Jedna melodia

Dużo teraz szeptów w naturze. 

Syczenie Istot Mgielnych,

skargi topielic z bagien,

mikrodźwięki butwiejących liści,

szelesty i trzaski

wzdłuż ścieżek lisów i borsuków.

Echo prawieków paruje spod ziemi.

Mchy niespiesznie wchłaniają

pojesienną wilgoć.

Idzie zimno, a ja

niosę ciepły oddech życia.

Jemioła, Viscum album, już ustrojona

w swoje białe bombeczki.

Strażniczka lasu,

ta, która żyje pomiędzy,

nie dotyka ziemi, ani nieba.

Przy zbiorach trzeba uważać,

by nie spadła,

by nie dotknęła bezpośrednio 

ziemskiego podłoża, bo to grozi

utratą jej mocy.

Koszyk ją chroni.

Z koszyka lubi spojrzeć 

na niski świat, którego nie zna.

O zmroku

niebo robi się granatowe,

wilgotnieje trawa, zwija się czas,

drzewa powoli zasypiają,

milknie wokół świat.

Za chwilę gwiazdy

błysną w kościach nocy.

Jestem w tym milczeniu,

na tej Ziemi gdzie

nie ma wdechu bez wydechu,

nie ma nocy bez dnia.

Jeśli wejdziesz w krąg mojego światła,

wejdziesz też w moją ciemność,

a tam

miliony gwiazd -

ta najbardziej odległa

to ja...

... ale ty niedaleko,

on, ona, my, wy, oni,

każdy z nas -

jesteśmy jedną melodią

pierwotnego Pradźwięku,

jesteśmy utkani z gwiazd.

Biały pies i łapki zajęcze

 Niosę w dłoniach 

cały mój świat,

dziś go niosę do lasu, do lasu,

nasączy go wilgoć mchów,

osuszy szelest paproci,

gałęzie schronią 

leśnego szałasu.

Wchodzę w królestwo 

czarów jesieni,

wieczorów długich 

jak nitki pajęcze,

czas mgieł porannych, 

skaczących paździerzy,

zup dyniowych 

i przypraw korzennych.

Zbieram chrust i drżenie liści,

a biały pies zagania kozy,

krasnale malują białe kropki,

widzę ślady łapek zajęczych,

tam, gdzie kołyszą się brzozy.

Układam jesienne pole życia,

dekoruję, zmieniam 

wystrój wnętrza,

niosę w dłoniach mój mały świat,

karmię ciszę makiem,

poję wodą deszcz,

oddechem nasycam wiatr.

Wieczór niesie ciemne chmury,

otulam się w wełnę 

i dobry humor,

dym z komina i mgły 

znów się kłócą,

zakładam kalosze, 

zakładam uśmiech,

zakładam, 

że jaskółki szybko wrócą.

Coś się zmieniło

 Lawenda jeszcze nigdy

nie pachniała tak mocno.

Ruta nigdy nie była tak intensywnie żółta.

Arbuzy nie miały wcześniej tyle soku,

żeby aż zbierać go szklankami.

Hibiskus nie miał aż tylu kwiatów,

a elfy aż tak bez opamiętania

nie upijały się słodkimi pyłkami.

Nigdy wcześniej świty nie były tak piękne,

zmierzchy tak magicznie rozkołysane cichością.

Moja gwiazda nigdy nie świeciła tak jasno,

nie była aż tak promienna.

Coś się zmieniło.

Nawet pokrzywę zbieram gołymi rękami.

Czasami zjem croissanta z kawą,

czego nigdy wcześniej nie robiłam.

Sam zapach kawy mnie drażnił,

a teraz przestał.

Choć nadal robię się po niej senna.

Nigdy wcześniej wrzosy nie kwitły w lipcu.

Kocanka nigdy wcześniej

aż tak bardzo nie szeleściła suchością,

nie czułam od niej kiedyś

takiego pachnącego gorąca -

myślałam, zbierając ją na klifie,

słuchając jednocześnie

jak morze za skałami mruczało coś do słońca.

Czasami mewa rozcinała niebo na pół,

ale po chwili łączyło się z powrotem.

Zeszłam z wydm na plażę.

Bransoletki położyłam na piasku

by naenergetyzowały swoje koraliki.

Zerkałam od czasu do czasu, 

czy fale nie zamierzają zgarnąć mi ich na zawsze

w bezdenną otchłań.

Ale nie, bo odpływ oddalał morze 

w stronę horyzontu.

Bursztyn, drzewo oliwne

i jedna, własnoręcznie zrobiona,

z pestek czerimoyi i tamarindo.

Wiem, że lubią znowu poczuć

bliskość ziemi.

Obok morza jest las.

Sosny w czułym uścisku bluszczu,

a korzenie wyszły na powierzchnię, na ścieżkę

i stopy ludzkie zagadują,

i patrzą, czy może którąś złapią za kostkę,

dla zabawy pochwycą.

Pachniało korzennym piaskiem, korą i żywicą.

Przyklękałam co parę kroków,

by pobyć niżej, powąchać z bliska,

spojrzeć na las z perspektywy piasku,

liścia, który opadł.

Serca soczyste i serca suche.

Taki świat...

raz promienność, raz słota.

Ale czułam, że coś się zmieniło.

Tak, kiedyś lawenda też pachniała tak mocno,

ruta była intensywnie żółta,

a arbuzy ociekały sokiem.

Kocanka szelestem i słonecznym zapachem

przywoływała zawsze wspomnienie letnich wydm,

a ja już w lipcu przecież za wrzosami

chodziłam po klifie

tam i z powrotem.

