Zatrzymać świat

 

"Wiatr wieje i słyszysz szum drzew. 

Wiatr cię dotyka, krąży wokoło, przechodzi.

Ale nie pozwól mu ot, tak cię mijać,

pozwól, aby poruszał się w tobie i przechodził przez ciebie.

Zamknij więc oczy i gdy wieje on w drzewie czuj,

że ty też jesteś jak drzewo, otwarty,

a wiatr wieje przez ciebie,

nie obok ciebie, ale właśnie przez ciebie".

(Osho)

"Siedząc pod drzewem, 

nie myśląc o przeszłości i przyszłości,

po prostu będąc, gdzie jesteś?

Gdzie jest ja?

Na jedną sekundę spróbuj po prostu nie być.

Nie ma cię, a świat trwa dalej.

Kiedy coraz bardziej zyskasz uważność tego, 

że bez ciebie świat świetnie trwa dalej,

będziesz mógł nauczyć się jeszcze jednej części swego istnienia,

która była pomijana od dawna, przez całe żywoty.

I to jest nastrój przyjmowania.

Po prostu pozwalasz, stajesz się drzwiami.

Wszystko dzieje się bez ciebie".

(Osho)

"Zawsze, gdy widzisz coś błękitnego - 

błękit nieba, błękit morza -

po prostu usiądź w milczeniu i patrz w ten błękit,

a poczujesz bardzo głębokie zharmonizowanie z nim.

Zawsze, gdy medytujesz w kolorze błękitnym,

zstępuje na ciebie wielka cisza.

Błękit jest jednym z najbardziej duchowych kolorów,

gdyż jest to kolor ciszy, bezruchu.

Jest to kolor wyciszenia, odpoczynku, odprężenia.

Dlatego zawsze, gdy jesteś naprawdę odprężony,

poczujesz nagle w sobie błękitną świetlistość.

A jeżeli zdołasz odczuć błękitną świetlistość,

natychmiast poczujesz się odprężony.

Działa to w obie strony".

(Osho)

"Medytuj z niebem.

Czasem z otwartymi oczami, czasem z zamkniętymi.

Bo niebo jest też w tobie - takie wielkie, jak na zewnątrz,

takie samo jest wewnątrz.

Tak, jak niebo zewnętrzne jest nieskończone,

takie jest i niebo wewnętrzne.

Stoimy na samej granicy - w którąkolwiek stronę pójdziesz,

rozpłyniesz się.

I są to dwie drogi wiodące do rozpłynięcia się.

Gdy rozpływasz się w niebie zewnętrznym, jest to modlitwa;

gdy rozpływasz się w niebie wewnętrznym, jest to medytacja,

ale w końcu sprowadza się to do tego samego - rozpływasz się.

A te dwa nieba nie są dwoma niebami.

Są dwoma tylko ze względu na ciebie - ty jesteś linią dzielącą.

Gdy znikasz, znika ta dzieląca linia

i wtedy to, co jest wewnątrz, jest na zewnątrz,

a to, co jest na zewnątrz, jest wewnątrz".

(Osho)

"Tańcz dłońmi.

Pozwól palcom poruszać się tak, jak chcą.

Poczuj ten ruch od wewnątrz.

Niech energia spływa coraz bardziej do dłoni. 

Dłonie są głęboko połączone z mózgiem -

prawa dłoń z lewą stroną mózgu, i odwrotnie.

Jeśli pozwolisz palcom na totalną swobodę ekspresji,

rozładowanych będzie wiele, wiele napięć nagromadzonych w mózgu.

Twoje dłonie doskonale sobie z tym poradzą.

Jakąkolwiek potrzebę ma energia, taką formę przybierze.

Baw się, pozwól dłoniom na ruch,

a będziesz zaskoczony - to czary".

(Osho)

"Nawiąż kontakt z ziemią,

odczuj, jak twoja energia przepływa do ziemi przez stopy.

Biegnij i odczuwaj, jak twoja energia

spływa przez nogi do ziemi.

Potem, po kilku minutach biegu, stań po prostu w milczeniu,

zakorzeniony w ziemi, ugruntowany, stabilny.

Poczujesz, że ziemia nawiązuje kontakt,

że twoje stopy nawiązują kontakt.

Powstaje dialog między ziemią a tobą".

