W spokoju

"Uciszonymi zmysłami 

odczuwał jakby nikły aromat 

młodej zieleni,

a tykanie zegara odbierał 

niby nieustanne powtarzanie 

jakiejś frazy.

I to nieustanne powtarzanie 

rodziło z wolna w umyśle przysłuchującego się stan, 

za którym było mu tęskno.

Na parę chwil uświadomił sobie niezwykłą prostotę życia, bytu,

i w tej świadomości 

zawarło się w ciągu tych chwil wszystko,

co go otaczało: chód zegara, 

życie kiełkującej trawy,

słodka rzewność tego dnia - 

i on sam.

Było mu tak, jak gdyby 

jego najskrytsze "ja" rzekło 

do siebie:

"Oto teraz zasiadam w spokoju", 

wyjaśniając przez to 

i rozwiązując całą zagadkę bytu".

(Z powieści "Słońce życia" (1916), 

Frans Eemil Sillanpää)

"Każde znaczące miejsce

ma swojego ducha opiekuńczego (daimoniona),

który objawia się 

w sposób doskonały.

Duch wyjątkowych miejsc 

pełen jest kwiatów, ptaków 

i innych zwierząt,

przejawia się w nieskazitelności czynów ludzi tam mieszkających.

Góry swą niewymowną doskonałość ukazują w lśnieniu 

niebieskich kwiatów gencjany

i w łagodnym blasku szarotek,

podobnych do kryształków śniegu.

Następujące po sobie 

warstwy ziemi mienią się

nieopisanym pięknem 

szafirów i szmaragdów.

Tak jest we wszystkich 

miejscach na świecie.

To niezmienna zasada".

(D.H.Lawrence)

"Każda ścieżka i dróżka ma swoją wrażliwość i życie psychiczne,

ukształtowana została 

pod wpływem świadomości tych,

którzy ją wydeptali 

i którzy nią uczęszczają".

Właśnie dlatego 

niektóre stare drogi

mają silnie 

energetyzującą osobowość 

i mogą pozwolić nam

wznieść się na wyższy 

poziom istnienia,

czyniąc człowieka otwartym 

na inspirację

płynącą z ducha tego miejsca".

(Natalie i Michel Vougt)


***

W spokoju, 

między kartkami lata, 

rozmyślam
o drogach cichych 

lub pełnych kroków, 

i kurzu przydrożnym, 
tęsknotach i bajkach, 

kwiatach jednej nocy
i zawiązujących się właśnie 

żołędziach.
Oto sierpień. Sierpy idą w ruch.
Siano upojnie pachnące.
Pierwsze grzyby, 

pierwsze odloty ptaków...
Dojrzewanie owoców i warzyw. 

Zbiory.
Noce chłodniejsze, atłas nieba rozgwieżdżony.
Ja tutaj, a tam, w oddali - góry. 

Za nimi ocean.
Wokół miejsca ulubione, 

często odwiedzane.

Płatki lata opadają. 

Powoli, powoli, 

prawie niezauważalnie,
ale jednak. 
Zmiany obracają mnie 

w kole czasu. 
Łagodnie.
Jest ładnie, jest tak ładnie :)

Kto wie, czy te obłoki,
co bezkształtnie o świcie
po niebie suną szerokim,
rozpłyną się w końcu w błękicie?
A przestrzeń wokół, 

o czym szumi?
Czym wieje?
Może się z nas ona 

niczym człowiek śmieje.
Tak, trzeba stąd ruszyć.
Pójść w stronę szczytu
i ręce puste podnieść
do błękitu.

             (Stevan Raičković)