Koronki chwil

dzień zaczyna się

w moim oknie

wchodzi, rozlewa się

blaskiem po ścianach

budzi senne powieki

prowadzi za sobą

bursztyn słońca

pachnący morzem i solą

rozprzestrzeniam zmysły

koronki chwil

których nigdy nie było

wargi szukają braku słów

by ułożyć je

w niemy zachwyt

nad pulsowaniem wszechbytu

w rzece mojej krwi

wędruję w miejscu

w nieskończoność nowego dnia

wczepiam się w radość poczucia:

jestem żywa!

jeszcze cielesna

jeszcze namacalna

nadal wierząca

w rzeczy niewidzialne

to wszystko objawia się
każdego ranka
powtarzane jak
echo echo echo

w granicach mojego oddechu

w granicach mojego ciała

w granicach mojego okna

choć wszystkie one nie mają granic

Nie ty, nie mnie

powróciłem tam, gdzie zacząłem
wygrałem czy straciłem?
wszystko jest wygraną
jeśli wszystko jest stracone

idę w głąb siebie
przestrzeń jest we mnie
miejsca krzyżują się ze sobą
trzepoczą się obecności
na mgnienie przestrzeni

wędruję w miejscu
nigdy nie dojdziemy
nigdy nas nie ma tam
gdzie jesteśmy
to nie przeszłość
to teraz jest nietykalne

(Octavio Paz)

*



żyje na niby, żyje naprawdę

w ciemnościach świtu, we śnie, we mgle

między słowami w przydługich listach

w pustych słoikach na szafy dnie

zrywa wskazówki na cyferblacie

chowa obrazy z mężczyzną w tle –

chowa na później, na zaś, na nigdy

ty, ja, nie ty, nie mnie, nie mnie

dzika natura, dziwna kobieta

znowu odeszła, nikt nie wie gdzie

tylko się za nią trawy kołyszą

ktokolwiek widział, ktokolwiek wie...

Szklanka życia

"... i już tylko kwiaty

rzucają cień na życie"

(Maria Pawlikowska-Jasnorzewska)

*

szalik wspomnień zawiązuję

do tyłu, przede mną

wiosna jesieni życia

wolna czasoprzestrzeń

do usłania różami, albo

polnymi kwiatami

miodem codzienności

czekoladą zmierzchów, mlekiem świtów

i stukaniem korali

spadających lat

 poruszam się coraz wolniej

bo nie ma po co się spieszyć

szklanka życia i tak nieustannie

wypełnia się światłocieniem

obrotu Ziemi i szemraniem planet

a na samym dnie mojego księżyca

rodzi się pełnia