(Osho)

"Podejdź do drzewa, rozmawiaj z drzewem, dotykaj drzewa,

obejmuj drzewo, odczuwaj drzewo,

pozwól by drzewo poczuło, że jesteś dobrym człowiekiem.

Powoli, stopniowo powstanie przyjaźń i zaczniesz odczuwać,

że kiedy przychodzisz, natychmiast zmienia się jakość tego drzewa.

Poczujesz to - gdy się zbliżasz, na korze drzewa odczujesz

poruszającą się ogromną energię.

Gdy dotykasz drzewa, jest szczęśliwe jak dziecko,

jak ukochana osoba.

Gdy siedzisz albo stoisz pod drzewem,

odczujesz wiele rzeczy i wkrótce będziesz w stanie odczuć,

że gdy jesteś smutny i podchodzisz do drzewa,

twój smutek po prostu znika w obecności drzewa.

Dopiero wtedy będziesz w stanie zrozumieć,

że jesteś współzależny.

Możesz uczynić to drzewo szczęśliwym,

a to drzewo może ciebie uczynić szczęśliwym,

a całe życie jest współzależnością i jednością.

To właśnie nazywam Bogiem".

(Osho)

"W miarę jak wchodzisz głębiej w medytację, czas znika.

Gdy znika umysł, znika czas.

Nie myślisz o przeszłości i nie myślisz o przyszłości.

Czas się zatrzymał. Świat się zatrzymał.

Zatrzymanie świata - to cała sztuka medytacji.

A żyć tą chwilą - to żyć w wieczności.

Posmakowanie tej chwili, bez żadnej myśli, bez umysłu,

to posmakowanie nieśmiertelności".

(Osho)

Wszystkie cytaty z książki Osho: Techniki medytacyjne. Poradnik praktyczny.

Jeżeli klucz pasuje, nie patrzysz.

Wyczytane u Osho, i bardzo ważne.

Niby takie oczywiste i nic nowego pod słońcem...

ale czy na pewno nic nowego?

O tym, jak wszystko powszednieje

i przytępia nasze zmysły. 

Dni wydają się takie same, jakbyśmy żyli jeden długi dzień.

Te same czynności, te same osoby, powtarzalność.

A jednak przecież "nie ma dwóch jednakich spojrzeń w oczy".

Patrzymy na przedmioty zawsze starymi oczami. 

Przychodzisz do domu, patrzysz na niego nie widząc go. 

Znasz go - nie trzeba na niego patrzeć. 

Przez cale lata do niego przychodzisz. 

Idziesz do drzwi, wchodzisz przez nie, może otwierasz zamek. 

Ale nie potrzebujesz patrzeć.

Cały ten proces przebiega jak u robota, mechanicznie, nieświadomie. 

Patrzysz na zamek tylko wtedy, gdy klucz nie chce do niego wejść. 

Jeżeli klucz pasuje, nie patrzysz. 

Na skutek mechanicz­nych nawyków, 

ciągłego powtarzania tych samych rzeczy raz po raz, 

tracisz zdolność patrzenia, tracisz świeżość patrzenia. 

Tak naprawdę, tracisz też funkcję swych oczu - pamiętaj o tym. 

Stajesz się z gruntu ślepy, ponieważ oczy nie są ci potrzebne.

Pierwszy raz oczy są po­trzebne, za drugim razem już nie tak bardzo, 

a za trzecim w ogóle nie są potrzebne. Po kilku powtórzeniach ślepniesz.

Żyjemy jak ślepcy. 

Bądź uważny!

Po upływie jednej chwili nic nie jest już takie samo. 

Życie jest strumieniem, wszystko płynie, nic nie jest takie samo. 

Ten wschód słońca już się nie powtórzy.

Niebo nie będzie takie samo, ten poranek nie wróci.

Każdy poranek ma własną indywidualność,

a niebo i kolory już nie utworzą takiego samego wzoru.

Ale ty żyjesz tak, jakby wszystko było po prostu takie samo.

Gdy patrzysz ze świeżością, 

nawet idąc tą samą ulicą kolejny raz, jest to nowa ulica. 

Spotykając tego samego przyjaciela, 

patrz na niego jakby był ci nieznany. 

