.

.
"Człowiek, którego energie zaczynają się przelewać - musi się łączyć: z ludźmi, ze zwierzętami, z drzewami, a nawet ze skałami. Jeśli idzie po ziemi, łączy się z ziemią, jeśli pływa w rzece, łączy się z rzeką, jeśli patrzy na gwiazdy, łączy się z gwiazdami. Ale przede wszystkim człowiek taki znajduje swoje centrum i łączy się ze samym sobą". (Osho)

Nie jesteś kroplą w oceanie. Jesteś całym oceanem zawartym w kropli. (Rumi)


Traductor
English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese

Jeszcze

na tarasie  późnym popołudniem
przykucam często i ... znikam...
przymykam oczy
i rozkoszuję się spokojem

zwykłe niezwykłe chwile
łaskoczące samo dno duszy
słońce przez powieki
trąca struny szczęścia

poczucie eterycznego niebytu
słabe, dalekie, ale wraca
no to przywołajmy je jeszcze

jeszcze

Poczujesz

zbliża się niebo wiosny
zacznij wewnętrzne przygotowania
już teraz -
wyostrzaj wszystkie zmysły
powoli, świadomie, totalnie

aż w końcu poczujesz
jak kwiaty rozkwitają
w tobie






Bezwiednie

każdy motyl
między skrzydłami
chowa szczęście - myślę
podczas gdy
nalewam herbatę
kładę serwetki
kroję gruszki na pół

cierpliwie czekam
aż wrócisz ze świata
rozbierzesz się
ze wszystkich
dziennych spraw

dzisiaj
mam ochotę
tylko na deser


Spacerując po Rondzie, przypomina mi się Medytacja Johna Donne...

Żaden człowiek nie jest samoistną wyspą;
każdy stanowi ułamek kontynentu, część lądu.
Jeżeli morze zmyje choćby grudkę ziemi,
Europa będzie pomniejszona tak samo,
jak gdyby pochłonęło przylądek,
włość twoich przyjaciół czy twoją własną.
Śmierć każdego człowieka umniejsza mnie,
albowiem jestem zespolony z ludzkością.
Przeto nigdy nie pytaj, komu bije dzwon;
bije on tobie.

(John Donne, Medytacja XVII)


„Dlatego nigdy nie pytaj, komu bije dzwon;
bije on tobie”
- motto powieści Ernesta Hemingwaya


malownicza Ronda w Andaluzji
była jednym z jego ulubionych miejsc



myślę dziś o tobie
Erneście
gubiąc się wśród kwitnących drzew
sennej, marcowej Rondy

masz tu swoją uliczkę
wędrujesz jak dawniej
od corridy do corridy
wieczorem siadasz, by pisać

ty dobrze wiesz – przez te lata
niewiele się tu zmieniło
miejsca wieczne mają to do siebie
że zatrzymują czas

twoje nieistniejące już spojrzenie
podąża za moim wzrokiem
rozkołysany dzwon na wieży
sercem złączony ze wszystkimi dzwonami świata

wciąż bije tobie, i mnie