Pustka po codzienności

Ktoś kiedyś zauważył,

że ludzie chcieliby tutaj żyć wiecznie,

a często nie wiedzą co zrobić

z jednym deszczowym wieczorem.

Hmmm...

Ja mam jakoś trochę 

na odwrót, bo ani nie chciałabym 

tutaj żyć wiecznie,

ani nie przypominam sobie,

żebym kiedykolwiek się nudziła.

Nawet jak nic nie robię,

to jestem bardzo zajęta 😁.

Nicniemuszenie pomnożone

przez nicnierobienie to bardzo

poważne zajęcie 🤭.

Albo takie wirowanie wokół

własnej osi, albo huśtanie się.

Bujanie w obłokach,

ooo tak, uwielbiam,

 no i te niebieskie migdały,

no wiecie 😉.

O niczym wtedy nie myślę,

no chyba że o tych

niebieskich migdałach właśnie.

Na ogół, 

bo czasami wpada na mnie

znienacka zupełnie 

jakaś myśl.

Na przykład taka:

co ja robiłam rok temu o tej porze?

11 kwietnia 2025.

Nie pamiętam.

Albo 17 września 1998?

27 lutego 1982?

5 listopada 2001?

Nic.

Pusta otchłań niepamięci.

Bo jeśli nie wydarzyło się

coś znaczącego,

to nie pamiętamy nic z naszych

przeżytych dni 🤷.

A zatem jeśli było

coś-gdzieś-kiedyś

nie w tym ciele (o ile było),

to jak mielibyśmy to pamiętać,

skoro tak niewiele zostaje w pamięci

z aktualnego życia?

Są jednak jakieś przebłyski.

Powiedziałabym nawet,

że więcej we mnie pamięci tego

"coś-gdzieś-kiedyś"

(cokolwiek to znaczy 😆)

niż tego tutejszego.

Dlatego tęsknota...

Może powinnam mniej latać

na tych smokach 🐲? 

Mniej się huśtać i wirować?

Mniej bujać w obłokach?

Może ja jakaś odleciana jestem?

Za mało w ten świat się wkręcam?

8 sierpnia 2842?

Nie wiem.

Nie pamiętam.

😁

ASMR

 ASMR 

(Autonomous Sensory Meridian Response) 

czyli 

samoistna odpowiedź 

meridianów czuciowych.

Są takie bodźce, 

które powodują ciary, 

mrowienie, gęsią skórkę.

Zaczyna się często od głowy 

i schodzi coraz niżej 

wzdłuż kręgosłupa.

Zatapiamy się w odczuciu 

niezwykłej przyjemności, 

relaksu, dobrostanu. 

Piękny widok, 

szept (soft voice), 

głaskanie, 

elektryzujące wspomnienie, 

melodia, echo 

lub cisza najcichsza 

w szczelinie skalnej, 

zapach, o tak, zapach ma tę moc,

stuknięcie łyżeczki o filiżankę,

deszcz o parapet, 

głaskanie, mruczenie,

trzepot skrzydeł,

szelest liści

lub suszonej na wietrze pościeli,

dotyk piórka,

myśl o ...

Myśl o spaniu na plaży.

Gdy robi się wystarczająco ciepło, 

pakuję śpiwór 

i parę niezbędników, 

i ruszam nad morze, 

by zostać na noc.

To jest moje ASMR.

Zawsze.

Niezmiennie.

Już sama myśl 

o zachodzie słońca na plaży

i widoku kołujących 

nad głową mew,

a potem o tym

jak rozkładam letni,

kolorowy, bawełniany śpiwór,

delikatnie wsuwam się 

do środka,

dźwięk zaciągania suwaka,

słony zapach unoszący się 

w powietrzu,

nicniemuszenie,

obserwowanie zapadającego zmroku,

aż w końcu gwiazdy...

Już sama myśl 

o osuwaniu się w sen

w takt mruczenia fal

to jest moje wielkie 

ASMR.

A jakie jest Twoje?

Co powoduje, że drżysz

z przyjemności?

To mrowienie, westchnienie,

dotyk 

podskórnego szczęścia.

Aż w końcu wszystko 

uspakaja się 

i wchodzisz w stan 

absolutnej równowagi

ze wszystkim, co jest

i co nie jest.

I znikasz

jak kropla w oceanie.

A ocean znika

jak kropla w wodach

praistnienia,

jak ruch w bezruchu Tao,

jak mgła, jak iskra, jak czar...

O tak!

Już zbliża się ten czas,

gdy budzę się 

na ciepłym piasku,

a zasypiam wśród gwiazd.

Kość Zimy

"Była w kapelusiku żółtym

i w zielonej sukience,

odwróciła się do wietrzyka,

dygnęła trzy razy

mniej więcej.

