym właśnie stoję.

Nie ma innego. To miejsce jest tutaj.

Ono może być w świecie widzialnym, albo niewidzialnym,

ale jest tutaj.

Mogę ruszyć w każdej chwili, bo każda zmiana, którą postanowię,

może zacząć się teraz.

Otrzymuję to, na co się zgodziłam.

Wycofuję swoją energię z tego, co już mi nie służy.

Osiągam coraz to wyższe poziomy, nowe, nieznane wymiary,

nieskończone przestrzenie.

Lubię, gdy wszystko mi sprzyja,

gdy wszystko mnie wspiera - bo tak właśnie wybieram.

Lubię, gdy wszystkiego jest pod dostatkiem 

i gdy wszystko nieustannie się odnawia.

Pozwalam moim zmysłom harmonizować moje ciało:

czuję, wącham, patrzę, słucham,

dotykam, smakuję, obserwuję.

Jestem.

Lubię widzieć wokół cuda.

Lubię ten magiczny świat, niesamowity, piękny, wibrujący.

Lubię ten stan, gdy podnoszę jakość swoich myśli i uczuć,

gdy jestem zrównoważona i spokojna.

Zdrowa. Sprawna. Pełna energii.

Dziękuję za wszystko co mam i za wszystko, czego nie mam.

Jestem, jestem, jestem.

To, czego potrzebuję - przychodzi do mnie.

Pojawia się znikąd, spontanicznie,

a ja sięgam po to bez wysiłku. Zauważam to z wdzięcznością.

Zawsze jestem w odpowiednim miejscu,

w odpowiedniej chwili.

Wszystko jest dobre w moim świecie.

Jestem.

Każdy płomień świecy jest kroplą światła,

a człowiek - kroplą ducha. 

Każda kropla ducha jest częścią Żródła.

Płyyyynę...

Ufam. Kocham. Wiem. Dziękuję.

Wybaczam. Przepraszam. Żyję.

Jestem.

Otwieram się na poczucie wolności i spełnienia.

Działam w sposób spontanicznie właściwy.

Lubię zauważać, że  Wszechświat otacza mnie energią bezpieczeństwa.

Lubię, gdy mam czas dla siebie.

Tkam nici życia w harmonii i równowadze.

Świadomie. Przytomnie. Medytacyjnie.

Lubię chłonąć piękno świata, jasność i ciemność,

i wszystkie odcienie dni i nocy.

Lubię czuć radość i beztroskę.

Lubię robić to, co lubię. 

Jestem, jestem, jestem.

Poznaję świat. Żyję w bogatym Wszechświecie.

W tym, co zwyczajne, jest świętość,

mistycyzm życia objawia się w codzienności,

a sanktuarium ducha lśni w chwili obecnej.

Spodziewam się, że dzisiaj wydarzy się coś dobrego.

Każdy dzień jest darem.

Najpyszniejszy smak życia sączy się powoli, kropla po kropli,

poprzez drobne szczegóły wydarzeń.

Wędruję. Poznaję. Odkrywam. Poszukuję.

Oto moja droga. Odczuwam przyjemność z tej jazdy.

Uczę się latać.

Wybieram prostotę.

Każda komórka mojego ciała wibruje energią mocy życia.

Każda komórka mojego ciała jest zdrowa i szczęśliwa.

Lubię odczuwać przyjemność i obfitość, 

i wchodzić w sam środek szczęścia.

Lubię, gdy jest dobrze.

Jestem.

Energią działam w materii.

Materia uczy mnie pokonywania twardości.

Nabieram elastycznej miękkości.

Jasno-widzę, jasno-słyszę, jasno-żyję, jasno-czuję.

Widzę bez zniekształceń, tak wewnątrz, jak i na zewnątrz.

Działam z poziomu Zero - 

dla mojego najwyższego dobra i dobra wszystkich istot.

Światło we mnie dostraja się do wzorca Prawdziwego Światła

Źródła Wszystkich Rzeczy widzialnych i niewidzialnych,

Źródła Wszystkiego co jest i wszystkiego, czego nie ma.

Lubię podążać za tym, co autentycznie raduje moje serce.

Lubię się bawić.

Jestem.

W moim ciele jest więcej atomów niż gwiazd we Wszechświecie.

Moje życie ma moje imię,

a ja nie jestem tylko tą, którą widzę w lustrze.

Nie odkładam życia na później.

Jestem tu i teraz, mam wszystko, czego mi potrzeba

w tym ziemskim i nieziemskim tańcu

w kosmicznej przestrzeni -

nie rozdzielam już więcej

nieba od ziemi.

