Kto wie ten wie. O mocy.

słowa same się piszą

bo moc w słowach

zaklęta

spływają po srebrnej nici

gdy zbyt mocno dotkniesz

to pęka 

coś nagle odfrunie

jak niebieski ptak

lekki jak natchnienie

chcesz go zatrzymać

a on tylko istnieje

przez chwilę

jak leśne światłocienie

słowa lekkie jak piórko 

lub ciężkie jak udręka

duch poety na papier 

je ściągnie

by zapisać je mogła ręka

bo poeta

jak wiatr porwisty 

co nocą w okiennice 

uderza, niepokoi 

bo poeta 

jak duch wieczysty 

jak czas złudny 

co ran nie goi 

jak sumienie 

jak dziki zwierz 

jak klucz do raju

co wiecznie się gubi 

bo z poetą 

jest jak z wiedźmą 

ta nią jest 

która o tym nie mówi 

Nikomu obcemu nie mów ile masz lat.

Nie podawaj publicznie daty urodzenia.

Nie pokazuj nowo narodzonego dziecka.

Nie mów gdzie i kiedy wyjeżdżasz,

ani kiedy wracasz.

Nie pokazuj swojej prawdziwej,

energetycznej twarzy.

Nie pokazuj oczu z bliska

patrząc wprost w obiektyw.

(No chyba że to ty 

powalasz wzrokiem 🤭😁).

Jeśli znasz swoje duchowe imię -

nigdy nikomu go nie zdradzaj.

Zmyślaj siebie.

Im bardziej jesteś zmyślony,

tym mniej dostępny 

dla różnych takich.

Kiedyś szeptuchy mieszkały na skraju.

Nie afiszowały się.

Wręcz przeciwnie.

Ale były znajdowane przez tych,

którzy znaleźć potrzebowali.

Do dziś w Ameryce jest tak,

że do prawdziwego, 

niekomercyjnego szamana 

jest się wiezionym z zasłoniętymi oczami.

Kto wie, ten wie.

Kto nie wie, a chce wiedzieć,

szeptem podpytuje tych,

co wiedzą.

W tym życiu tutaj

możesz się siłować,

albo działać mocą.

Gdy nauczysz się działać mocą,

już nigdy nie będziesz musiał

być silny.

Moc nie nawołuje, nie krzyczy,

nie żebrze, nie zarabia.

Moc promieniuje.

Pamiętaj -

ta jest, która nie mówi...

🤐

Moi nauczyciele

 Wilki nauczyły mnie, że pełnia jest wtedy,

kiedy umiem wyć.

Sowy nauczyły mnie

bezszelestnych lotów 

i przenikliwości spojrzenia.

Od sępów nauczyłam się,

jak niczego nie marnować.

Sarna pokazała mi ścieżkę łagodności.

Mysz powiedziała mi,

że w życiu ważne są drobiazgi

i że każde najdrobniejsze ziarenko

powiększa górę obfitości.

Kruk otworzył mnie na to, co pomiędzy.

Koty pociągnęły mnie ku niezależności

i ku ścieżkom na dzikie manowce.

Jednorożce pokazały mi przejście

do świata fantazji

i do tajemniczych lasów, które są,

chociaż wcale ich nie ma.

Nietoperze udowodniły mi,

że nawet kiedy wszystko wywróci się

do góry nogami - da się żyć.

Mewy uświadomiły mi,

że morze zawsze jest blisko,

  a najbliżej podczas smutku,

bo wtedy podpływa pod same oczy.

Zając nauczył mnie

jak bacznie słuchać i rozpoznawać

od czego uciekać jak najdalej.

A Niedźwiedź...

Niedźwiedź trzyma mnie przy ziemi.

Czasami nawet wlecze mnie pod ziemię,

do gawry, żebym tam otrzepała pióra

i zrównoważyła się.

Piszę "wlecze", bo się opieram.

Jestem lotna i powietrzna,

lubię bujać w obłokach.

Nie raz widzę Niedźwiedzia, który staje

na dwóch łapach i mnie ściąga.

Wracam wtedy, ale niechętnie,

czując za sobą łopot skrzydeł 

moich odlatujących ptaków mocy...

***

"- Nie wierzysz,

że magiczne jelenie mówią, prawda?

- Przykro mi, ale nie mogę uwierzyć,

że takie rzeczy się wydarzają.

- Nie mam do ciebie o to pretensji.

To cholernie dziwna rzecz".

(Carlos Castaneda)

Dwie siły in

 Nosimy w sobie dwie siły,

które są niezniszczalne i niezawodne.

Jedną jest instynkt, a drugą - intuicja.

Instynkt płynie do nas z przeszłości,

a intuicja z przyszłości.

Gdy tylko nie zagłuszamy ich pozwalając się im prowadzić,

siły te zamieniają się w Moc.

A gdy raz staniemy w swojej mocy,

już nigdy nie musimy być silni.

Jaka ulga!

Ta moc prowadzi nas w harmonii i równowadze.

Nagle wszystko staje się prostsze.

Już nie raz sprawdziłam,

że gdy zadziałam instynktownie,

efekty są lepsze niż gdy zacznę się zastanawiać

i dzielić włos na czworo.

Również intuicyjne podpowiedzi niosą to,

co na dany moment najwłaściwsze.

Trzeba być bardzo wyczulonym, by nie przegapić

intuicyjnego podszeptu,

bo bywa tak cichy jak cisza sama w sobie

i tak szybki, jak mgnienie oka.

Potem znika i więcej nie wraca.

To jest odczucie tak delikatne

jak poruszenie się muślinowej firanki,

gdy w ogóle nie wiemy, dlaczego się poruszyła,

bo nie ma wokół żadnego ruchu powietrza.

