Nietutejsi

Doświadczanie.
Nie ma życia bez doświadczania.
Życie, od początku do końca, 

jest doświadczaniem.

Tak skrajnie różne 

doświadczenia 

istnieją na Ziemi,
że powstaje odczucie

 niesprawiedliwości.
Bo porównujemy. 
I z ludzkiego punktu widzenia, 

porównanie, na przykład, 
umierania z głodu  

czy życia w nędzy 
z przepychem i bogactwem
prowadzi do wartościowania 

i odczucia,
że coś jest lepsze, a coś gorsze.
I że nie ma równowagi, 

a na dodatek większość 

doświadcza tego,
co gorsze, trudniejsze.
Między skrajnościami 

mieści się 

całe spektrum doświadczeń 

ludzi
żyjących na całej rozciągłości 

tej skali "niesprawiedliwości".
To umysł porównuje, 

poddaje ocenie, wartościuje.
Nie może bez tego żyć. 

Taka jego natura.
Dopiero wyjście poza umysł 

pozwala nam 

zobaczyć istotę rzeczy

z innej perspektywy.
Punkt zero.

Niedualność.
Jedność. Całość. 
Stanie się Całością 

to osiągnięcie samego siebie.

Dusza nie wartościuje. 
Dusza doświadcza. Poprzez ciało.
To dusza ma ciało, nie odwrotnie.

Holograficzny świat.
Iluzja ego, iluzja oddzielenia 

i utraty mocy, 

iluzja światła i ciemności,
złudzenie wszystkiego, co jest.
Jeśli rozumiem, 

że "niesprawiedliwość" 

jest iluzoryczna,
że to może być 

wybór konkretnych doświadczeń
przez konkretne dusze, 

wtedy istnieje jakieś wytłumaczenie
dla świata takiego, jaki jest.
Poprzez pryzmat wyborów 

i doświadczeń dusz.

Ale czy tak jest na pewno?

Może jesteśmy 

iluzoryczną rasą 

eksperymentalną, której 

wszystko wolno, 
działającą w określonych 

warunkach,
w niezliczonej ilości akcji 

i interakcji
zarówno na poziomie widzialnym, 

jak i niewidzialnym?

Może ktoś obserwuje

albo doświadcza poprzez nas
jak będą przebiegać 

doświadczenia takiej rasy
w skali od minimum do maksimum fizycznych i psychicznych 

możliwości?

Niektórzy, w trakcie, 

dochodzą do takiego miejsca 

w sobie,
w którym przypomina im się, 

że to iluzja, którą można porzucić,
że można powiedzieć "dość".

Poprzedzone jest to pewnymi zmianami - 
zmianami życiowych przekonań 

i zasad, 
wylogowaniem się 

z tych wzorców systemu, 
które już z nami nie rezonują,
poznaniem własnego oprogramowania,

ustawień startowych -
aby lepiej zrozumieć siebie i innych.
Schodzimy z utartego szlaku,

odkrywamy coś nowego -
wcześniej czegoś 

nie uświadamialiśmy sobie, 

aż "nagle" tak.
Klik!

To proces, który dzieje się 

w każdym z nas 

we właściwym czasie.

Najczęściej potrzebny jest 

pewien okres
wewnętrznego przepracowania 

tego, co się pojawiło -
trans-formacja.
Przyzwyczajenie się 

do nowego poziomu istnienia.

Naukowcom wciąż objawia się 

coś mniejszego od tego,
co już uznali za najmniejsze. 
I coś jeszcze większego 

od największego.
Granice stale przesuwają się, 

ale czujemy, 

że dla człowieka istnieje
pewien skraj poznawalności, 

poza który nie da się wyjść.
Coś 
poza wszelkim zasięgiem.
Nie da się nawet o tym 

w żaden sposób pomyśleć,
ani tego odczuć. 
Niepoznawalne.

Tajemnica.
Może właśnie TO powoduje, 

że idziemy wciąż dalej,
poprzez nowe odkrycia - 

ku zdumieniu, ku zachwytowi,
ku nieskończoności 

pomnożonej przez wieczność.

"Bądz jak drzewo 

i pozwól martwym liściom 

opadać" (Rumi)

Bo tutaj zawsze będzie 

jakiś początek i jakiś koniec,

jakieś bliżej i jakieś dalej, 

jakieś wyżej i niżej.
Jakiś rozwój ponad rozwojem.
Narodziny i umieranie.
Sceneria dla naszych doświadczeń, 

iluzje ziemskiego programu.
A my przecież nietutejsi...

*


"Troski i radości świata 

wyskakują z tego samego
czarodziejskiego kapelusza iluzji.

Przeciwieństwa uzupełniają się wzajemnie,
a na wyższym poziomie 

świadomości 

zostają przekroczone.

Przez całe dni i noce 

"ja" kreuje rzeczywistość
nazwaną przez nas jawą i snem.
W tej rzeczywistości sen o kimś, 

kim myślimy, że jesteśmy,
przesłania nam to, 

czym jesteśmy naprawdę".

(Marcel Messing)