Jestem. Jestem. Jestem.

Różne szczęścia

czyli przemyślenia znad rzeki:

"Mam szczęście! 

krzyczą dzieci

chwytając piłkę

z nurtów wody

a ono

na niebie świeci

roześmiane złotem - młode

wyciągnij rękę - zamknij

płonący krążek w pięści

i głośno głośno krzyknij

- mam szczęście - "

(Halina Poświatowska)

Mam szczęście! bo takie słońce dziś nade mną!

Mam szczęście, że je zauważyłam -

zarówno słońce, jak i szczęście.

Zauważasz?

Przysiadam czasami na brzegu szczęścia

i myślę: jakie ono różne jest.

Ktoś mógłby powiedzieć: 

szczęście to szczęście, i już! Ale jednak nie.

A jakże często muska nas ledwie, ledwie, nieuświadomione.

Czujemy, że było, dopiero wtedy, gdy zniknie.

Różne szczęścia przechodzą przez nasze życie,

dotykając nas dłużej lub krócej.

Przyglądają się nam od wewnątrz i zastanawiają

czy warto zatrzymać się, zostać, pokołysać falbankami sukienki

czy biec dalej, wskroś, poprzez, skosem, na przekór.

Bywają całkiem malutkie, jak okrągły kamyczek znaleziony nad rzeką,

 albo potężne

jak narodziny wyczekiwanego dziecka lub projektu.

Po latach szczęścia tamte, co nas kiedyś tak radowały

pokrywają się patyną zapomnienia, wyblakłe się stają

jak ciągle suszona w pełnym słońcu pościel.

Powszednieją szczęścia, no ale przecież SĄ.

Gdziekolwiek bądź, ale są.

"Słodko - jak w jakiś z dawnych majowych poranków...

I w drzewach, gdy wiatr przemknie w stłumionym poświście,

szumią, zda się, wiosenne westchnienia kochanków,

których serca dziś uschły jak jesienne liście".

(Leopold Staff)

Niektóre są jak serca uschnięte - znajdujemy je po latach

w starych listach, w zapiskach z młodości, w nadziejach,

które umarły ostatnie.

Inne mają się całkiem dobrze, 

żyją w nowych nadziejach na przyszłość.

Są też te tu i teraz, 

często, o ironio! najmniej widoczne.

Słońce świeci, rzeka płynie, drzewa rosną, 

chmury leniwie płyną po niebie tu i tam,

a kamienie nieruchomo podziwiają

swoje szczęście, swoje proste szczęście.

Poeto! Jak niesamowicie uchwyciłeś 

nostalgię dawnego szczęścia!

 "Żwirem brzegu idąc ponad rzeką,

przystanąłem nagle jak przykuty.

Zmarłe szczęście błysnęło wspomnieniem

i przez setną część żyło minuty.

Niebo złotą dogasało zorzą

konającej spokojnie pogody.

W niemym mroku siedziałem tam długo

i rzucałem kamienie do wody".

(Leopold Staff)

Dawne, dobre czasy...

A nowe czasy? Co o nich powiemy, gdy staną się dawnymi?

Z dawnych czasów przypomniała mi się rymowanka...

"idź przez życie śmiało i rób byczą minę,

łap szczęście za ogon i duś jak cytrynę".

Carpe diem! Łap, łap!

Bo słońce, bo rzeka, bo nie ma chwili do stracenia,

bo każdy dzień więcej, to dzień mniej i mija nasz czas,

więc łap, duś, łap, łap!

Dzień dobry

"Grzeczne dziewczynki idą do raju, 

niegrzeczne mają raj na ziemi".

Ja bym powiedziała: 

świadome dziewczynki.

Świadome kobiety.

Świadome "stare baby".

Niektóre są potargane.

I podrapane, bo ich ścieżki

to nie są te, po których

stale by ktoś chodził.

Mają własnoręcznie zrobione miotły,

motyle w brzuchu i kociołki na ogniu.

Gadają do siebie po cichu

 różne rzeczy, a gdy się zapomną, 

to i na głos.

Podśpiewują sobie pod nosem:

zieleń i lazur, skarby w popiele,

kurza łapka, biel i czerń,

ruchome piaski i kręgi na wodzie,

ZRÓB SOBIE DOBRY DZIEŃ.

Inne są grzeczne.

Po prostu grzecznie

mają to, co lubią.

Grzecznie mówią sobie:

zrób sobie dobry dzień.

No i go sobie robią.