Patrz na swą żonę\męża tak, 

jak patrzyłeś na nią\na niego pierwszy raz, gdy jej\go nie znałeś.

 Czy naprawdę możesz powiedzieć, że ją\go znasz? 

Żyjesz ze swoją żoną\swoim mężem dwadzieścia, trzydzieści, 

może czterdzieści lat, ale czy możesz powiedzieć, że ją\go znasz? 

Nadal jest ci nieznana\nieznany, 

jesteście dwojgiem nieznajomych ludzi, któ­rzy żyją razem. 

Znacie swoje zewnętrzne nawyki, zewnętrzne reakcje, 

ale wewnętrzne centrum istnienia pozostaje nieznane, nietknięte.

Patrz na świeżo, jak za pierwszym razem, 

a zobaczysz tę samą nieznaną ci osobę. 

Nic, nic nigdy się nie starzeje, wszystko jest nowe. 

Da to świeżość twojemu spojrzeniu, twoje oczy staną się niewinne. 

Te niewinne oczy potra­fią patrzeć. 

Te niewinne oczy potrafią wejść do świata wewnętrznego.

Patrz tak, jakby to był pierwszy raz...

Rób wszystko, by widzieć wszystko tak, jakby to był pierwszy raz.

Kiedyś, nagle, zaskoczy cię to, jaki piękny świat przegapiałeś.

Co się stanie?

Odzyskasz wzrok. 

Jesteś ślepy. Teraz, taki jaki jesteś, jesteś ślepy.

Czasami coś cię zachwyci i wówczas odzyskujesz na chwilę wzrok.

Ale nie o to tu chodzi.

Chodzi o to, co już cię nie zachwyca, co po prostu jest,

stale w tym samym miejscu, niby takie samo, to samo.

Zatem patrz na wszystko tak, jakby to był pierwszy raz. 

Niech to będzie twoje nastawienie przez cały czas. 

Dotykaj wszystkiego tak, jakby to był pierwszy raz. 

Co się stanie? 

Jeżeli zdołasz tego dokonać, uwolnisz się od swojej prze­szłości. 

To brzemię, głębiny, wszelkie nagromadzone przeżycia - 

uwol­nisz się od tego wszystkiego.

Będziesz wówczas cały czas w teraźniejszości.

Wszystko będzie nowe. 

Zrozu­miesz stwierdzenie Heraklita, który powiedział, 

że nie można dwa razy wejść do tej samej rzeki.

Nie można dwa razy widzieć tego samego człowieka,

gdyż nic nie jest statyczne.

Wszystko jest jak rzeka, płynie, w ciągłym ruchu.

Kiedy będziesz wolny od przeszłości i spojrzysz,

zobaczysz teraźniejszość, wejdziesz w egzystencję.

To wejście będzie dwojakie:

wejdziesz we wszystko, co jest, w ducha,

a zarazem wejdziesz do swojej jaźni,

gdyż teraźniejszość prowadzi i tam.

Kieruj się ku centrum swego istnienia,

zaufaj temu jedynemu miejscu w sobie,

które jest na tym świecie, ale do niego nie należy.

W każdym z nas ukryty jest ośrodek,

poprzez który nawiązujemy kontakt z pierwotnymi energiami życia

i z którego wypływa muzyka,

jakiej żadne zwyczajne instrumenty nie mogą wydobyć.

Nie wiatr

"Nigdy nie było pierwotnego początku,
ani nie będzie ostatecznego końca. 
Znajdujemy się pośrodku.
Egzystencja nie jest stworzeniem, 
ale twórczością". 

(Osho) 



*


to nie wiatr
uprząta
trociny przeszłości
to nie wiatr
gna chmury po niebie
to nie wiatr
wzburza fale oceanu

*


dzwonki i liście poruszają się

chociaż nie ma wiatru -

o zmroku kamienie

wychodzą na przechadzkę

śladami ludzkich stóp

spojrzeniem 
zszywam ramy rzeczywistości

 obserwuję

powietrze pełne jest szeptów

i koronkowych słów

czas przędzony jak jedwab

cofa wskazówki zegara, czuję

wonną majową tkaninę

widzę jak płyną lata

i białe żaglowce chmur
chociaż nie ma wiatru

senne drzewa przymykają oczy

stół w ogrodzie przykryty

surowym płótnem ecru

szepty milkną, wiem

gdzieś ktoś się uśmiecha

ktoś się wita, żegna na zawsze

ktoś zapala papierosa

w oczekiwaniu na cud

ktoś gasi papierosa

i na nic już nie czeka -

płyną rzeki, płyną słowa, płyną wieki

wszystko w tym samym czasie

gdy ja piszę

a dzwonki i liście poruszają się

chociaż nie ma wiatru

"To, co chcemy ocalić, 
na pewno umrze, 
a to, co będzie istnieć wiecznie, 
będzie istnieć bez naszego wysiłku". 