Odwróciła główkę

w blask słońca,

wyprostowała szyję

i do swojej sąsiadki szepnęła:

zima nie żyje".

(A. Milne)

*

 Noc prowadzi ciszę.

Od północy.

Podążają w milczeniu,

gwiazda w gwiazdę,

błyskiem w lśnieniu.

W tej ciszy usłyszałam

jak pękła kość Zimy.

Głośno. Z trzaskiem.

Cisza aż podskoczyła

z zaskoczenia.

Rozejrzała się,

ale nic nie zobaczyła.

Ze szczeliny po pęknięciu

sączy się szpik

jak woda z ogrzanego lodu.

Wchłania go ziemia.

To ją karmi.

Nasyca. Użyźnia.

Od zachodu.

Pieśń Wiosny

lekko zakołysała się 

nad horyzontem.

Sypnęła nowymi kwiatami,

soczystymi kolorami, 

słodkimi nadziejami.

Odradza się,

szalona i bujna.

Ma pełne kieszenie nowego życia.

Od południa.

Szerokie pole.

Przystaję pośrodku.

Primavera.

Idziemy dusza w duszę.

Pojaśniała zorza

nowego świtu.

Kość Zimy pękła. Z głodu.

Piękny nowy rok

zagarnia nas w swoje ramiona.

Od wschodu.

Kość Zimy 

na północy ułożę.

Zeszłoroczna już mchem porosła.

Ladies and Gentleman,

wiosna!

Ach, wiosna! 🌷

"Dopiero wtedy zrozumiałem,

dlaczego drzewa i kwiaty 

nie mają głosu.

Gdyby było inaczej,

ogłuchlibyśmy od ich krzyku

przez te kilka tygodni".

(Jan Maciejewski)

Niecierpliwość

 niecierpliwią się w duszy

świetliste oddechy

czas już Marzannę

wrzucić w kipiel senną

zimo przepadnij!

śniegu wsiąknij

nasącz nić życia

drogocenną

niecierpliwią się w sercu

szkarłatne drgnienia

wiosenne szepty

niech nas obejmą

ptaki kluczami

otworzą niebo

przestrzeń wypełni

barwne piękno

niecierpliwią się w szafie

moje sukienki

już czas Marzannę

strącić w kipiel senną

jej czas się kończy

niech już odejdzie

a jej lamenty

nadaremno!

"błękitna przestrzeń mruga,

zaprasza do siebie 

skrzydeł nie nuży

pędzim sobie we trójkę:

ja, obłok na niebie

i listek róży"

(Maria Konopnicka)

Głód

Kiedy idą zmiany,

idę razem z nimi.

Jestem zmianą.

Wdechem i wydechem.

Gdy padają pytania,

nie szukam odpowiedzi.

To ja jestem odpowiedzią.

Gdy płaczę

nie szukam winnych.

To ja jestem płaczem.

Śmiechem.

Echem.

Gdy mgła zasnuwa przestrzeń

i niewiele widać -

widzę siebie.

Cisza bezszelestnie

przesuwa się po duszy.

Dźwięczy w ciele.

Samotność pokazuje 

co jest,

a czego nie ma,

co jest syte, a co głodne,

gdzie pneuma istnienia

dotyka we mnie

Żywego.

Jem tylko wtedy,

gdy jestem głodna.

I to dotyczy w życiu

wszystkiego.

W drodze po cuda

 idę po cuda

tkanina życia lekko faluje

na oddechu czasu

słodka melancholia

zawsze jest blisko

pudrowy błękit nieba

przenika przez szczelinę 

między światami

prowadzi mnie magia

która przekracza wieki

idę po cuda

które czekają

by stać się rzeczywiste

nietykalność

chroni to co było

i to co będzie

szelest liści przypomina mi

że jestem częścią jesieni

i kory skrzypienie na skórze

cichy śnieg przypomina mi

że jestem częścią zimy

i dreszcz zimna na skórze

eksplozja zieleni przypomina mi

że jestem częścią wiosny

i zapach płatków na skórze

upalny wiatr przypomina mi

że jestem częścią lata

i lśniące krople na skórze

idę po cuda

gdy zapalam świeczkę

wszystkie świecą

gdy drży jeden kamień

wszystkie drgają

prowadzi mnie dobra gwiazda

i wszystkie wskazują mi drogę

jak noc szeroka i długa

i choć to wszystko

ułuda

idę

idę po cuda

A potem już nic

Gdy woda cofnęła się,

wtedy je zobaczyłam.

Są żywe - pomyślałam - 

i mienią się zielonością.

Ich miękkie grzywy kusiły,

by dotknąć, pogłaskać,

dać się wciągnąć gdzieś,

tam, gdzie wieczne manowce,

gdzie księżyc zawraca.

