Nie ty, nie mnie

powróciłem tam, gdzie zacząłem
wygrałem czy straciłem?
wszystko jest wygraną
jeśli wszystko jest stracone

idę w głąb siebie
przestrzeń jest we mnie
miejsca krzyżują się ze sobą
trzepoczą się obecności
na mgnienie przestrzeni

wędruję w miejscu
nigdy nie dojdziemy
nigdy nas nie ma tam
gdzie jesteśmy
to nie przeszłość
to teraz jest nietykalne

(Octavio Paz)

*



żyje na niby, żyje naprawdę

w ciemnościach świtu, we śnie, we mgle

między słowami w przydługich listach

w pustych słoikach na szafy dnie

zrywa wskazówki na cyferblacie

chowa obrazy z mężczyzną w tle –

chowa na później, na zaś, na nigdy

ty, ja, nie ty, nie mnie, nie mnie

dzika natura, dziwna kobieta

znowu odeszła, nikt nie wie gdzie

tylko się za nią trawy kołyszą

ktokolwiek widział, ktokolwiek wie...

Szklanka życia

"... i już tylko kwiaty

rzucają cień na życie"

(Maria Pawlikowska-Jasnorzewska)

*

szalik wspomnień zawiązuję

do tyłu, przede mną

wiosna jesieni życia

wolna czasoprzestrzeń

do usłania różami, albo

polnymi kwiatami

miodem codzienności

czekoladą zmierzchów, mlekiem świtów

i stukaniem korali

spadających lat

 poruszam się coraz wolniej

bo nie ma po co się spieszyć

szklanka życia i tak nieustannie

wypełnia się światłocieniem

obrotu Ziemi i szemraniem planet

a na samym dnie mojego księżyca

rodzi się pełnia

Akt Drugi

w miejscach zdarzeń losowych

dzieją się różne światy

w każdej chwili możesz 

wejść albo wyjść

drzwiami których nie ma

choć nie znasz drogi

i tak tam trafisz

bezbłędnie i punktualnie

po śladach własnych stóp

odciśniętych na wietrze

wróżę właśnie dziś:

nie spotkamy się nigdy

albo spotkamy się zawsze

co po czym nastąpi

i czy jednak w ogóle

dowiesz się z ruchu ust

gdy postawię ci karty

i kolejną lampkę szampana

i kolejną lampkę szampana

i kolejną lampkę szampana

potem wszystko zapomnij

i przed pierwszym zwiastunem

świtu Nowego Roku

odejdź bezszelestnie

lubię budzić się sama

"Nieważne, jakiego wieku dożywa kobieta,
nieważne, ile mija lat, wciąż ma przed sobą kolejne epoki,
etapy, pierwsze razy.
Na tym właśnie polega inicjacja:
tworzy arkady, szereg łuków, 
do których przejścia musimy się przygotować, 
by dotrzeć do nowego

wymiaru poznania i istnienia".

(Clarissa Pinkola Estés)

*  *  *

Gdy parę dziesiątków lat 

już za nami

i kolejny rok odchodzi - refleksja:

tak, to już Życia Akt Drugi.

Zasiedlam się w nim coraz bardziej, przestawiam to i owo, 

przemeblowuję, przesuwam, 

przynoszę i wynoszę,

niszczę i stwarzam, buduję i rujnuję,

odkopuję i zakopuję, 

śmieję się i płaczę, 

tracę i zyskuję.

Kredą na ścianie 

rysuję sobie drzwi.

Otwieram je i przechodzę 

na drugą stronę.

Gdzie wtedy jestem?

O niebo dalej.