ASMR

 ASMR 

(Autonomous Sensory Meridian Response) 

czyli 

samoistna odpowiedź 

meridianów czuciowych.

Są takie bodźce, 

które powodują ciary, 

mrowienie, gęsią skórkę.

Zaczyna się często od głowy 

i schodzi coraz niżej 

wzdłuż kręgosłupa.

Zatapiamy się w odczuciu 

niezwykłej przyjemności, 

relaksu, dobrostanu. 

Piękny widok, 

szept (soft voice), 

głaskanie, 

elektryzujące wspomnienie, 

melodia, echo 

lub cisza najcichsza 

w szczelinie skalnej, 

zapach, o tak, zapach ma tę moc,

stuknięcie łyżeczki o filiżankę,

deszcz o parapet, 

głaskanie, mruczenie,

trzepot skrzydeł,

szelest liści

lub suszonej na wietrze pościeli,

dotyk piórka,

myśl o ...

Myśl o spaniu na plaży.

Gdy robi się wystarczająco ciepło, 

pakuję śpiwór 

i parę niezbędników, 

i ruszam nad morze, 

by zostać na noc.

To jest moje ASMR.

Zawsze.

Niezmiennie.

Już sama myśl 

o zachodzie słońca na plaży

i widoku kołujących 

nad głową mew,

a potem o tym

jak rozkładam letni,

kolorowy, bawełniany śpiwór,

delikatnie wsuwam się 

do środka,

dźwięk zaciągania suwaka,

słony zapach unoszący się 

w powietrzu,

nicniemuszenie,

obserwowanie zapadającego zmroku,

aż w końcu gwiazdy...

Już sama myśl 

o osuwaniu się w sen

w takt mruczenia fal

to jest moje wielkie 

ASMR.

A jakie jest Twoje?

Co powoduje, że drżysz

z przyjemności?

To mrowienie, westchnienie,

dotyk 

podskórnego szczęścia.

Aż w końcu wszystko 

uspakaja się 

i wchodzisz w stan 

absolutnej równowagi

ze wszystkim, co jest

i co nie jest.

I znikasz

jak kropla w oceanie.

A ocean znika

jak kropla w wodach

praistnienia,

jak ruch w bezruchu Tao,

jak mgła, jak iskra, jak czar...

O tak!

Już zbliża się ten czas,

gdy budzę się 

na ciepłym piasku,

a zasypiam wśród gwiazd.

A potem już nic

Gdy woda cofnęła się,

wtedy je zobaczyłam.

Są żywe - pomyślałam - 

i mienią się zielonością.

Ich miękkie grzywy kusiły,

by dotknąć, pogłaskać,

dać się wciągnąć gdzieś,

tam, gdzie wieczne manowce,

gdzie księżyc zawraca.

Słychać było ich delikatny oddech,

jakieś opowieści o topielicach -

są przecież podróże, 

z których się nie wraca.

Zatrzymały mnie.

Kiedy kładłam na nich dłonie,

wyczuwałam wieki.

Fale cały czas szemrały,

ale byłam w takiej ciszy,

że w ogóle ich nie słyszałam.

Jakby na chwilę przestrzeń

zamknęła się. 

Tylko one i ja.

Potem tylko one.

Potem już nic.

Są miejsca, które śpiewają,

wśpiewują się w istnienie

jak błysk, na oka mgnienie,

a potem zanikają -

nikt więcej nigdy ich nie usłyszy,

nikt więcej nigdy ich nie zobaczy,

to był tylko pieśni sen.

Są miejsca, co westchnieniem,

tną błony czasu jak miecz,

możesz tam siebie zapomnieć,

więc idę... i zapominam,

i jestem wiatrem północy,

i gwiazdą nienarodzoną,

i matecznikiem wspomnień,

i światłocieniem drzew.

Są miejsca rozkołysane,

gdzie wieki mijają jak dzień,

słychać tam szlochy

i klangor żurawi,

pagórki są ruchome,

a deszcz jest suchy jak pieprz.

Są miejsca, gdzie szeptem

otwiera się ziemia,

szczeliną w cichej przestrzeni

możesz powoli przejść gdzieś.

