I nie zawaham się

"Nie wahaj się.
Ćwicz odcinanie się.
Gdy zdecydowanie powiesz czemuś "tak" albo "nie" -
możesz dokonać skoku".
(Osho)

*


Księżycu,

czytasz z moich rąk

i przepowiadasz mi teraźniejszość

jasną jak słońce

i oczywistą jak to
że wszystko się zmienia
coraz bardziej

i nic już nie będzie takie samo

na szczęście nikt 
nie poprzestawiał miesięcy
i jak zwykle o tej porze

jest kwiecień, są kwiaty

pąki na drzewach

trawa zieleńsza

i cieplejszy wiatr

by to uczcić, by to przytulić

ty weź w ramiona świat
a ja, ja zatańczę 
bo "kto tańczy 
pod stopami święty ma blask"

dam ci miesiącznicę lunarię

 już kwitnie

na twoją wiosenną pełnię

akurat

wącham fiolet lunarii
łapię w dłonie twój blask
mam dobry humor
o smaku słodkiej czekolady
i miotłę gotową do lotu
też mam

mam wokół powietrze

i oddycham nim głębiej

niż czerń sięga

w najgłębszych studniach bez dna

mam wodę

i zanim ją wypiję

nasączam ją złotym dźwiękiem z misy 
kosmicznego D N A

mam ziemię

i stale składam jej hołd

tak jak złożę w niej ciało

gdy przyjdzie mój czas

mam ogień

i nie zawaham się go użyć

by spopielić to wszystko

co spokój nocy zaburza

i dnia

mam też ciebie, księżycu

który turlasz mnie w wiecznych cyklach

bym nowiem mogła odrodzić w sobie

pełnię wszystkich faz

mam promień słońca

i jest mi on jak lina

bym wyjść mogła naprzeciw

światłu nocy i gwiazd

to wszystko jest we mnie

w moim ciele i duszy

w każdej mojej komórce

drga -

mam MOC

i nie zawaham się jej użyć

by pewnie stanąć w Prawdzie 
i rozśmieszając odbicie w lustrze iluzji 
tego życia

od nowa uśmiechnąć ten świat

*

"tańcz, tańcz, popiół porwie wiatr
zło porośnie trawą i wzejdzie słońce,
tańcz, tańcz, w uniesieniu trwaj
i zapomnij, że jest czas,
tylko tańcz..."

Dźwięk bieli

Smak błękitu. Szmer wysokości.

Pagórki wygrzewają swoje grzbiety ugłaskane wiatrem.

Woda w śniegu, na chwilę zatrzymana.

Wystarczy kropla 

do więzi z Wszechświatem.

Kropla wie. 

Wie wszystko o całej wodzie istniejącej.

Pamięta. Transformuje. Żyje.

Świeci, lśni, skrzy, skrzypi, 

migotliwie wzbudza zachwyt 

w sercu człowieka.

Śnieg. 

Czysty jak kropla Prawdy.

Ślady w miękkim puchu. 

Gdzie nie spojrzę - misterium Piękna.

Cisza wszechogarniająca. 

Szczyty.

Majestat wysokości. 

Rozrzedzone powietrze.

Eteryczne poczucie szczęścia. 

Lekkość.

Delikatne ciepło lutowego słońca.

Po przeciwnej stronie 

błękit granatowieje,

by podać mi księżyc.

Jeszcze tylko parę kroków 

i dotknę lazuru.

Jeszcze tylko parę oddechów 

i pneuma Ducha objawi się.

Tu. 

Na styku góry i nieba.

^^^

"Wszystko jest nawzajem powiązane, 

a węzeł to święty.

A zgoła nic nie ma, 

co by nawzajem było sobie obce.

Ułożone to bowiem zostało 

we wspólny ład

i współtworzy porządek 

w porządku tego samego świata.

Jeden bowiem jest świat, 

a składa się nań wszystko (...)"

(Marek Aureliusz, Rozmyślania)

Wie, że i tak

sprawdziła pobieżnie
czy wszystko spakowane 

choć wie, że i tak

wkrótce porzuci walizki 

są takie drogi

pod bladym księżycem

w które można wejść

tylko z pustymi rękami

(foto: net)