Kanikuła

Miejsca głębokie, bezdrożne, odludne,
przesycone urodą własnej samotności.

Burzany rozciągające się aż po horyzont.
Wrzosowiska w obfitości rozkwitu i paprocie
w swojej pamięci przechowujące dzieje świata.
Kolcolist żółtokwitnący, co wszystko przetrzyma.
Jeżyny - czarne, pękate, słodkie i lepkie od soku.

I my, babcia z wnuczkiem, przemierzający te cisze i dziwności,
w samym środku kanikuły. 

Wędrując godzinami spotykamy nikogo.
Czy można spotkać nikogo?
Można.

Dni istot mgielnych wibrują zupełnie inaczej 
niż dni istot solarnych.
Ich istność jest eteryczna, subtelna, szarawa, rozciągnięta.
Potęgują nastrój niesamowitości i mocy tych miejsc.
Duchy roślin, kamieni, podziemnych korytarzy, 
migotliwych kropelek,
szemrzących strumyków i lepkiej wilgoci 
są wtedy dobrze wyczuwalne.
Woda w nas porusza się mocniej, zbiera i koduje informacje
z czystego wzorca PraWody, równoważąc się i harmonizując.

Mgła tasuje swoje tajemnice i szeptem wkłada mi je do koszyka.
Są jak małe, pachnące kuleczki 
schowane w puchatych nasionach przyszłości.
Leżą tu sobie wygodnie i słodko.

Poniosę je ze sobą, gdzieś.

I nikomu nie mówię, że czuję melancholię
i nostalgiczne drgnienia serca,
bo wiem -
coś dojrzewa do odejścia...

Zebraliśmy słodycz wrzosów i koniczyn różowych,
krwawniki i dziką marchew, liście jeżyn i igły sosnowe
do jesienno - zimowych, herbacianych naparów. 
Przypominać nam będą ciepłe dni 
i radość naszych wędrówek tam,
gdzie ślady naszych stóp
na kantabryjskich, niezmierzonych, wolnych przestrzeniach.

Po dzieciach widać...

...jak rośniemy. 

Dorastamy. Zmieniamy się.

Razem wchodzimy w czas. 

Razem przemierzamy las. 

I życie. 

Pielgrzymujemy.

Aż tu nagle... dzieci naszych dzieci. 

I znów rośniemy. 

Nowa rola, nowy etap, nowe przygody, nowy las. 

Znów, jak kiedyś, mała rączka w naszej dłoni, 

znów zbieramy szyszki, patyki, gałęzie, 

zjawia się wilk i czerwony kapturek. 

entliczek pentliczek, i morele baks.

To, co było - już tego nie ma.

Zostaje w sercach. We wspomnieniach. 

Na zdjęciach.

Pierwszy rok, drugi, trzeci... 

Spacery. Zabawy. Czułość.

W kwiatach. W szeleście suchych liści. 

W porach roku. W zmiennych krajobrazach. 

W nas. 

Czwarty rok, piąty... 

Dużo wspólnie spędzonego czasu.

Nowych zdziwień, kolorów, smaków, odgłosów.

Bo bycie babcią to zupełnie co innego, niż bycie mamą.

Ta miłość, która przez wiele lat

skupiała się na dziecku, 

teraz nagle znajduje nowe ujście, nowe rozgałęzienie. 

Dodatkowo bycie babcią bardzo szybkiego wnuczka

to niemałe wyzwanie :)

Trzeba nadążyć!

Trzeba być tu i tam, na górze i na dole,

czasami jednocześnie :)

Babcia. 

Babcia niesie ze sobą odleglejszą przeszłość, 

takie historie i opowieści, 

które zakotwiczone są w onegdaj. 

Niesie żeńskie rozgałęzienie korzeni

wrośniętych już głęboko w ziemię, 

księżycowe energie tej, która jest starsza, 

 ying przyjmowania i miękkości łona, 

i kołysanie wieków. 

Niesie archetyp ogniska domowego 

płynącego mlekiem i miodem, 

niesie chleb i zioła, i misia do spania. 

I pościel pachnącą wiatrem. 

A gdy trzeba, to przychyla nieba. 

Szósty rok... 

Między oddechem a ziemią pod stopami, 
między babcią a wnukiem
jest takie miejsce,

które codziennie na nowo wypełnia się 
treścią naszego życia,
morzem naszej miłości, 
sensem naszego istnienia. 

C. d. n. 

We śnie

"Czytałem chiński wiersz

napisany przed tysiącem lat.

Autor opowiada o deszczu

padającym przez całą noc

na bambusowy dach łodzi

i o spokoju, który nareszcie

zagościł w jego sercu.

Czy to zbieg okoliczności,

że znowu jest listopad i mgła

i ołowiany zmierzch?

Czy to przypadek,

że znowu ktoś żyje? (...)

Jesień po jesieni

odziera z liści dumne drzewa

i jeśli coś zostaje

to delikatny szmer deszczu

w wierszach, które nie są

ani radosne, ani smutne.

Tylko czystość jest niewidoczna

i wieczór, kiedy i cień, i światło

zapominają o nas na moment

zajęte tasowaniem tajemnic".

(Adam Zagajewski)

* * *

... przed tysiącem lat, za tysiąc lat...

będę żyć

będę tu wracać, aż się obudzę

"zbiegi okoliczności" i "przypadki"

pokazują mi wciąż to samo:

znów żyjesz

tu już byłaś, to już widziałaś

znowu to samo, kręcisz się w kółko

bo to już śniłaś, to już śniłaś...

ktoś mną potrząsa...

to ja sama z przyszłości

dziecko, które stale pyta: czemu, czemu, czemu?

i nie zawsze oczekuje odpowiedzi

bo ona bardziej potrzebna jest mnie

tej we śnie

tak, będę tu wracać, aż się obudzę

są już takie, na razie, chwile
wylśnione poza snem

dotykam ich z czułością i delikatnie

bo kruche są i tak szybko znikają

jak bańki mydlane na wietrze

a cenne są tak, jak to,

co najcenniejsze

(wnuś z babcią)

Prosty świat

"Nikt nigdy nie zdoła odtworzyć

tego co się zdarzyło w tym najbardziej

codziennym z naszych zwykłych dni".

(José Emilio Pacheco)

"Artyści dnia powszedniego 
są mistrzami we wznoszeniu prostoty 
na wyżyny świętości".
(Sarah Ban Breathnach)

_____

dzień podnosi się powoli

z deszczu i mgieł

aż nagle słońce

spokój jesieni wciska się

w każdą szczelinę domu

i duszy

drzwi i okna wciąż pootwierane

jest ciepło

nie docierają tu żadne wiadomości

oprócz tych z planet i gwiazd

zabawy z wnukiem

wspólne podróże jakże dalekie

kolorową ciężarówką

dojrzale figi spadają na trawę

ptaki śpiewają spokojniej

zaczyna się wdech, ruch do wewnątrz 

mój prosty świat