(Osho) 

W kieszeni

Pozwólmy by drzwi się otwierały same.

A także by się zamykały.

Trzeba wychodzić lub wchodzić

przez otwarte lub zamknięte drzwi.

Bez żadnej różnicy.

I wybierać tylko takie, które nie były przeznaczone

do wchodzenia czy wychodzenia.

Albowiem wszystko jest drzwiami,

nawet ten co przed nimi stoi.

Po jednej stronie czy po drugiej.

(Roberto Juarroz)


*   *   *

bramą

przejściem wąskim

szczeliną w murze

furtką boczną

drzwiami wyjściowymi

przeciskamy się

patrzymy

skrawek widzimy

przez swoje okna

ramy

koła romby kwadraty

ograniczenia

a świat wielki

niebo za niebem, za nimi następne
wszystkie w najmniejszej kieszeni Boga

księżyc za księżycem
wielokrotne słońca 
koniec bez początku, początek bez końca

przejść przez próg tak
jak wychodzimy z domu
jeden krok 
a wszystko się zmienia
jeden krok
by zobaczyć inaczej
nic nie burzyć, nic nie budować
tylko wyjść poza
okna, drzwi,
koła, romby, kwadraty
dalej niż świat uzgodniony
dalej niż wszelkie
wszechświaty

a tak blisko
że bliżej się nie da
jet to miejsce w sam raz

w nas

*   *   *

Osho:

Prawda, dobro i piękno są ludzkimi cechami
zamykającymi w ramy boskość,
kktóra sama w sobie nie ma żadnych ram.

Gdy definiujesz Boga, ty jesteś częścią tej definicji.
Bóg jako taki jest niedefiniowalny.

Jeśli dominuje intelekt - boskość przyjmuje kształt prawdy,
okno prawdy, ramę prawdy.
Jeśli umysł jest emocjonalny - boskość staje się pięknem.
Jeśli dominuje działanie, ramą staje się dobro.

Jest też możliwość czwartego sposobu widzenia boskości -
dla tych, którzy wykroczyli w swej osobowości ponad te trzy podziały -
poprzez świadomość.
Wtedy nie patrzysz na niebo przez żadne okno.
Wyszedłeś ze swego domu i znasz niebo bez okien.

Wszystkie religie należą do któregoś z tych trzech typów.
Dlatego ciągle się kłócą.
Budda należy do czwartego typu, mówi:
wszystko to bzdura. Nie kłócicie się o cechy boskości,
kłócicie się o swoje okna.
Niebo z każdego okna jest takie samo.

Najbardziej niezwykłe zjawisko na świecie

"Tam, gdzie łączy się lazur nieba
z błękitem morza, 

jest nasze mieszkanie.
Jesteśmy blisko tego miejsca
i daleko.

Śmierć to brama otwarta 

na wszechświat".
(Roberto Juarroz)

*

Umierasz każdego dnia.

To nie jest zdarzenie, które ma miejsce 

pod koniec (na koniec) twojego życia. 

Śmierć jest procesem.

Bardzo powoli umierasz każdego dnia

i nadchodzi w końcu dzień, 

kiedy ten proces umierania ustaje.

Śmierć zaczyna się wraz z urodzinami, 

a nawet wcześniej.

W chwili narodzin masz już 9 miesięcy.

Kiedy świadomość wycofuje się z ciała,
nie opuszcza go nagle, 

całe ciało nie umiera
w tym samym czasie. 
Świadomość kurczy się wewnątrz 

i stopniowo opuszcza
każdą część ciała.
Około 9 miesięcy przed śmiercią 

coś się zdarza.
Będzie to taki czas, 

jaki upłynął między poczęciem 

a narodzeniem.
Ci, którzy są świadomi, 

natychmiast będą wiedzieć,
że coś się przerwało w ośrodku pępka -
zbliża się śmierć.

