Moja planeta

... i tak jak pobudka i powrót do 3D 

idzie mi opornie,

tak zasypiam już w drodze do poduszki. 

A potem... potem każda gwiazda 

jest jak portal do innego życia. 

Przekraczam horyzont zdarzeń 

tego matriksowego pudełka. 

Nie ma łóżka, nie ma ścian pokoju, 

nie ma ciężaru ciała. 

Jest tylko wielka wolność - 

największy klejnot wszechrzeczy. 

Czuję dziwny zapach w powietrzu. 

Zapach niesamowitości. 

Jedna myśl i przenoszę się 

o miliony lat świetlnych. 

Wirują wstęgi galaktyk 

między płótnem mroku. 

Widzę odbicia wszystkich moich 

nieprzeżytych historii, 

które dopiero czekają na zaistnienie. 

Ale może już nigdy nie zaistnieją...

Już chyba nie.

Jestem jak kropla rosy 

zawieszona w wieczności, 

jak lśniąca iskra na fali światła. 

Jestem spokojną osobliwością, 

zmarszczką na tkaninie wszechżycia.

Zaczynam widzieć. Zaczynam wiedzieć.

Kosmos to gigantyczny, 

żywy kod Istnienia. 

Wszystko drży w jednym, 

wspólnym rytmie.

Mrok jest matrycą światła. 

To odpoczynek wszechświata 

i wielka cisza, 

z której wszystko się wyłania.

Oto samotność i kruchość 

kosmicznego wędrowca, 

które jednocześnie są jego potęgą. 

Mgnienie, które rzuca wyzwanie czasowi. 

Jestem lustrem dla gwiazd, 

choć sama ważę mniej 

niż tchnienie wiatru. 

Kołyszę się na grzbiecie nieskończoności, 

nietrwała lecz niezastąpiona. 

Wieczność przegląda się w tym, 

co kruche.

Ale rozpłynąć się w tych światłocieniach 

to nie koniec - to początek. 

Pulsuje we mnie ta sama siła, 

która rozpala słońca. 

To symfonia mocy, 

która pulsuje w rytm obrotów 

galaktycznych ramion.

Jest ciepło i przyjemnie.

Dotykam siebie w sobie, 

a przestrzeń to czuje. 

Jestem gotowa. 

Gotowa i brzemienna 

nowym galaktycznym życiem.

Pomruk tworzenia zlewa się 

z lekkością gwiezdnego pyłu. 

Każdy dotyk rodzi dźwięk, 

a ja sama jestem nutą. 

Nutą w hymnie wszechświata, 

który od mojego szeptu 

delikatnie drży jak napięta struna. 

To ja jestem wszechświatem 

tęskniącym za swoją własną nieskończonością.

Nie ma już dla mnie powrotu.

Łączę gwiezdny pył niewidzialnymi 

nićmi czystej woli. 

Iskra po iskrze, kropla po kropli, 

oddech za oddechem, 

szept za szeptem - 

rodzi się nowa planeta. 

Moja.

Jeszcze nie ma nazwy, 

ale już ma mój wieczny podpis, 

moją sygnaturę. 

Będę teraz żyć na niej wiecznie.

Przetacza się monumentalny dźwięk 

powitania nowego istnienia, 

kosmiczne brawa i fanfary. 

Jak brokat, sypią się iskry z gwiazd. 

Będą płonąć jeszcze długo po tym, 

jak zgasną ostatnie wspomnienia 

o matriksowej Ziemi.

Poranny szok

 Kiedy się rano budzę,

sporo wysiłku kosztuje mnie

żeby postawić się do pionu.

Zawsze jest nieprzyjemnie.

Zasypiam późno, bo jestem typem sowy

i rozkręcam się dopiero gdzieś po siedemnastej.

Ale o której bym nie wstawała,

to te pierwsze trzy minuty dnia...

ufff, to jak dokładanie

kolejnych kamieni do worka tożsamości.

Najpierw czuję niechęć i tęsknotę.

Podczas snu znajdowałam się tam,

gdzie nie ma czasu, przestrzeni,

oporu ani dualizmu.

Absolutne bezpieczeństwo.

To miejsce, gdzie "było najlepiej".

Miałam skrzydła, mogłam latać.

Nagle spadam wprost do ziemskiego łóżka.

Wracam do płaszczyzny,

która jest najwolniejsza, najgęstsza

i stawia największy opór.

