Ten moment... Przejdziesz czy wpadniesz?

Przesłanie

Białego Orła z plemienia Hopi

z 16 marca 2020, wciąż jak najbardziej aktualne:

"Ten moment w historii ludzkości może być postrzegany 

jako portal albo dziura.

Decyzja czy wpaść do dziury czy przejść przez portal zależy od Was.

Ci, którzy w żalu pochylają się nad problemami, 

konsumują wiadomości 24 godziny na dobę,

mają mało energii, są zdenerwowani i pesymistyczni – 

wpadną do dziury.

Ale jeśli skorzystasz z szansy, by spojrzeć na siebie, 
przewartościować sprawy życia i śmierci,
jeśli zatroszczysz się o siebie i innych - 

wtedy przejdziesz przez portal.

Zadbaj o swój dom, zadbaj o swoje ciało.
Połącz się z wewnętrznym ciałem duchowego domu –
na to samo wyjdzie.
Gdy troszczysz się o siebie, troszczysz się o całe życie.

Nie trać z oczu duchowego wymiaru tego kryzysu.
Przyjmij spojrzenie orła, który z dużej wysokości 

postrzega szerzej i widzi całość.
Istnieje społeczny wymiar tego kryzysu, ale jest również wymiar duchowy.
Oba one idą ramię w ramię.
Bez społecznego wymiaru wpadniemy w fanatyzm.
Ale bez duchowego wymiaru, wpadniemy w pesymizm 

i utracimy sens, znaczenie.

Byliście przygotowywani, by przejść przez ten kryzys.
Wyjmij swój zestaw narzędzi i użyj tych, które masz do dyspozycji.
Uczcie się oporu i odporności 

od ludności rdzennej i afrykańskiej:

byliśmy i jesteśmy eksterminowani.
Ale nie przestaliśmy śpiewać, tańczyć, rozpalać ogień i bawić się.

Nie czuj winy z powodu poczucia szczęścia w tych trudnych czasach.
Nie pomagasz w ogóle będąc smutnym lub pozbawionym energii.
Pomocą jest to, gdy dobro emanuje ze Wszechświata, właśnie teraz.
To poprzez radość można dać opór temu wszystkiemu.
 

Poza tym gdy minie sztorm, 

będziesz bardzo ważny w rekonstrukcji nowego świata.
Musisz być zdrowy i silny.
Aby tak było, nie ma innej drogi niż utrzymywanie pięknych, 

szczęśliwych i jasnych wibracji.

W szamanizmie istnieje rytuał przejścia 

zwany the quest for vision – wyprawa po wizje.
Spędza się kilka dni samotnie w lesie, bez wody, jedzenia, ochrony.
Gdy przejdzie się przez takie doświadczenie, 

pojawia się wtedy nowa wizja świata,
ponieważ zmierzyłeś się ze swoimi lękami, trudnościami...
 
Jaki świat chcesz zbudować dla siebie?
Na teraz to, co możesz zrobić, to zachować spokój w czasie burzy.

Uspokój się i módl. Każdego dnia.
Ustal rutynę, by spotkać się z tym co święte, każdego dnia.
Dobre rzeczy promieniują,
to, czym teraz emanujesz, jest najważniejsze.
 
I śpiewaj, tańcz, wyrażaj się przez sztukę, radość, wiarę i miłość".

"Tylko otchłań nade mną i bezdeń pode mną

ciszą świętej mądrości moje kroki mierzy...

Tam nad wahadłem, w górze - zegaru tajemną

tarczą - godzina moja ciągle naprzód bieży..."

(Leopold Staff)

Lot wewnątrz siebie

"Młode orlęta znajdują się w gnieździe

na pionowej skale kilkaset metrów nad ziemią.

Gdy dojrzeją, zgromadzą siły i są gotowe do lotu -

są tylko 2-3 dni na to, aby zrobić krok do przodu

i polecieć.

Młode orlę podchodzi niezgrabnie do brzegu gniazda

i zamiera przed nieznanym,

a następnie rozpościera szeroko skrzydła

i rzuca się w dół.

Z niezdarnego pisklęcia w mgnieniu oka

zmienia się w silnego, pięknego ptaka.

Nim poleci, musi poczuć

LOT WEWNĄTRZ SIEBIE.

Jeśli to nie nastąpi, to po wypadnięciu z gniazda

pisklę bezwładnie macha skrzydłami i zamiast wzbić się w górę,

spada coraz niżej.

Powinno właśnie w tym czasie, póki spada,

UKSZTAŁTOWAĆ POCZUCIE LOTU.

Niektóre z nich nie zdążą tego poczuć

i rozbijają się o kamienie,

ale większość nabywa umiejętność latania.

Jednak to jeszcze nie wszystko.

Są pisklęta, które pozostają w gnieździe, ponieważ się boją.

Strach zabija poczucie lotu, które rozwija się w ich duszach

i pomaga im znaleźć nowe życie.

Jeśli w pozostałe dwa dni nie opuszczą gniazda,

to są skazane na zgubę.

Na rozwinięcie poczucia lotu wytwarzana jest ogromna ilość energii,

która po krótkim czasie znika.

Wtedy, aby uratować swoje dziecko, orlica przymusowo robi to,

co pisklę miało zrobić dobrowolnie - wyrzuca je z gniazda.

PUSH!

I niespodziewane pchnięcie matki!

Miękka, bezbronna kuleczka spadająca w otchłań

bezładnie macha skrzydłami, ratując się przed zbliżającą śmiercią.

Co zobaczy i poczuje teraz?

Zbliżające się kamienie, śmierć i eksplozję lęku w duszy 
lub matkę, która zepchnęła go w otchłań?

Czy potrafi poczuć miłość do matki?

Od tego, czego doświadczy -

lęku czy miłości - zależy jego dalszy los.

Spazmatyczne machnięcia skrzydłami nie dają żadnego rezultatu,

została już pokonana większa część odległości

oddzielającej gniazdo od ziemi...

I nagle następuje cud -

pisklę przestaje czepiać się życia, znika lęk i bezładne szarpanie.

Skrzydła nie trzepoczą, a nieruchomieją

i zaczyna się unoszenie w powietrzu...

Przez jakiś czas młody orzeł szybuje w locie koszącym,

a potem, pewnie machając skrzydłami,

zaczyna nabierać wysokości.

Aby zyskać życie, trzeba być gotowym je stracić,

zwracając się w tym momencie ku miłości.

Doświadczamy w życiu takich samych sytuacji

świadomie bądź nieświadomie.

Jak przez nie przechodzimy? (...)"

(Fragment z książki Siergieja Łazariewa, Diagnostyka karmy, tom 7,

"Przezwyciężenie zmysłowego szczęścia")




Stańcie na krawędzi.
Nie możemy, boimy się.
Stańcie na krawędzi.
Nie możemy. Spadniemy.

Stańcie na krawędzi.

I stanęli.

I popchnął ich.

I polecieli.

(Guillaume Apollinaire)