Są miejsca, które śpiewają,

rozkołysane pejzaże

i takie, które szeptem,

westchnieniem,

skrajem łez.

Nieodgadnione jak życie,

natchnione,

ukochane.

Jestem tam wszędzie 

i nigdzie,

bo nigdy nie istniałam,

ani nie będzie mnie wcale,

mój śnie, mój słodki śnie.

Bliżej, ciszej, głębiej

 Tu nie ma nic

oprócz

tego szalonego

tańca iluzji.

bądź bliżej, ale ciszej

zatrzemy swój ślad na Ziemi

pomoże nam wiatr i ogień

woda rozsypie za nami sól

nie mamy nic do stracenia

ty dłonią zakreślisz pustkę

ja wypełnię ją drżeniem

iluzja posypie się w gruzy

gdy tylko ostatni guzik

odepniesz od płaszcza istnienia

bądź wolniej, ale głębiej...

najgłębiej sięga dźwięk

czuję to gdy od szeptu

łamią się kości, pękają skały

a niebo ogarnia pusty śmiech

chodźmy, znajdziemy drogę

narysujemy ją sobie spojrzeniem

przypływ morza wyrówna piasek

czas zamknie za nami drzwi

nie mamy nic do stracenia

Zatoka zatopionych statków

Wiatr: - Czy ty sobie nie możesz 

jakoś tych włosów związać?

Przecież nic nie widzisz!

Ja: - Czy ty żesz musisz tak wiać?!

No przecież nic nie widzę!

😂 

Wygląda jakby wszystkie wiatry świata

przygnały teraz do Zatoki Biskajskiej 😁.

Chyba znowu chcą statki topić!

Utopionych jest już tutaj ponad 200.

Co najmniej.

"Gwałtowne zmiany głębokości sprawiają,

że fale uderzające od zachodu

spiętrzają się na płyciznach.

Spotkanie zimnych prądów z Atlantyku

z cieplejszymi wodami przybrzeżnymi

potęguje niestabilność morza". (Wiki)

Wzburzone morze, silne sztormy

i ogromne fale - to tu panują 

jedne z najsurowszych warunków pogodowych 

z całego Oceanu Atlantyckiego.

Dwa lata temu 4 listopada

załoga (503 osoby) i pasażerowie (943 osoby)

statku Spirit of Discovery

przeżyli tu prawdziwy horror,

gdy 9-metrowe fale 

i wiatr o sile 11 w skali Beauforta 

zaatakowały statek.

Występują tu nawet tak zwane

fale fenomenalne, które są skutkiem

specjalnego oddziaływania 

między zwykłymi falami a wiatrem.

Fale mogą "pożyczać" energię od 

sąsiednich fal i rosnąć niezwykle szybko.

Osiągają wysokość od 10 do ponad 20 metrów.

Mam tylko jeden sen, który mi się powtarza

i jest to sen o fali fenomenalnej -

zawsze obserwuję ją z bliska,

ale jestem bezpieczna.

To jest taka potęga, magnetyzm i piękno,

że mogłabym patrzeć bez końca.

Listopad, och listopad!

To teraz dzika strona 

tego tajemniczego fragmentu oceanu,

który ukrywa się

między Francją a Hiszpanią,

najmocniej się pokazuje.

Bo Zatoka Biskajska to żywe stworzenie,

które oddycha i faluje,

huczy i szaleje, jest nieobliczalne,

ale potrafi też być ciche i spokojne,

jakby nigdy nic.

Miejsce fenomenalne!

Ale czasami tylko dla ludzi o mocnych nerwach 😄.

Nawet wtedy

 Głęboko pośród głazów

kryją się pasma odległych czasów -

tyle istnień odeszło już

w siną dal...

W tajemniczych szczelinach

zawsze coś słychać -

szmery istot z dna oceanu,

piski mew,

które już umarły,

echo minionych fal.

Dzień dzisiejszy też będzie kiedyś

odległym czasem

i może ktoś

z dalekiej przyszłości odkryje,

co schowałam wśród skał,

co wszeptałam na zawsze

w pamięć wieków,

która jest tu wszędzie.

Te miejsca są tak piękne,

że będę tu wracać

nawet wtedy,

gdy już mnie nie będzie.