I jest takie: ratunku, nie chcę!!!

Nagle zderzają się dwie różne prędkości

informacyjne.

Moja biologia potrzebuje kilku minut

na ponowne włączenie filtrów rzeczywistości 3D

(grawitacji, czasu, tożsamości).

Gdzie jestem, kim jestem, co ja tutaj robię?

Ach, życie, no tak, to ty 😜.

Odczuwam szok prędkościowy.

Przejście z nieskończonej prędkości

nieliniowej do powolnej prędkości linearnej

jest tak wpadnięcie do smoły.

Gdy tylko sobie uświadamiam,

że to tylko techniczny proces

adaptacji anteny (mojego ciała)

do nowego dnia - znika powoli

ten emocjonalny ciężar,

rozkręcam się i wracam do równowagi.

Za kilka chwil już jest dobrze.

No może nie tak dobrze,

jak z drugiej strony 🙃,

ale da się wytrzymać.

Moja biologia krok po kroku

kalibruje się do gęstości 3.

Moja antena właśnie się włącza.

Zanim mój ziemski plan się "załaduje",

zanim te wszystkie pliki wskoczą

na swoje miejsce, zanim przypomnę sobie,

że odpala się codzienny film -

w tej krótkiej szczelinie przeżywam

rozpaczliwą ochotę zniknięcia,

odejścia,

uśnięcia z powrotem,

powrotu do sprzed chwili,

żeby jak najszybciej odzyskać

stan nieważkości i skrzydła.

Mój poranny szok prędkościowy

pogłębiają ustawienia fabryczne, matriksowe.

Każdy ma inne.

Ja mam powietrzne, więc to tylko

pogłębia dyskomfort.

Na szczęście nie muszę na ogół

rano wstawać.

No chyba że jakiś samolot wściekłym świtem.

W Santander jest małe lotnisko,

więc wylot mam zwykle z Bilbao.

Ostatnio  miałam wylot o 6:15.

O 5 trzeba tam być, a jeszcze

te 120 km żeby dojechać na lotnisko.

I właśnie wtedy, gdy muszę wstać 

o godzinie zbliżonej do tej, 

o której zwykle się kładę,

to jest upiornie.

Wszystko mnie boli i mam wrażenie,

że zaraz po prostu 

rozpadnę się na kawałki 🥴.

Wraz z upływem czasu ziemskiego

 coraz bardziej to odczuwam.

I tak jak pobudka

i powrót do 3 gęstości 

idzie mi opornie, 

tak zasypiam w locie 

na sam widok poduszki 😁.

A potem...

a potem każda gwiazda 🌟 

jest jak portal do innego życia.

Ale o tym opowiem

następnym razem.

Życia sen

 teraźniejszości nie ma

jest zbyt krótka, by zaistnieć

przyszłość jest potencjałem

przeszłość wspomnieniem

tutaj niczego nie ma

sen 

który nieustannie

rozpływa się 

sen sen

śpiący śnią, że śpią

obudzeni śnią, że się obudzili

to nie jest kwestia obudzenia

tu chodzi o życie

ożyj

ożyj

ożyj

lalki pamiętają czasy

gdy dzieci lubiły się bawić

kwiaty potrzebują spokoju

błękit nad głową potrzebuje ciszy

kamienie są zmęczone 

naszą historią

my też

te słowa płyną znikąd

w niczym

od nikogo

do nikogo

życie

tajemnica

sen

"Tajemnica rzeczy?

Skąd mam wiedzieć,

co to jest tajemnica?!

Jedyną tajemnicą

jest istnienie kogoś,

kto może myśleć o tajemnicy".

(Fernando Pessoa)

