Kadzidło zrób sobie sam

Pamiętam jakby to było wczoraj.

Ten pierwszy raz.

Był początek lat osiemdziesiątych.

Właśnie wróciłam z Urugwaju, 

a kolega - z Indii. 

Maciek.

Byliśmy wtedy nastolatkami. 

Wymienialiśmy się znaczkami,

głupotami i wspomnieniami. 

Wchodzę kiedyś do jego domu, 

a tam... zniewalający zapach.

- Co to, Maciek, 

co tak obłędnie pachnie??

- Kadzidełko - odparł 

jak gdyby nigdy nic.

No tak - to, co w Indiach 

było na porządku dziennym, 

w Polsce lat osiemdziesiątych

było czymś niezwykłym,

 nowym i nieznanym.

Od tamtego czasu przepadłam. 

To był zapach, który zauroczył mnie, 

oczarował, owionął mgiełką 

subtelnego odczucia 

czegoś znajomego,

choć niezmiernie odległego,

gdzieś pod drugim dnem czasu...

Wyszłam od Maćka 

z podarowanym pudełeczkiem kadzideł 

i jestem im wierna do dziś.

Za jakiś czas Maciek 

znowu pojechał do Indii,

straciliśmy kontakt,

a tamtego zapachu 

pierwszego kadzidła 

nigdy więcej nie spotkałam...

 i tęsknię za nim, i mam nadzieję, 

że gdzieś się jeszcze kiedyś odnajdziemy.

Gdy mieszkałam w Andaluzji, 

niedaleko Stupy buddyjskiej,

o której obszernie pisałam 

tu (klik)

miałam pod ręką

kadzidła tybetańskie

sprzedawane w wielkiej rozmaitości

w sklepiku przy Stupie.

                                                

Przyglądałam się im i dociekałam, 

jak są zrobione.

Były zupełnie inne niż te

kupowane w "normalnych" sklepach.

Były grubsze i wyraźnie było widać

pozlepiane cząstki roślin.

Szukałam informacji w internecie, 

ale nie było ich za wiele.

W końcu udało mi się ustalić, 

że bazą jest kora,

do której dodaje się aromatyczne 

i lecznicze rośliny.

Do tego żywica, 

która zlepia wszystkie składniki.

Przy samodzielnym 

robieniu kadzidła

w formie długich patyczków

trzeba zwrócić uwagę na trzy, 

a właściwie cztery sprawy:

po wysuszeniu kadzidło 

nie może się łamać ani wyginać,

nie może gasnąć 

i ma pięknie pachnieć,

ale przede wszystkim ma nam się udać 

wydobycie ducha rośliny.

Ważna jest intencja, 

aby zechciał podzielić się z nami 

swoją uzdrowicielską,

oczyszczającą lub ochronną mocą.

To jest to,

czego nie odnajdziemy

w kadzidłach robionych

masowo na sprzedaż.

Przy pierwszych próbach 

udało mi się popełnić 

wszystkie cztery błędy 😂.

Jedne kadzidła były za kruche, 

inne powyginały się fantazyjnie,

aromat był słaby, rozmyty,

no i wszystkie notorycznie gasły 🤦.

Czułam też, że co jak co,

ale ducha roślin

to już dawno tam nie ma 🫣.

Ale z każdą następną porcją 

było już coraz lepiej.

W końcu, metodą prób i błędów,

 learning by doing, 

wypracowałam własny przepis.

Bazą jest mielona kora 

eukaliptusa lub sosny.

Żeby dobrze się żarzyły - 

dodaję sproszkowany 

placek krowi.

Pomyślałam, że skoro 

tak świetnie pali się w agnihotrze, 

to zapewne sprawdzi się 

i w kadzidle. 

Nie pomyliłam się.

Główna nuta zapachowa 

to zmielony cynamon, 

kardamon i goździki. 

Dodaję również wysuszone skórki pomarańczy, 

lawendę, czasami igły sosnowe.

I liście laurowe.

Wzmacniam naturalnymi olejkami zapachowymi,

choć nie jest to niezbędne.

Jeśli się na to decydujemy, 

musimy mieć pewność,

że olejki są naturalne, 

w żadnym wypadku 

nie mogą być syntetyczne.

Ideą przewodnią robienia kadzideł 

jest to,

aby właśnie mieć pewność, 

że wszystkie składniki,

których użyliśmy, 

pochodzą z natury, od roślin.

Jako spoiwa używam żywicy olibanum, 

która ma właściwości

odświeżające, lecznicze 

i oczyszczające

 i odrobiny gumy guar,

którą pozyskuje się z bielma 

ziaren rośliny Cyamopsis -

bardzo dobrze zagęszcza i zlepia.

Można też zlepiać miodem 

albo czerwonym winem.

Wszystkie składniki 

w formie sproszkowanej 

należy ze sobą połączyć

z odrobiną wody.

Lepię kulkę.

Na płaskim, dużym talerzu 

wysypuję trochę cynamonu pomieszanego z korą 
do obtoczenia kadzidełka 

w końcowej fazie lepienia.

Od kulki odrywam małe kawałeczki 

i formuję ruloniki.
Powoli, spokojnie, medytacyjnie.

Efekt końcowy jest taki:

Gotowe patyczki pozostawiam 

na kilka dni do wyschnięcia.

Można też dodać kolendrę, 

anyż, gałkę muszkatołową, 

szałwię, jałowiec, mirrę, 

albo swoje rośliny mocy, 

gdy chcemy zrobić

kadzidła do zadań specjalnych.

