Każdy raz

W jakich kolorach wydarzam ostatnio życie?
W jakich odcieniach ono reaguje na mnie?
Dokładnie w takich samych.
Odbicie w lustrze pierwsze się do mnie nie uśmiechnie.
Wszystko zaczyna się we mnie, tu
gdzie właśnie stoję -
lipiec w słońcu, pustkowia, drogi zapomniane,
pagórki traw, wiatru ciepłego warkocze.

Co sadzę w żyznych dolinach mojej wyobraźni,
co powoli dojrzewa do wyjścia w świat?
Jeszcze zamglone, niewyraźne, odległe,
ale ode mnie zależy, ile życia mu dam,
ile energii, ile kształtu i mocy.

Tylko na ścieżkach nieuczęszczanych
zbieram płatki dni i pióra nocy.
Nie chcą moje stopy wchodzić w ślady inne
niż wydrążone odciski spływającej z gór wody,
między kamienie i grudki ziemi.
Przysłuchuję się historiom niczyim,
które echo po zboczach toczy.

Spojrzeniem serca dotykam

tych pejzaży wokół mnie,
sacrum ciszy, puchy chmur muskające wierzchołki gór,
esy - floresy rozwijające przejścia tajemne
norami w głąb ziemi i z powrotem
na powierzchnię pośród zieloności.
I wiem, mogę tu przychodzić setki razy
i każdy raz będzie inny,
nowy, nietknięty, nieskazitelny
i każdy na nowo mnie zauroczy.

"Prawdziwa miłość i zrozumienie obejmuje wszystko,
z tego powodu Kapłanka w równym stopniu
troszczy się o człowieka, jak i o zwierzę,
nie niszczy bez potrzeby roślin i drzew,
a wszystko, czego dotknie i co ogarnie swoją miłością,
staje się silniejsze, lepsze i szczęśliwsze".
(Alicja Chrzanowska)

Struny słuchu dźwięków niesłyszalnych

Nasze uszy wychwytują dźwięki pomiędzy 

16 Hz (próg słyszalności) a 20 000 Hz (granica bólu).

Cała ogromne spektrum poniżej (infradźwięki) i powyżej (ultradźwięki)

jest dla nas niesłyszalne.

Drgania źródła dźwięku przenoszone są, najczęściej przez powietrze, 

jako fale dźwiękowe, do ucha.

Te drgania cząstek powietrza, czyli dźwięki, niosą ze sobą określone wibracje.

Praźródło Wszystkiego Co Jest i Czego Nie Ma

jest Pra Dźwiękiem.

Na początku był Dźwięk.

Określona częstotliwość dźwięku ma moc 

nie tylko otwierania artefaktów,

ale i czegoś, co jest ukryte gdzieś głęboko w nas samych.

Tym czymś jest właśnie Pra Dźwięk.

Jest słyszalny jedynie dla ucha wewnętrznego

naszego prawdziwego Ja.

Pierwotny Dźwięk Źródła, jak brzmi?

I tu nie chodzi o odczuwanie, a o słyszenie.

Bo widząc smutnego człowieka, możemy odczuć jego smutek,

mimo że nie wypowie on ani jednego słowa.

Albo jego radość, zadowolenie lub inne stany emocjonalne.

Ale czy potrafimy uaktywnić wewnętrzne słyszenie

i usłyszeć smutek, dym, uśmiech,

klaśnięcie jedną ręką?

wyczul struny słuchu
wsłuchaj się w nitki mgły

tu blisko, najbliżej, bo we mgle
tyle tylko widać

co na wyciągnięcie ręki, lecz
jakże często to

czego szukamy daleko

jest bliżej niż ma koszula do ciała

bliżej niż ma klamka do drzwi

otwórz ciszę, wejdź w nią,
zamknij za sobą przestrzeń

niech nikt ci nie przeszkadza
bo sam, właśnie tu, tutaj, tu

usłyszysz melodię wszechświata -

w krystalicznej tkance cichości

drga siła życiowa galaktyk

susurrandum bezruchu

gdzie rodzi się materia

i schodzi w ziemską czasoprzestrzeń snu

słuchaj dymu w bezwietrzny wieczór

 on lubi wskazywać kierunek

podpowie ci: tak lub raczej nie

słuchaj różnych jego poruszeń:

