Malownicze miejsce

Kiedyś, zaczynając swoje wewnętrzne poszukiwania

pt. "o co tutaj chodzi",

porzuciłam wszelkich kapłanów, mistrzów,

przewodników i pomocników.

Zauważyłam, że każdy z nich ciągnie w swoją stronę,

 a mój obraz zaciemnia się.

Wycofałam całą swoją energię w głąb siebie.

Stanęłam wtedy w jakże malowniczym miejscu o nazwie

Nic Nie Wiem.

Ulżyło mi.

Potem przepuściłam przez siebie morze informacji,

góry książek,

przelały się przeze mnie

całe rzeki niepewności i zwątpień,

wypiętrzyły się nowe lądy

wielkiego Być Może.

Byłam jak wędrowny ptak.

Powracałam do krain dzieciństwa,

młodości i wieku średniego,

zagarniałam wspomnienia i doświadczenia

w obie ręce

i wypuszczałam je na wolność.

Znowu lżej.

I teraz stało się to,

o czym pisał kiedyś meksykański poeta, Octavio Paz:

"powróciłem tam gdzie zacząłem"...

Nic Nie Wiem.

Wszystko to jedynie teorie, domysły, przypuszczenia,

iluzje, złudzenia, zwiedzenia i nadzieje.

W końcu definitywnie zjechałam z ronda.

To znaczy - coś jednak wiem.

Wiem tylko jedno -

pierwsze tchnienie, pierwotne poruszenie

jest poza granicami naszej świadomości,

a odkrycie tajemnicy "o co tutaj chodzi"

leży poza ludzkim zasięgiem.

Z chmur

 ladies and gentlemen

have a nice flight

spokojnie szemrzą silniki

oddalamy się od ziemi

10 kilometrów to niezbyt dużo

lecz jednak już trochę bliżej gwiazd

samolotowe medytacje

a za oknem Alpy ubrane na biało

rozległe puste przestrzenie

gdzieś tam może rodzi się wiatr

mija kilka godzin

18:05, 18 stopni, 

arrived

samolot wylądował

razem z nim

zleciałam właśnie znad chmur

wiele rzeczy tam widziałam

których nie widział nikt oprócz mnie

łuski niezdarzeń

modlitwy śmiechu

słońca kosmicznych miast

kontury siebie siedzącej na skrzydle

a w dole punkciki ludzkich spraw

lubię wracać do domu

to jest taki święty moment

gdy przekręcam klucz

i z czułością dotykam drewna drzwi

witajcie wszyscy

widzialni i niewidzialni

którzy czekaliście tu na mnie

przez te noce i dni

wygaszony piec

tymianki, rozmaryny i ubożęta

dzwoneczki na ganku

i zakwas na chleb

chochliki skrzypiącej podłogi

i zegar nienakręcony na czas

potem, potem

rozpakuję walizkę

najpierw wstawię do wazonu

tulipany

które kupiłam po drodze

i wyjdę jeszcze przywitać się z ogrodem

już zakwitły prymulki i kamelia

nagle

 radosna myśl w mojej głowie

że dzień się już nie skraca

tak, lubię podróżować

zapomnieć się wśród innych ludzi i miejsc

być w drodze

startować i lądować

tak, lubię wyjeżdżać

by móc powracać

Zobaczyć swoją twarz

"Ach, gdyby tak od razu każdy zrozumieć mógł,

że lepsza droga bez drogowskazów,

niż drogowskazy bez dróg".

(S.J.Lec)

Jest taki punkt na nieznanej drodze,

po przekroczeniu którego

jest już za daleko, by wracać,

ale i bardzo daleko, by iść naprzód.

Jestem właśnie w tym punkcie.

gdzie mnie oczy poniosą

gdzie mnie nogi poniosą

tego nie wiem

idę boso, lecz przeczuwam

że nie raz

ścieżka stopy porani

by je potem zagoić

niebem

wiatr roztrwoni dukaty

piach nadzieje zamiecie

westchnieniem

raz zatańczę, zapłaczę raz

w niejednym piecu ogień rozpalę

i w kotle zupę uwarzę

w niejednym domu miotłę postawię

kiedy wrócę i czy w ogóle

nie wiem, nie wiem

za horyzont, za czas

za tę dal jak najdalszą

między światłem a cieniem

będę szła, bo raz jeszcze

poznać bardzo bym chciała

najprawdziwszą, pierwotną

siebie 

Niektórzy z nas udają się w daleką,

wewnętrzną podróż -

na poszukiwanie samego siebie.