Wszystko wedle uznania i potrzeb.

Niektóre liście lub kwiaty 

mają bardzo delikatny zapach

albo nie pachną wcale, 

a dopiero podczas spalania 

uwalniają mocny aromat 

i swoje lecznicze właściwości.

Do następnych kadzideł 

czekają już bukiety dziurawca 

i krwawnika.

Ruta już też ususzona.

A gdy zapach głaszcze już ciało 

i kołysze duszę, lubię usiąść

i wpatrywać się w dym.

Dym - Humo jest dla mnie 

absolutnie magiczną istotą, 

tajemniczą, taneczną, 

zwiewną i nieuchwytną.

Mogę mu powierzyć 

swoje intencje, 

modlitwy i wdzięczności,

bo wiem, że zaniesie je tam, 

gdzie trzeba.

Dwie trzecie

Kto towarzyszy mi w ceremoniach jesiennej codzienności,

w obrzędach "zwykłego" dnia?

Są dwie żaby, które, jak podejrzałam, mieszkają w moim ogrodzie,

gdzieś pod bujnie rozrośniętą szałwią, obok ruty i lawendy.

Są jaszczurki, słoneczne istoty, które wyciąga z kryjówek

w szczelinach kamiennych murków

najmniejszy choćby promień ciepła.

Odwiedzają mnie czasami jeże, wędrując po ganku,

zaglądając między pniaki, miotły i patyki.
Jeszcze jest dość ciepło, jeszcze nie śpią.

Są sowy. 

Siedzą w kieszeni nocy, a ich bezszelestny lot

ma moc pogłębiania ciszy. 

Gdy pohukują - wpadam w rezonans

z pramądrością, z praźrodłem, z praciemnością,

z której nieustannie odradza się życie.

Bo każde życie poczyna się w ciemności - 
w łonie Matki Ziemi - pod powierzchnią,

w łonie Matki Kobiety - w gawrze jej ciała.

I w tę ciemność wnika iskra Ducha.

Są też wrony, gawrony, sroki.

Duże, głośne, sprytne, błyszczące.

Nucę im czasami słowa wiersza Adama Zagajewskiego:

"wrony gawrony zbierają się wieczorem na ściernisku

ciemne towarzystwo przesuwa się wolno w stronę lasu

od zachodu płyną fioletowe chmury

wrony gawrony czyszczą gładzą swoje indiańskie pióra".

I malutkie rudziki, sikorki, kowaliki.

Dzięcioł stuk - puk.

A na pole czasem przychodzą sarny.

Na ołtarzu mijającego czasu są też ze mną inne byty:

klucze, pióra, dzwonki, kamienie, patyki,

szpulki, wstążki, kociołki, koraliki.

Klucze otwierają pewne przestrzenie w drzwiach codzienności.

Równoległe. Czasem skośne, albo odwrócone do góry nogami.

Gdy słychać dzwonki - to jest dobry kierunek.

Pióra unoszące się lekko w powietrzu pokazują

którędy podążać, by uniknąć pułapek.

Kamienie wytyczają krąg, otaczają sferę sacrum.

Patyki podtrzymują ogień promieniując ciepłem, radością, blaskiem.

Szpulki ze sznurkami, wełną, wstążkami;

koraliki, kuleczki z gliny, nasiona, ziarenka -

w nich zaklęta magia inspiracji, kolorów, pomysłów,

które czekają na to, aby je wydobyć i zmaterializować.

Dzbanki, misy, kociołki, garnki - a wewnątrz pusta przestrzeń.

Czym ją wypełnię? Co ugoszczą?

Wodę cenną jak życie, owoce, ziarna, zioła, grzyby.

Kończy się list-opad. 

Silne wiatry pomagają mu zrywać ostatnie liście z drzew. 

Na gałęziach kołyszą się zasuszone owoce tarniny.

Jest mgliście, pochmurno, wilgotno.

Jest tak listopadowo, że już bardziej być nie może.

To dobrze, to znaczy, że wszystko jest na swoim miejscu.

Dwie trzecie jesieni za nami, na okolicznych szczytach bieli się dumnie

pierwszy śnieg.

jesień rozgościła się na dobre

w moim listopadzie

i coraz wcześniej zaciąga

cichego zmroku zasłony

snuje mgły po polach

liście pogania ostatnie

smętnie zawodzi, opowiada:

tyle dróg trzeba jeszcze pozamiatać

tyle chmur rozpędzić

na cztery strony świata

tyle smutków pozaplatać

w tkaninę ludzkich serc

nagie konary, puste drogi
wczesny mrok, brak cieni
przenikliwy wiatr

chochoły jęczą, czas zwalnia
natura zwija się w sobie
radość śpi

w ciemności czasu i przestrzeni
tli się jedynie wewnętrzny ogień
między duszą a ciałem -
tam możesz go poczuć

tak... jesień rozgościła się na dobre
w moim listopadzie

* * *

tędy od dawna nikt nie szedł

może tylko stracony czas
słychać jak kornik
skrobie swoje ścieżki
za ósmym drzewem stuka dzięcioł
na którejś gałęzi rozmawiam
z królową sów

patrzymy w oczy jesieni

czule głaszczemy swoje pióra
to rozmowa bez słów

wiatr wzdycha

cisza wychodzi z dziupli
niczym senny duch

jest późna jesień, ale ja widzę już

obraz przyszłych kwiatów
zarys kolejnej wiosny

rozsuwam błonę czasu
i budzę się ze snu
ostatnie co słyszę
to szelest suchych liści
w kierunku nieba