tych, co łagodnie płyną w powietrzu
 i tych, co wściekle gryzą w oczy

by popłynęły łzy

tych w ciemnych, zbitych kłębach

lub w smugach srebrzystoszarych

albo w prostej, jasnej smużce ku niebu

dym wie, dym zawsze wie

słuchaj spojrzeń ludzi

dobrego i złego oka

podania dłoni

dotknięcia klamki gdy

otwierasz lub zamykasz drzwi

słuchaj uśmiechów

wzruszenia ramion, otarcia łez

mrugnięcia oczami

i zmarszczenia brwi

jak brzmi szczęście, a jak smutek

jak brzmi?

czy słyszysz kamień przy drodze

kamień u nogi, kamień u szyi

i kamień na rzeki dnie?

czy słyszysz swoje sny?

posłuchaj jabłka przed pierwszym kęsem

kogoś w ostatniej drodze

kropli rosy na brzegu liścia

i przeczuć idących ku tobie dni

posłuchaj obrazu na ścianie

herbaty, którą powoli  zaparzasz

chwili, która się właśnie stwarza dla wszystkich

a wśród nich

dla tego Kogoś, kto lśni w twoim ciele

niematerialnie

nienamacalnie

nieuchwytnie

niesłyszalnie

a jednak posłuchaj

kim naprawdę jesteś

TY

Wstrzymaj się, a będzie za późno...

"Zaufaj temu, co proste.

W tym jest zgoda i harmonia.

Największe kryje się w najmniejszym.

Zbliż się do tajemnicy powszedniości.

Zajmuj się zwykłymi rzeczami.

Prawdziwa mądrość ze zdumieniem przygląda się temu, co zwyczajne.

To, co zwyczajne, jest niezwykłe.

To oczywistość jest tajemnicą.

Wsłuchuj się w słuchanie, obserwuj widzenie.

Uwolnij oko i ucho od myśli.

Patrz, nie patrząc, a wówczas pojawi się widzenie.

Słuchaj, nie słuchając, a pojawi się słyszenie.

Milcząca ziemia przemówi.

Pusta przestrzeń okaże się pełna.

Każda chwila ma swój czas.

Napieraj, a okaże się, że jest za wcześniej,

wstrzymaj się, a będzie za późno.

Właściwy czas nie zna przeszkód.

Lepiej zaufać temu, co ciągle powraca, niż temu, co stałe.

Próżna jest walka z przemijaniem tego, co jest.

Znacznie lepiej jest żyć wewnątrz zmienności.

Trwalsze jest budowanie niż to, co zbudowane.

Szukaj, nie oczekując niczego.

Znajduj, nie biorąc.

Oddech pór roku i kolejnych pokoleń.

Pogódź się z oddychaniem.

Pożegnaj jedną chwilę i powitaj następną... bez najmniejszego wysiłku.

Czym jest to, co oddycha? Tego nie wie nikt.

Tao.

Umysł zna drogę prowadzącą poza umysł,

a ciało zna drogę wiodącą poza ciało.

W samym centrum ciała wyłania się horyzont,

za którym ciało przekracza własną cielesność.

Ci, którzy dotknęli wszechrzeczy,

nie powracają do tego, czym byli przedtem.

Powrót wymaga odejścia.

Zatrzymanie potrzebuje ruchu.

Uwolnienie nie jest możliwe bez zamknięcia.

Wejście do wnętrza jest na zewnątrz.

Przejście jest pomiędzy.

(Ray Grigg)

*

blisko ziemi, między trawą rozkołysaną

bujne życie miniaturowych istnień

uważnie stawiam stopy

nauczyłam się jakby lekko unosić 

by nie zdeptać, nie zranić

tam gdzie kwitną osty jest tak pięknie -

są polne kwiaty i chwasty uparte

nikomu niepotrzebne, a jednak

mają swój urok, biorę z nich przykład

bo niełatwo więdną

w innych miejscach zadbane ogrody

tak rosną, jak im się każe

zbyt doskonałe, wolę pójść dzikim polem

tam wolny duch się cieszy idąc ze mną
 ramię w ramię