Sekunda po sekundzie, 

minuta po minucie,

godzina po godzinie.

Inne, to melancholijki.

Tęskne dusze.

Snują się po wydmach,

bujają w obłokach,

rozmyślają o niebieskich migdałach.

Nawlekają paciorki uśmiechu

na wiotkie, ale jakże mocne 

nadmorskie trzciny.

Przesuwają piasek 

z miejsca na miejsce,

bo sprawia im to przyjemność.

Przesypują go między dłońmi 

i liczą w ziarnkach gwiazdy.

Budują zamki i patrzą bez żalu, 

jak woda wszystko zabiera.

Jak życie zabiera czas.

Jak czas zabiera życie.

W zamian daje wieczność.

Patrzą na wodę,

która właśnie robi sobie

dobry dzień.

¡Buen día!

Patrzą na chmury, które też 

mają się znakomicie.

Po prostu. Płyną. Są w przepływie.

Jak woda, jak myśli, 

jak życie, jak wiatr.

Świadome dziewczynki

chodzą szeptem i delikatnie

dotykają przestrzeni wokół.

Nucą rozkołysanymi biodrami, 

a w lnianych woreczkach

noszą zioła, zaklęcia 

i malutkie kosteczki

znalezione w snach. 

Dzień dobry poezjo morza,

dzień dobry starym baśniom 

wydobytym spod jego dna.

Koci pazur, suszony muchomor, 

dziady i baby, i topór w pień, 

żabie udka i uśmiech w miodzie,

ZRÓB SOBIE DOBRY DZIEŃ.

A gdy po dobrym dniu 

zapadnie dobry wieczór,

na dobrą noc dobrze robi 

oświecona filiżanka herbaty.

Dobrej, prawdziwej herbaty.

Osho pisał, że 

"jeśli sącząc gorącą herbatę

nie jesteś w tej chwili, 

ale myślisz o czymś innym,

że musisz gdzieś iść... 

coś zrobić...

przegapiłeś 

oświeconą filiżankę herbaty".

Nie przegap!

Ludzie tyle razy mówią innym: 

dzień dobry, dobry wieczór, dobranoc.

Ale czy mówią to sobie? 

Czy życzą tego sobie?

Czy zatrzymują się i pochylają 

nad tymi magicznymi życzeniami?

No proszę cię, 

zrób sobie dobry dzień.

Własnoręcznie go sobie zrób.

"Happiness is handmade" 😉

Do dzieła!

W miseczce z dłoni

nadmorskie wieczory zawsze
szumią wiecznością
tęsknotą za tym miejscem
z widokiem na nieskończoność
gdzie mewy, słona skóra po kąpieli, piasek
muszle i patyki wygładzone przez wodę -
o tym właśnie myślę
przyglądając się plaży
przez koronki spódnicy i marzeń

mną we mnie zapełnia się bezruch tej chwili
która znika zanim się jeszcze pojawi
a jednak zostaje przeżyta do końca
od początku, do końca
od startu do mety

melodia eteru kręci się wokół głowy
zaczarowane nuty, tajemne wersety
pieśni syren z dna morza
i perły w muszlach, których nigdy nie sięgnie
niczyja ręka
wszystko jest tajemnicą
a tkanka stworzenioistnienia
głęboko skrywa swoje sekrety

sieć życia w każdej cienkiej łodyżce
w każdym puszku, w ciszy pomiędzy nimi
 i na linii horyzontu tak złudnego
jak fatamorgana oazy
w kropli mojego marzenia 
na dnie morskiej rozety

w miseczce z dłoni układam słońce 
do snu
staccato serca jest kołysanką
a oddech pocałunkiem tak delikatnym
jak muśnięcie piórka na łonie duszy
na łonie kwiatów, morza i nieba
na łonie matki Ziemi
i szczęśliwej kobiety

Nic więcej

"Lato jest nie tyle porą roku, ile melodią,

która zestraja nas z zadowoleniem

brzęczącym w powietrzu".

(S.B.Breathnach)

upalny wiatr rodzi szczęście

pragnienie by być bliżej nieba

i poczuć trzepoty serca -

nic więcej mi dziś nie potrzeba

odchodzę powoli w głąb lata

pakuję dwie kromki chleba

korale z porannej rosy

nic więcej mi dziś nie potrzeba

bezdroża i zwiewna sukienka

zeszyt na wiersze i drzewa

upalny wiatr rodzi szczęście -

nic więcej, nic więcej nie trzeba...

Gorące kamienie, błękitne światło z chmur,
letnie zaniechanie - radość rzeczy prostych.