Słychać było ich delikatny oddech,

jakieś opowieści o topielicach -

są przecież podróże, 

z których się nie wraca.

Zatrzymały mnie.

Kiedy kładłam na nich dłonie,

wyczuwałam wieki.

Fale cały czas szemrały,

ale byłam w takiej ciszy,

że w ogóle ich nie słyszałam.

Jakby na chwilę przestrzeń

zamknęła się. 

Tylko one i ja.

Potem tylko one.

Potem już nic.

Są miejsca, które śpiewają,

wśpiewują się w istnienie

jak błysk, na oka mgnienie,

a potem zanikają -

nikt więcej nigdy ich nie usłyszy,

nikt więcej nigdy ich nie zobaczy,

to był tylko pieśni sen.

Są miejsca, co westchnieniem,

tną błony czasu jak miecz,

możesz tam siebie zapomnieć,

więc idę... i zapominam,

i jestem wiatrem północy,

i gwiazdą nienarodzoną,

i matecznikiem wspomnień,

i światłocieniem drzew.

Są miejsca rozkołysane,

gdzie wieki mijają jak dzień,

słychać tam szlochy

i klangor żurawi,

pagórki są ruchome,

a deszcz jest suchy jak pieprz.

Są miejsca, gdzie szeptem

otwiera się ziemia,

szczeliną w cichej przestrzeni

możesz powoli przejść gdzieś.

Są miejsca, które śpiewają,

rozkołysane pejzaże

i takie, które szeptem,

westchnieniem,

skrajem łez.

Nieodgadnione jak życie,

natchnione,

ukochane.

Jestem tam wszędzie 

i nigdzie,

bo nigdy nie istniałam,

ani nie będzie mnie wcale,

mój śnie, mój słodki śnie.

Za zamkniętymi drzwiami

Jestem w wyobraźni

wielkiego Być Może.

Idę skrajem starego lasu

pełnego widłaków, paproci i mchu.

Lubię tu być

gdy mnie nie ma.

Ale...

 jestem również na Ziemi,

w krainie snu.

Jest tu też muzyka

tak niezwykła, że potrafi

zabrać mnie Gdzieś.

Bez tchu.

Jest czekolada.

Ta poprzez smak

rozpływa mnie całkiem.

Jak w słońcu.

Jest też chwila o zmroku,

która miesza światy.

Można wejść i nie chcieć wyjść.

Ten moment, gdy zimą

kwitną fiołki,

a filiżanka lśni.

Bita śmietana na gorącej szarlotce.

Za oknem płynące mgły.

Amarantowa sukienka.

Szmer bransoletek na mojej dłoni.

Ukradkowe spojrzenie nieznajomego,

które było jak złoty pył.

Dzień, gdy poleciałam

o własnych skrzydłach.

Uśmiecham się na samo 

wspomnienie tych chwil.

Wychodzę przed dom i patrzę

na ośnieżone góry.

Na gołych gałęziach jesionów

kołyszą się zimne dni.

Dziś zostanę w domu.

Zamykam szafkę wspomnień. 

Zamykam czas.

Zamykam drzwi.

Siadam przy kominku,

płomienie są pomarańczowe.

Pomarańczowe jak na stole

pachnące pomarańcze

i mandarynki 🍊 

"Mówię ładnie? I melodyjnie?

Zdania perlę jak z pereł kolię?

Pani patrzy - melancholijnie...

Skąd ma pani tę melancholię?

Sen? Doprawdy? Jak z dymu kółka?

Sen zmysłowy bladej dziewczynki?

Hebanowa lśniąca szkatułka:

pomarańcze i mandarynki.

Mandarynki i pomarańcze.

Pomarańcze i mandarynki (...)"

- Julian Tuwim

Na wrzecionie iluzji zaplotę teraz dym

waniliowego kadzidła,

niemyślenie i spokój.

Pokołyszę wszechserce

gdzieś głęboko 

w sobie.

Jest dobrze.

Filiżanka nadal lśni.

Tak, nie chcę dziś nigdzie iść.

Ani nawet do raju,

ani na spacer.

I niech nikt nie przychodzi.

Zamknięte drzwi.

Tylko ja w sobie ze sobą.

Im głębiej, tym ciszej.

Słyszę jeszcze tylko

jak strzela drewno w kominku.

Ale to jest gdzieś 

bardzo, bardzo daleko.

Pomarańcze i mandarynki...

Uśmiecham się znowu

gdzieś z wnętrza

wielkiego Być Może.

Tu wszystko jest możliwe.

Jakże lubię tu być 🙂.

"Świat jest pełen

magicznych rzeczy

cierpliwie czekających

na wyostrzenie

naszych zmysłów".

- W.B.Yeats