Świadomość czasu, 

to świadomość śmierci.

Gdy boisz się śmierci, masz mało czasu.

Lęk nie jest związany ze śmiercią, 

lecz z czasem.

Lęk dotyczy nieprzeżytego życia - 

nie potrafiłeś żyć.

Kiedy żyjesz, to nie ma lęku. 

W spełnionym życiu nie ma lęku.

Jesteś gotowy, 

choćby śmierć przyszła dziś, 

jesteś gotowy.

Poznałeś życie. 

W istocie powitasz śmierć 

z zadowoleniem,

ponieważ teraz otwiera się 

nowa możliwość,

otwierają się nowe drzwi, 

odsłania się nowa tajemnica.

Zatem żyj pełniej i intensywniej.

Nie marnuj życia. 
Żyj tak, aby każda chwila 

przemieniała się w wieczność.

Wtedy porzucasz poziome, 

a wchodzisz w pionowe.

Kochaj, a przekroczysz czas.

Wskazówki dalej się poruszają, 

ale czas staje.

W każdej chwili, niezależnie od tego, 

co robisz, rób to całkowicie.

Małe i proste rzeczy: 

sprzątając dom, przygotowując jedzenie,

piorąc czy idąc na spacer - 

rób to całkowicie.
Wtedy nie trzeba medytować. 

Medytacja to tylko sposób uczenia się,
jak robić rzeczy całkowicie.
Niech życie będzie jedyną medytacją.
Wtedy czas znika, a kiedy znika czas, 

znika śmierć.
Wtedy nie boisz się śmierci. 

W istocie, czekasz na nią.
Śmierć to kulminacyjny moment 

w pełni przeżytego życia,
punkt szczytowy, crescendo.
Przeżyłeś wielkie i małe fale życia. 

Wtedy nadchodzi największa fala:
umierasz. 

To też musisz przeżyć w pełni.

Zatem jesteś gotowy umrzeć.
Sama ta gotowość 

jest śmiercią samej śmierci.
Jeśli jesteś gotowy ją przeżyć, 

śmierć jest bezsilna.
Jeśli się jej boisz, jest bardzo potężna.

Zacznij być świadkiem.
Idąc ulicą, stań się świadkiem. 

Obserwuj idące ciało;
ty, ze swej najgłębszej istoty 

po prostu patrzysz, 

obserwujesz.
Nagle pojawi się uczucie wolności.
Nagle zobaczysz, że ciało idzie, 

a ty nie idziesz.
Czasem ciało jest zdrowe, 

a czasem chore.
Obserwuj, tylko obserwuj 

i nagle będziesz miał poczucie
całkowicie innej jakości bycia.
Odczujesz, że nie jesteś ciałem. 

Oczywiście, jesteś uwiązany do ciała,
ale nie utożsamiony z nim; 
zakorzeniony w ciele, 

ale zawsze poza nim, 

przekraczasz je.
Jesteś świadkiem, 

obserwatorem na wzgórzach... 

daleko stąd.

Pierwszą medytacją 

jest oddzielenie siebie od ciała.
Kiedy obserwacja ciała 

stanie się już bardziej przenikliwa -
zacznij obserwować swoje myśli, umysł.

Wszystko, co można obserwować, 

staje się od ciebie oddzielone,
nie jest tobą - jesteś obserwującą świadomością,
nagle bez ciała i umysłu.
Czysta świadomość. 

Po raz pierwszy jesteś.
Przedtem po prostu spałeś i śniłeś - 

teraz jesteś.
A kiedy jesteś - wtedy nie ma śmierci.
Wtedy wiesz, że będziesz także 

obserwował swoją śmierć.

Kiedy poznasz, czym jest śmierć,

przyjmiesz ją bardzo uroczyście,
powitasz serdecznie - 

to spełnienie wysiłku
całego twojego życia. 

Podróż się kończy, wracasz do domu.
W śmierci nie umierasz. 

To tylko energia, która była ci dana
poprzez ciało i umysł, 

uwalnia się i powraca do świata.