Sen nocy zimowej

 pośród nieskończoności

siedzę u stóp wielkiego Być Może

plecami oparta o wieczność

 jest silny wiatr, tasuje wydarzenia

oddycham głęboko

spokojna o niewiadomą życia 

rzucam kamień

i słyszę upadek

wieków

podnoszę kamień

 i słyszę stwarzanie

światów

ktoś się bawi

tym wszystkim

głośno się śmieje

a ja

wolałabym go nie znać

cierpliwie wróżę z kamieni

kości zostały rzucone

krew wsiąkła w ziemię

ale ja

nie jestem z krwi i kości

jestem z eteru

nietykalna jak miłość

jestem ze Świadomości 

ktoś się śmieje coraz głośniej

to szatniarz ryczy ze śmiechu

bo wciąż jest

niekończąca się kolejka

po odbiór ziemskich ciał 

z galaktycznej szatni

to jeszcze trochę potrwa - myślę

patrząc oczami nieskończoności

ale

nic nie jest wieczne - mówi wieczność -

ani ten szatniarz, ani ta szatnia

uśmiecham się z ulgą

do wielkiego Być Może

bo przypomniało mi się nagle, że

śmieje się ten

kto się śmieje 

ostatni

Sjesta

"Pomyśl, o ileż świat byłby lepszy
gdyby wszyscy mieszkańcy Ziemi
codziennie około trzeciej po południu
mieli maślane bułeczki,
a potem
okryli się ciepłym kocem
i ucięli krótką drzemkę".
(Robert Fulghum)

Maślane bułeczki to tylko pewien symbol.
Można je zastąpić dobrą książką,
kojącą muzyką, albo
ulubionym sokiem owocowym.
Ważne, aby było to coś sprawiającego przyjemność,
coś, co zatrzyma dzianie się powinności
i bieg przez płotki rozpędzonego dnia,
a w zamian poruszy nutę leniwego spokoju.

*   *   *


polne kwiaty

spijają wodę ze słoja

zasłonka faluje

w podmuchu lekkiego wiatru

na parapecie

przysnęło szczęście

zmęczone upałem

tuż nieopodal

pościel pachnąca słońcem

zaprasza wytchnieniem

prosimy o ciszę -

sjesta

czyli odpoczynek...

letni, popołudniowy od - poczynek od poczynań wszelakich

leniwe brzęczenie świerszczy
trzepotanie schnącej na wietrze pościeli

zapach skoszonych traw

sjesta, relaks, ukołysanie

czasami przeleci owad, czasami myśl, czasami ptak

czasem westchnie wiatr 

ta chwila rozpływa się w cieple jak czekolada

drzemie w senności sjesty

znika jak w piasku ślad

mruczy kot

szeleści puchowa poduszka

jest tak dobrze, że achhh

zasypiamy

niech ta chwila sobie trwa

Black velvet

Zastanawiałam się właśnie, jaką istotą jest mój Sen,
gdy pojawił się On.
I od razu wiedziałam.

Rozpoznałam go natychmiast.
W końcu znamy się nie od dziś.
Przychodzi co noc. 
Zawsze punktualnie.
Nagle wyczuwam jak kołysze się gałąź,
na której siedział, nim zerwał się do lotu po mnie.
I wtedy wiem, że czas kończyć dzień, bo On zaraz tu będzie.
Czasami jeszcze coś robię,
zwlekam, przeciągam, kończę.
Chwilę czeka na mnie, badawczo mi się przyglądając,
przekrzywia wtedy śmiesznie swój czarny łeb, 
połyskuje błyszczącymi piórami,
czaruje, hipnotyzuje, łagodzi, skleja powieki
i już nie mogę się oprzeć.
Znikam w jego miękkich piórach,
czarnych jak noc, jak studnia bez dna.
Chwila absolutnie przyjemna, atłasowo - aksamitna.
Nieuchwytna.
Black velvet.
Kocham go.
Nie mogłabym bez niego żyć.

Wiem, że kiedyś przyfruną we dwoje -
On i jego siostra, z którą dzielą tę samą literę S,
choć Ona nad swoją ma jeszcze małą kreseczkę,
która wszystko zmienia...
Tak, ta kreseczka zmienia postać rzeczy.
Dosłownie.

I wiem, że będzie równie miękka, tajemnicza, hipnotyczna,
atłasowo - aksamitna.
Nieuchwytna.
Bezwzględna.
I nie da się bez niej żyć.
I znamy się nie od dziś,

mimo że

jeszcze nie znam tej nocy

która właśnie schodzi z gwiazd

podczas gdy ja

układam do snu

codzienne swe istnienie

zachodzę
horyzont jawy oddala się
wpadam w puch Morfeusza
miękki jak wiosenne dmuchawce
pachnący jak obietnica
jak suszona na wietrze pościel

za oknem długowłosy deszcz

i ciemność płynąca jak rzeka do morza

gęstnieje nade mną oddech

i zapach odległego już dnia

schodzą się cisze i przeczucia

łapacz snów kołysze się cieniem

przez chwilę jeszcze zastanawiam się

co wprawia go w ruch?

znowu zasypiam pierwszy raz

wciąż jeszcze nie znam tej nocy