Przecież już od dawna skały

poznają kolory moich sukienek.

Tak, hibiskus miał kiedyś mnóstwo kwiatów,

świty były cudne, a zmierzchy magiczne.

Tak, moja gwiazda zawsze świeciła tak jasno.

Już przecież nie raz zbierałam

kosze pełne ziół i miniaturowych światów.

Tylko ja sobie tego nie uświadamiałam.

Nie aż tak bardzo. Na wskroś. 

Na przestrzał.

Nigdy aż tak mocno gdzieś w sobie

tego nie celebrowałam.

Coś się zmieniło.

Jakby od spokojnego dna

perła odbiła się z dźwiękiem.

Obrosłam w zachwyt i uważność.

Zrównałam swoje tempo z porami roku,

z pulsem Ziemi, z torusem przestrzeni.

Świadomie śnię istnienie mojego świata.

Beze mnie by go nie było.

Zmieniłam się ja.

I wszystko się zmieniło.

Do dzikich

 Kiedyś napisałam, że

mogę zamieszkać w dziupli dzięcioła

w łupce orzecha

w dziurce od sera

w kropli deszczowej

na brzegu liścia

lub w pyle gwiezdnym

na Drodze Mlecznej

mogę zamieszkać

na plastrze miodu

wśród ziaren piasku

w okruchu po cieście

pokocham każde moje mieszkanie

z jednym wyjątkiem -

byle nie w mieście

A teraz to już w ogóle

chciałabym się przenieść do dzikich zwierząt.

Żeby się nie bały. Żeby być blisko i razem.

Wtulić się w sierść niedźwiedzia.

Zakrakać z krukami, zawyć z wilkami.

Nocami latać z sowami.

W oparach mgły, gdy mgła.

W mlecznej poświacie księżyca, gdy pełnia.

Gubiąc ścieżki, gdy nów.

W odbiciu, gdy tafla leśnego jeziora.

Coś mnie ciągle przyzywa.

Wcieram w skronie zapach mchu i paproci.

W palcach rozcieram żywicę

i przyszłe wspomnienia.

Wyplątuję z włosów suche liście i małe gałązki.

Pajęczyny kołyszą się na wietrze.

Coś ociera się o moje nogi.

To niewidzialne.

Coś zawodzi, kwili, kląska.

Canto hondo z brzucha.

Dźwięk bębna.

Mały ogień w kamiennym kręgu.

I zawiruję wśród tych,

co tańcząc, wzbijają tumany kurzu.

Aż do wschodu słońca.

Niech ten sen się wyśni,

niech się w dzikiej magii wyplecie,

ale nigdy do końca.

Gdzie podziała się jesień?

 Czym różni się tegoroczna jesień

od tych, które już były?

U mnie różni się tym,

że pierwszy raz mam własne dynie 😁

Cieszyłam się nimi,

jak jeszcze były kwiatami 

i codziennie z zachwytem obserwowałam ich metamorfozy.

I pierwszy raz miałam fasolkę.

Większość już zjedzona,

a część wyłuskana na przyszły rok.

W ogrodzie pierwszy raz rozgościł się dziurawiec,

który w jakiś sposób musiał się wysiać

z tego, który przynosiłam z łąki.

Bardzo mnie to cieszy i tego ogrodowego

nie zbierałam, żeby rozsiał się jeszcze obficiej.

A anginka rozrasta się i rozrasta.

Wkrótce ją podetnę i ususzę

do jesiennych naparów i na wypadek

anginowych bólów gardła - żeby poratowała.

Ta jesień różni się od innych też tym,

że prawie jej nie ma.

Wciąż jest bardzo ciepło, sucho i wietrznie.

Wciąż kwitną plumeros,

wnuś cały czas śmiga w krótkim rękawku,

a ja nadal w letnich sukienkach.

Po całym dniu na plaży,

wieczorem siadam przy kominku

i wyobrażam sobie, że jest jesień...

Robię sobie napar 

z przyprawami korzennymi,

żeby chociaż zapachniało jesienią 😀.

Dokoła jest tak zielono, jakby to była wiosna,

a nie połowa października.

Słońce jest bardzo jaskrawe i mocno grzeje.

Ostatnio wyprawiliśmy się do lasu,

ale jest tak sucho, że grzybów ani widu, ani słychu.

Ale i bez grzybów jest magicznie i pięknie.

Puk, puk, czy ktoś tu mieszka?

W tym lesie rzadko kiedy kogoś spotykamy,

ale kamienie mówią,

że ktoś tu jednak był.

Wychodzimy na polankę,

a tam - zimowit JESIENNY.

Czyli co?

Jest ta jesień czy jej nie ma? 😉

No i ostrokrzew też się już wystroił jesiennie.

Ale buki liści jeszcze nie zrzuciły.

Słońce zajdzie dziś o 19:23,

a ciemno robi się po ósmej.

Mnie w to wszystko graj, bo lubię ciepło.

Ale może się okazać,

że w zamian zima nie będzie potem chciała odpuścić

i będzie nas trzymać aż do maja...

Bo orzechy laskowe w tym roku

obrodziły w tak ogromnych ilościach,

że nigdy czegoś takiego nie widziałam.

I oby to właśnie nie zwiastowało długiej zimy.

Ale z drugiej strony pocieszam się,

że orzechów włoskich jest mniej niż zwykle,

więc może nie będzie tak źle.

Zatem cieszę się tym, co jest

i wyciskam nektar ciepłych październikowych dni

do ostatniej kropelki!