Droga jest symboliczna,

bo tak naprawdę nigdzie nie musimy iść.

Ale jest ona niezbędna do tego, żeby to zrozumieć.

Zrozumieć i odkryć, że wszystko jest w nas,

tu i teraz.

Doświadczanie życia jest jak podróż.

Poznanie samego siebie 

otwiera poznanie czegoś więcej,

bo w najmniejszym jest największe.

Może wtedy następuje kres tej wędrówki

i powracamy do Jedności Pierwotnej Mocy?

Ale czy istnieje jakiś kres?

Czy to wszystko miało początek i będzie miało koniec,

czy może wręcz przeciwnie?

Jeśli istnieje początek i koniec,

to nie może istnieć nieskończoność i wieczność.

A może jednak może, skoro istnieje Wszystko.

Naszym umysłom trudno to ogarnąć,

ale po wyjściu poza umysł

pewnie niemożliwe staje się możliwe.

Inne przestrzenie rządzą się innymi prawami,

a idąc dalej tym tropem dochodzimy do ściany -

jest granica, której człowiek nie może przekroczyć,

a za tą granicą żyje to, co dla nas jest niepoznawalne.

To ciekawe, ale nie możemy nawet zobaczyć

swojej twarzy.

Jedynie odbicie w lustrze, w tafli wody

czy na zdjęciu, na filmie.

Ale to jest już kopia, a nie oryginał.

Jakże bym chciała

odegrać już do końca

swoje role,

zrzucić maski,

zamknąć teatr,

by móc wreszcie zobaczyć

swoją twarz.

Idę i spotykam

gdziekolwiek idę, kiedykolwiek, z kimkolwiek

idę zawsze ku sobie, w głąb, w odczuwanie

czerni i bieli, i tego, co pomiędzy

idę

w swoje śniegi i upały

lawendy, trawy, dziurawce

ogień i łzy

bursztyny, niepokoje i dzikości

w ciekawość, co naprzód gna

w podziemne korytarze

i słodkie marzenia

w bliskość i oddalenie, w błysk i mat

w swój niezmierzony idę świat

gdziekolwiek, z kimkolwiek, przez wieczny bezczas

co nigdy nie da się zamknąć

w złudnych zegarach

i kalendarzach dat 

rozgarniam wawrzyny i burzany wonne

i na Wichrowych Wzgórzach 

znajduję miejsce, gdzie duch Kate

unosi się lekko jak mgła

i rodzą się nowe zdarzenia

gnane do ludzi przez wiatr

pod Wiszącą Skałą

nadal odbywa się piknik

Muminki czekają na jesień w swojej dolinie

a pomiędzy ramionami Romea i Julii

wieczna miłość trwa

tędy i tamtędy idę

i spotykam tych, którzy przeszli przede mną:

Anię z Zielonego Wzgórza

Alicję z Krainy Czarów

dzieci z Bullerbyn, Harry'ego Pottera

Pana Kleksa, Czerwonego Kapturka i wilka

i Biegnącą z wilkami

Dziewczynkę z zapałkami, Kota w butach

i Janka, co na skrzypcach gra

Królewnę Śnieżkę i siedmiu krasnoludków

brzydkie kaczątko, Damę Kameliową i króla Lwa -

patrzę im w oczy -

niektóre smutne, niektóre radosne

i odkrywam, że gdzieś w głębi serca

dobrze ich wszystkich znam

bo oni wszyscy na tym świecie

i gdzieś w tym innym, z którego przyszli

są, istnieją i nie istnieją

na zawsze i na nigdy, na tu i tam, na teraz

jak ja

Koniec sezonu

... czyli fin de temporada.

Kiedyś nie mieszkałam w pobliżu morza.

Ale od kilkunastu lat, tak.

