.

.

Lubię wyjść z siebie i usiąść obok. Spojrzeć sobie w oczy lub czterema oczami w dal. Przede mną wiosna jesieni życia, wolna czasoprzestrzeń do usłania różami albo polnymi kwiatami, miodem codzienności, czekoladą zmierzchów, mlekiem świtów i stukaniem korali spadających lat. Dłonią w powietrzu rysuję sobie drzwi. Codziennie otwieram je i przechodzę na drugą stronę. Gdzie wtedy jestem? O niebo dalej...


Traductor
English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese

Obserwuj Miejsce Spotkań Wymyślonych

Między Lammas a Mabon

Mój świat jest teraz lammasowy -
 lammasowy zawrót głowy.
Pierożki życia nadziewane latem.

Między Lammas a Mabon to czas
od 1 sierpnia  do równonocy jesiennej 22 września.

Połowa lata upakowała się już
w przepastnej kieszeni przeszłości.
Kanikuła. Szczyt wakacji. Żniwa i zbiory.
Wysoka siła życiowa, obfitość i pełnia,
ale już z delikatną nutką przemijania dojrzałości w tle.
Wzrost spowalnia, nasiona w dojrzałych plonach
niosą w sobie zaczątek nowego życia
na kolejny cykl w kole natury.


Wszędzie mnie teraz pełno, bo cała jestem na wydechu.
Nad rzeką, nad morzem, w górach czy na polach -
wszędzie czuć i widać panowanie ducha lata.
Na łąkach zapach skoszonych traw odurza.
Suszą się błyskawicznie zamieniając się w mocno
aromatyczne siano, na którym nie tylko ja
lubię się wylegiwać.



Kule porozrzucane po polach to tu, to tam
są tak malownicze i sielskie,
że zawsze daję nura pomiędzy, przytulam się do nich
popadając w zachwyt nad urodą wsi latem.




Hortensje - wizytówka Kantabrii i mojego ogrodu -
pysznią się teraz na całego. 




Zadzieje się teraz druga połowa lata.
Ta, która będzie już skracać dni,
by w końcu zrównać je z nocą w punkcie Mabon z początkiem jesieni.
Zmieniać się będzie zapach powietrza,
głosy ptaków i długość cieni.
Sowy zaczną swoje pohukiwania. 
Oczywiście cały czas wszystko się zmienia,
ale są chwile, gdy widzę to wyraźniej.
Wytęsknione, wyczekiwane zawsze z niecierpliwością figi
wyciągają swoje główki do słońca.
Po ich wielkości nawet bez kalendarza wiedziałabym, 
że zaczyna się sierpień.


Podobną informację niosą orzechy włoskie i laskowe.



Nauczyłam się już bacznie obserwować rośliny i zwierzęta,
położenie słońca i księżyca, 
zachowania pająków, mrówek, muszek i ślimaków. 
A gdy słyszę przez uchylone okno, że do miski kotów przydreptał jeż
to wiem, że zbliża się północ.
Zbędny mi już kalendarz i zegar 😉



Leopold Staff, ulubiony mój poeta, napisał kiedyś:

"Chociaż się wszystko wiecznie zmienia
i chwila chwili nie pamięta,
zawsze w jeziorach na przemiany
kąpią się gwiazdy i dziewczęta".

A ja, Leopoldzie, będę się teraz kąpać 
nie w jeziorach, a w gwiazdach!
Nie przewidziałeś tego, prawda?
Bo sierpień to spektakularne gwiazdy,
a gwiezdne kąpiele to kosmiczna przyjemność 😊
Dodatkowo czas ten naznaczony drugą z rzędu pełnią w Wodniku,
zatem ja, Wodniczka z krwi i kości z pięcioma planetami w tym znaku
przelewać będę te kosmiczne energie z wodnikowego dzbana 
do gwiazd, a z gwiazd do ducha mego i serca.

Gwiazdy można też czasami zobaczyć na liściach,
trzeba tylko dobrze patrzeć...


Na święto/sabat Lammas przygotowuję bułeczki -
w podziękowaniu za obfitość ziół, ziaren, kwiatów i owoców.



Czarowne chwile długich wieczorów
wciąż jeszcze są obecne, wciąż jeszcze tiulem ciepła
otulają wierzchołki okolicznych gór
widocznych na linii horyzontu
i ciągną się aż do morza.

 

Jest lammasowy poranek, 1 sierpnia.
Wyglądam przez okno do ogrodu, uśmiecham się.


Ozdabiam dom i ogród bukietami, wiankami,
warkoczami z traw.
Włosy też zaplatam w warkocz i zakładam 
słonecznie żółtą sukienkę.
Wplatam się w zapach kwiatów.


Ścieżką przez ogród, z boku 
ukryte jest wyjście w świat.


Wyjdę nim teraz w ten bliski, za miedzą,
na spacer, by rozgościć w sobie piękno połowy lata.
A po powrocie - lammasowe świętowanie. 


Niech ten czas Lammas - Mabon, czas schodzenia już
ze szczytów lata ku dolinom jesieni
będzie dobrym czasem - wciąż pełnym wakacyjnych nastrojów,
śmiechu, pluskania wody, koszy pełnych owoców,
a owoców pełnych słodyczy,
dni nasączonych słońcem i optymizmem,
a nocy miękkich jak aksamit, falujących milionami gwiazd.
Niech hortensje i wszystkie kwiaty lata 
kwitną nam jak najdłużej, niech!






*

Dopisek wieczorem:
piękny był lammasowy dzień.
Chmury nieustannie wymyślały nowe rysunki i kształty,
więc często zadzierałam głowę
i napełniałam duszę puszystą bielą,
a oczy błękitem.




"I myśl moja w tej chwili, bez słów, bez ruchu,
zawisła w niebiosach.
Nieruchliwość ta piękniejsza jest od żądz i dążeń.
Jest jak źrenica, sztywno wpatrzona w punkt
istotnego szczęścia".
(Maria Pawlikowska-Jasnorzewska)

*

I tak właśnie sobie jesteśmy, w drodze między
Lammas a Mabon.
Czemu używam tych niepolskich nazw?
Bo są dla mnie jasne, zwięzłe, pełne znaczenia i sensu.
Rezonuję z nimi wszystkimi
(Samhain, Yule, Imbolc, Ostara, Beltane, Litha, Lammas, Mabon)
i gdy nastają, budzą się we mnie prastare instynkty, rytuały
i poczucie przynależności do Koła Natury, 
do odwiecznej wiedzy Wiedźm, 
do tego, co cykliczne, mocarne i niezniszczalne.

Dopóki Ziemia trwa...

*

O czasie między Litha a Lammas (20 czerwca - 1 sierpnia) pisałam tutaj

O czasie między Beltane a Litha (1 maja - 21 czerwca) pisałam tutaj

O czasie między Ostarą a Beltane (20 marca - 2 maja) pisałam tutaj

O czasie między Imbolc a Ostarą (1 lutego - 20 marca) pisałam tutaj

O czasie między Yule a Imbolc (21 grudnia - 2 lutego) pisałam tutaj