"Woda jest wodą,

skałą jest skalna ściana,

mijają się ciosy

i przebłyski rzeczywistości.

Umysł przemija, zamyka się oko,

duch jest przejściem.

Piękno rzeczy, samo w sobie zupełne,

już było, zanim stały się oczy.

Piękno rozdzierające serca

pozostanie nawet wtedy

kiedy nie będzie już serc

gotowych pękać z zachwytu".

(Robinson Jeffers)

Coś się zmieniło

 Lawenda jeszcze nigdy

nie pachniała tak mocno.

Ruta nigdy nie była tak intensywnie żółta.

Arbuzy nie miały wcześniej tyle soku,

żeby aż zbierać go szklankami.

Hibiskus nie miał aż tylu kwiatów,

a elfy aż tak bez opamiętania

nie upijały się słodkimi pyłkami.

Nigdy wcześniej świty nie były tak piękne,

zmierzchy tak magicznie rozkołysane cichością.

Moja gwiazda nigdy nie świeciła tak jasno,

nie była aż tak promienna.

Coś się zmieniło.

Nawet pokrzywę zbieram gołymi rękami.

Czasami zjem croissanta z kawą,

czego nigdy wcześniej nie robiłam.

Sam zapach kawy mnie drażnił,

a teraz przestał.

Choć nadal robię się po niej senna.

Nigdy wcześniej wrzosy nie kwitły w lipcu.

Kocanka nigdy wcześniej

aż tak bardzo nie szeleściła suchością,

nie czułam od niej kiedyś

takiego pachnącego gorąca -

myślałam, zbierając ją na klifie,

słuchając jednocześnie

jak morze za skałami mruczało coś do słońca.

Czasami mewa rozcinała niebo na pół,

ale po chwili łączyło się z powrotem.

Zeszłam z wydm na plażę.

Bransoletki położyłam na piasku

by naenergetyzowały swoje koraliki.

Zerkałam od czasu do czasu, 

czy fale nie zamierzają zgarnąć mi ich na zawsze

w bezdenną otchłań.

Ale nie, bo odpływ oddalał morze 

w stronę horyzontu.

Bursztyn, drzewo oliwne

i jedna, własnoręcznie zrobiona,

z pestek czerimoyi i tamarindo.

Wiem, że lubią znowu poczuć

bliskość ziemi.

Obok morza jest las.

Sosny w czułym uścisku bluszczu,

a korzenie wyszły na powierzchnię, na ścieżkę

i stopy ludzkie zagadują,

i patrzą, czy może którąś złapią za kostkę,

dla zabawy pochwycą.

Pachniało korzennym piaskiem, korą i żywicą.

Przyklękałam co parę kroków,

by pobyć niżej, powąchać z bliska,

spojrzeć na las z perspektywy piasku,

liścia, który opadł.

Serca soczyste i serca suche.

Taki świat...

raz promienność, raz słota.

Ale czułam, że coś się zmieniło.

Tak, kiedyś lawenda też pachniała tak mocno,

ruta była intensywnie żółta,

a arbuzy ociekały sokiem.

Kocanka szelestem i słonecznym zapachem

przywoływała zawsze wspomnienie letnich wydm,

a ja już w lipcu przecież za wrzosami

chodziłam po klifie

tam i z powrotem.

Przecież już od dawna skały

poznają kolory moich sukienek.

Tak, hibiskus miał kiedyś mnóstwo kwiatów,

świty były cudne, a zmierzchy magiczne.

Tak, moja gwiazda zawsze świeciła tak jasno.

Już przecież nie raz zbierałam

kosze pełne ziół i miniaturowych światów.

Tylko ja sobie tego nie uświadamiałam.

Nie aż tak bardzo. Na wskroś. 

Na przestrzał.

Nigdy aż tak mocno gdzieś w sobie

tego nie celebrowałam.

Coś się zmieniło.

Jakby od spokojnego dna

perła odbiła się z dźwiękiem.

Obrosłam w zachwyt i uważność.

Zrównałam swoje tempo z porami roku,

z pulsem Ziemi, z torusem przestrzeni.

Świadomie śnię istnienie mojego świata.

Beze mnie by go nie było.

Zmieniłam się ja.

I wszystko się zmieniło.