Tak sobie siedzę w ogrodzie z moim notatnikiem,

zapisując różne natchnienia.

Rozmyślając o tym, co jest "in".

Instynkt, 

intuicja, 

inspiracja, 

inność, 

innowacyjność,

intencja, 

informacja,

 intymność, 

indywiduum, 

intelekt,

integralność, 

indygo, 

inicjacja.

Piszę od zawsze, odkąd pamiętam.

Piszę to, co czuję.

Czasami idzie to z trzewi, albo z serca,

innym razem "czuję to w kościach".

Instynktownie, intuicyjnie.

Jestem introwertyczna, bardzo.

Zatem interesują mnie

intuicyjne informacje intensywnie intrygujące 😜.

I nagle - intermezzo. 

Moją introspekcję przerywa odgłos spadającej figi.

Bo siedzę właśnie pod starym drzewem figowym,

a nade mną setki dojrzewających fig.

Intensywna obfitość dojrzałego lata -

ależ jestem bogata! 😍😁

Więcej o intuicji TUTAJ

I nie zawaham się

"Nie wahaj się.
Ćwicz odcinanie się.
Gdy zdecydowanie powiesz czemuś "tak" albo "nie" -
możesz dokonać skoku".
(Osho)

*


Księżycu,

czytasz z moich rąk

i przepowiadasz mi teraźniejszość

jasną jak słońce

i oczywistą jak to
że wszystko się zmienia
coraz bardziej

i nic już nie będzie takie samo

na szczęście nikt 
nie poprzestawiał miesięcy
i jak zwykle o tej porze

jest kwiecień, są kwiaty

pąki na drzewach

trawa zieleńsza

i cieplejszy wiatr

by to uczcić, by to przytulić

ty weź w ramiona świat
a ja, ja zatańczę 
bo "kto tańczy 
pod stopami święty ma blask"

dam ci miesiącznicę lunarię

 już kwitnie

na twoją wiosenną pełnię

akurat

wącham fiolet lunarii
łapię w dłonie twój blask
mam dobry humor
o smaku słodkiej czekolady
i miotłę gotową do lotu
też mam

mam wokół powietrze

i oddycham nim głębiej

niż czerń sięga

w najgłębszych studniach bez dna

mam wodę

i zanim ją wypiję

nasączam ją złotym dźwiękiem z misy 
kosmicznego D N A

mam ziemię

i stale składam jej hołd

tak jak złożę w niej ciało

gdy przyjdzie mój czas

mam ogień

i nie zawaham się go użyć

by spopielić to wszystko

co spokój nocy zaburza

i dnia

mam też ciebie, księżycu

który turlasz mnie w wiecznych cyklach

bym nowiem mogła odrodzić w sobie

pełnię wszystkich faz

mam promień słońca

i jest mi on jak lina

bym wyjść mogła naprzeciw

światłu nocy i gwiazd

to wszystko jest we mnie

w moim ciele i duszy

w każdej mojej komórce

drga -

mam MOC

i nie zawaham się jej użyć

by pewnie stanąć w Prawdzie 
i rozśmieszając odbicie w lustrze iluzji 
tego życia

od nowa uśmiechnąć ten świat

*

"tańcz, tańcz, popiół porwie wiatr
zło porośnie trawą i wzejdzie słońce,
tańcz, tańcz, w uniesieniu trwaj
i zapomnij, że jest czas,
tylko tańcz..."

Ale

z jednej strony

głosy świata

pragnienia i życia hałasy 
dzianie się, stawanie, codzienność

ale

w mgnieniach, przeczuciach
i pyłkach na maleńkich
skrzydełkach owadów
są tajemnicze przejścia
dla odważnych marzycieli

one są daleko

i blisko

ale

wystarczy raz

dotknąć ręką nieba

by wiedzieć

że odległość jest złudzeniem

rozglądałam się już nie raz
po różnych świątyniach, sanktuariach 
wzniosłych katedrach
i prostych kaplicach
po galaktykach, mlecznych drogach
 mgławicach mglistych
i wielkich niedźwiedzicach

one są daleko
jak nieskończoność
i jak ziemia pod stopami blisko

ale

drzwi do mocy życia
do światła i ciemności
do pierwotnego dźwięku 
do Źródła
do miłości

są we mnie

jak wszystko

Baletnice światła

"Lasy były dla łowców marzeń

strumienie dla rybaków pieśni

strumienie i lasy należały

do myśliwych, którzy nie oddali

ani jednego strzału..."
(Sam Walter Foss)

łowcy marzeń

rybacy pieśni

malarze spokoju

tak bardzo potrzebuje was świat

boginki roślin

baletnice światła
matrony żyznej ziemi

uczę się być wśród was

dźwięki cichości 

kolory czasu

oddech wszystkiego

jak luźny splot chmur

wszystko dokładnie na swoim miejscu
w melodii Tao 
w tańcu istnienia
dusza i kości

om mani padme hum

.
.
.

życie to taniec -
gdy słyszysz swoją unikalną melodię
lotos serca rozwija się
i jest moc -
wszechświat porywa cię do tańca

"A ci, którzy tańczyli,
zostali uznani za szalonych przez tych,
którzy nie słyszeli muzyki".
(Fryderyk Nietzsche)

Słyszysz?
Tańczysz?

.
.
.


taniec
baletnice światła, rybacy pieśni
życie własną melodią
na kruchej pięciolinii, gdzie łany zbóż 
i oceany falujące
i piasek w klepsydrze przesypujący czas
wieczne drzewa, potężne i czujące
rozkołysane na wietrze drobne kwietne dzwonki
i odległe dźwięki pianina 
przenoszące w Ducha
w nieskończoność pomnożoną przez wieczność
w nas

"Nigdy nie jest za późno,

żeby klęknąć i ucałować ziemię".

(Rumi)