Zatem pozostań osadzony 

w obserwatorze,
cokolwiek robisz, gdziekolwiek idziesz.
Będziesz nowym człowiekiem z życiem, 

jakiego nie znałeś nigdy wcześniej: 

w twoich oczach będzie coś wiecznego,
w każdym geście coś 

z nieśmiertelnego Istnienia.

Kiedy już wiesz, co to jest życie, 

a co śmierć -
przekroczyłeś oba. 
Świadek nie jest ani życiem, ani śmiercią,
nigdy się nie rodzi ani nie umiera,
umiera tylko ciało, mechanizm.

To, co chcemy ocalić, na pewno umrze,
a to, co będzie istnieć wiecznie,
będzie istnieć bez naszego wysiłku.

Możesz wyjść z ciała. 

Możesz wyjść i wejść.
Wedy ciało staje się tylko mieszkaniem.

Gdy przychodzi czas, 

liść rozluźnia swój delikatny uchwyt
i z wewnętrznym wdziękiem wita śmierć.

Tak musisz uczyć się umierać.
Niech twój uchwyt będzie tak delikatny,
żeby mógł być rozluźniony 

w każdej chwili, 

bez walki,
bez chwili zwłoki, 

ponieważ nawet chwila zwłoki wystarczy,
żeby chybić celu, stracić łaskę śmierci.

Kiedy następuje śmierć, 

bądź pełen szacunku,
ponieważ śmierć nie jest czymś zwykłym,
to najbardziej niezwykłe zjawisko 

na świecie.
Nic nie jest bardziej tajemnicze 

niż śmierć.
Śmierć sięga do samego jądra istnienia, 
a kiedy człowiek umiera - 

poruszasz się po świętym terenie.
To najwznioślejszy moment.

(Osho. Fragmenty z książki 

"Podróż w nieznane. O życiu i umieraniu").

*   *   *

"Tak oto pokolenia na ziemi
schodzą do grobu
i wyskakują z łona.
Bez uszczerbku trwają
mimo zmian świat odnawiających.
Niczym liście strącone na leśną ziemię
mroźnym wiatrem konającego roku.
Aż do tchnienia
pierwszych źdźbeł trawy 

nowej wiosny".
(Percy Bysshe Shelley)

"Kiedy porusza się życie,
kości śmierci odpowiadają swym ruchem.
Kiedy porusza się śmierć,
zaczynają się obracać kości życia.

Śmierci trzeba zaufać.
Jak we śnie, 

natura Życia - Śmierci - Życia 

w najdzikszej postaci
jest tak prosta 

jak łagodny wydech (koniec) 

i wdech (początek).
Trzeba tylko zaufać, 
że gdzie jeden się kończy, 

drugi się zaraz zaczyna".
(Clarissa Pinkola Estés)

Świat śpi

"Gdy przytrafia się przebudzenie, cały świat jest wrogo nastawiony.

Dlaczego? Ponieważ cały świat śpi.

Ludzie chcą wciąż być zatopieni w czymkolwiek,

chcą mieć jakieś zajęcie.

Tak wygląda sytuacja milionów ludzi na ziemi.

Nie widzą tego, co jest, bo mają obsesję na punkcie tego,

co powinno być.

Naprawdę zdrowy człowiek interesuje się tym, co jest.

Jeśli wejdziesz w chwilę obecną,

cała wieczność jest w twoich rękach.

Gdy poznasz swoje bycie, nie będzie kwestii stawania się.

Kiedy stawanie się ustaje, jest bycie.

Zmień swoją zasadniczą filozofię osiągającego.

Odpręż się w swoim istnieniu.

Znajdź czas i miejsce na bycie niezajętym,

by usiąść w ciszy i nic nie robić, tylko obserwować wszystko,

co przepływa wewnątrz".

(OSHO)

*

w ciszy późnego wieczoru

słychać oddech mojego domu

ściany powoli

układają się do snu

a drewniana podłoga

porządkuje stare sęki

komin ziewa przeciągle

wydychając ostatnie smugi dymu

za oknem mgła

mam czas

płomień świecy równy i błyszczący

nieruchomo

siedzę z kotem na kolanach

tu i teraz

bicie naszych serc

jest wszystkim

wszystkim

czego moglibyśmy chcieć

dlatego właśnie mruczymy

ze szczęścia