I odkąd zakosztowałam tej bliskości, zrozumiałam, a właściwie odczułam, 

jak bardzo jej pragnęłam.

Nadmorskie miasta i miasteczka mają jedyny w swoim rodzaju klimat.

Inny w trakcie apogeum lata, a jakże odmienny po sezonie, 

w tym nagłym uciszeniu, uspokojeniu, opustoszeniu, 

które przynosi ulgę zmęczonym tłokiem i gwarem uliczkom, 

drzewom i chodnikom pod stopami. 

Odpoczywają ławeczki i kawiarnie, schodki i dróżki, i piasek.

I osiołki też.

Lodziarnie już bez kolejek i znowu można normalnie zaparkować.

Teraz już głównie tubylcy kręcą się po rynku i bulwarze, 

wystawiają twarz do słońca,

wysiadują na ławkach na placu z fontanną 

i pozdrawiają się swoim codziennym "buen día, qué tal?"

A na plaży pusto.

Skały bawią się w chowanego i patrz!

Możesz się schować i ty, i nie dać się odnaleźć...

"Koniec sezonu.

Letników coraz mniej, wiatr zamiata plażę, szeroko,

jakby ją chciał gruntownie po nich oczyścić.

Morze szumi tragiczniej i piękniej,

sosny wtórują.

Jest wspaniale i nudno.

I w życiu, tak samo, po sezonie,

przyjaciół coraz mniej wkoło nas,

pustoszeje świat.

Żywioły za to przychodzą do głosu.

Dla nas szum sosen, dla nas rozpętany głos morza.

Zapóźniajmy się więc na plażach,

wytrzymujmy "la saison morte"..."

(Maria Pawlikowska - Jasnorzewska)

Co prawda "martwego sezonu" tu, w Hiszpanii, właściwie nie ma nigdy, 

ale wrześniowa "vuelta al cole" czyli powrót dzieci do szkół, 

jest też czasem powrotu do względnej równowagi.

(Hiszpania jest drugim, po Francji, 

najchętniej odwiedzanym krajem na świecie 

- co roku przepływa tu fala ponad 80 milionów turystów. 

To widać, to słychać, to czuć).

Zatem wrzesień. 

Kwitnące pióropusze plumeros oznajmiają to jednoznacznie,

punktualnie, jak co roku o tej porze.

Kto chce, może pojeździć po plaży konno,

albo posnuć się po mieście, przystanąć w bramie,

posłuchać w zakamarkach starych kolumn

echa mijającego lata.

Można poukładać fantazyjnie patyki wyrzucone przez morze,

można iść bez końca.

"mądra kobieta mówi:

życie jest piękne

mądra kobieta mówi

woda jest ciepła

wyciągam rękę

dotykam wody

kobieta mówi: jest miłość

myślę: czemu nie miałabym uwierzyć

raz jeszcze

jak łatwo wierzyć na rozgrzanej

plaży południa

kiedy drży skóra

całowana

wodą i słońcem"

(Halina Poświatowska)

"rozkołysane morze jest naszym wnętrzem

i flotylle odpływające w przyszłość

chwieją się zakotwiczone

w zgięciu naszych kolan

w półksiężycu uniesionych stóp"

(Halina Poświatowska)

"szum morza w otwartym oknie

budzi mnie w nocy znienacka

świat leży przy mnie i błyszczy

jak złotych gwiazd pełna tacka"

(Maria Pawlikowska - Jasnorzewska)

"horyzont zasnuty czerwono

to słońce umiera

aby mogła narodzić się noc"

(Halina Poświatowska)

"przystanęła woda

aby otrzeć się o stopy

nieznanemu brzegowi"

(Halina Poświatowska)

Wciąż jest ciepło. 

Ale ciepło inaczej, bo zapach inny, i cienie coraz dłuższe.

Tak, kiedyś nie mieszkałam blisko morza.

Teraz tak, i to jest wielka rzecz.

"Grają świateł milczące kuranty:

- czemuż dnie być nie mają

jak świecące brylanty?

Śmieją się wszystkie fale

białymi zębami:

- czemuż nie być szczęśliwym

dniami i nocami?"

(Maria Pawlikowska - Jasnorzewska)