Rozdzielenie

Dla mnie

najsmutniejsze w tak zwanej śmierci jest to,

że powoduje ona rozstanie.

Jest ten, co odchodzi i ci, co zostają.

Zmysły nagle wpadają w próżnię.

Bo nie da się już zobaczyć, usłyszeć, dotknąć.

I ta świadomość,

że w tej postaci nie spotkamy się już więcej.

O ile w ogóle.

Więc smutek.

Napisałam wtedy:

choć jeszcze wciąż płaczę

wiem, muszę zamknąć te drzwi

odszedłeś w inne przestrzenie

tu, chłodne jesienne mgły

gdy mijasz bezsenne księżyce

nawijam nasz wspólny świat

na wieczne albumy wspomnień

na serce, na duszę, na wiatr

wiem, że nie kończy się droga

wiem, nie istnieje czas

wiem, że zostałam sama

bo jesteś już pośród gwiazd

Co dalej po zostawieniu ciała?

Z całą pewnością nie wiemy.

Domyślamy się, że transformacja.

Ale jeszcze nikt stamtąd nie wrócił

i nie powiedział jak jest.

Wszystkie mądrości, teorie, księgi umarłych,

doświadczenia z pogranicza, 

śmierci kliniczne itd. mogą być jedynie

różnymi wariantami, przypuszczeniami, iluzjami

dopuszczonymi dla nas w tej przestrzeni.

A gdy już sami przekroczymy próg,

może się okazać, że spotkamy się z czymś,

co nawet nikomu się nie śniło...

Bo wiele jest tajemnic, do których zupełnie

nie mamy dostępu.

Tutaj mamy tylko teraz.

A w tym teraz mieszczą się wspomnienia.

I plany na przyszłość.

My kiedyś mieliśmy ich wiele.

Zostały wspomnienia.

... i nie opuszczę cię aż do śmierci..."

Słowa dotrzymał.

 

odszedłeś

gdzieś tam

w inny wymiar, w dalszą podróż

ja

zatrzymałam się w pół kroku

nad nocną ciszą

zamarłą w stłuczonej butelce

wszystko jest takie kruche

pewnych rzeczy

nie da się skleić

tym bardziej łzami

lepiej przejść nad nimi

do porządku dziennego

gdy tylko nastanie świt

kolejne pół kroku

na oddechu słońca

może wtedy

gdy droga zapachnie już

obietnicą nowych kwiatów

ale teraz

otulę się mocniej

słowami z mojego wiersza

zanim nie dojdę

do wiosny

zanim nie dojdę

do siebie

po szkle, po rosie, po plastrze miodu

po dźwiękach gitary, na której grałeś

po liściach, po zmroku

zatrzymałam się

w pół kroku

*

wśród pytań o życie i śmierć

suche liście

kruche jak każde istnienie

wśród odpowiedzi

milczenie

***

Inne wiersze dla R:

tutaj i tutaj i tutaj

Gdzie podziała się jesień?

 Czym różni się tegoroczna jesień

od tych, które już były?

U mnie różni się tym,

że pierwszy raz mam własne dynie 😁

Cieszyłam się nimi,

jak jeszcze były kwiatami 

i codziennie z zachwytem obserwowałam ich metamorfozy.

I pierwszy raz miałam fasolkę.

Większość już zjedzona,

a część wyłuskana na przyszły rok.

W ogrodzie pierwszy raz rozgościł się dziurawiec,

który w jakiś sposób musiał się wysiać

z tego, który przynosiłam z łąki.

Bardzo mnie to cieszy i tego ogrodowego

nie zbierałam, żeby rozsiał się jeszcze obficiej.

A anginka rozrasta się i rozrasta.

Wkrótce ją podetnę i ususzę

do jesiennych naparów i na wypadek

anginowych bólów gardła - żeby poratowała.

Ta jesień różni się od innych też tym,

że prawie jej nie ma.

Wciąż jest bardzo ciepło, sucho i wietrznie.

Wciąż kwitną plumeros,

wnuś cały czas śmiga w krótkim rękawku,

a ja nadal w letnich sukienkach.

Po całym dniu na plaży,

wieczorem siadam przy kominku

i wyobrażam sobie, że jest jesień...

Robię sobie napar 

z przyprawami korzennymi,

żeby chociaż zapachniało jesienią 😀.

Dokoła jest tak zielono, jakby to była wiosna,

a nie połowa października.

Słońce jest bardzo jaskrawe i mocno grzeje.

Ostatnio wyprawiliśmy się do lasu,

ale jest tak sucho, że grzybów ani widu, ani słychu.

Ale i bez grzybów jest magicznie i pięknie.

Puk, puk, czy ktoś tu mieszka?

W tym lesie rzadko kiedy kogoś spotykamy,

ale kamienie mówią,

że ktoś tu jednak był.

Wychodzimy na polankę,

a tam - zimowit JESIENNY.

Czyli co?

Jest ta jesień czy jej nie ma? 😉

No i ostrokrzew też się już wystroił jesiennie.

Ale buki liści jeszcze nie zrzuciły.

Słońce zajdzie dziś o 19:23,

a ciemno robi się po ósmej.

Mnie w to wszystko graj, bo lubię ciepło.

Ale może się okazać,

że w zamian zima nie będzie potem chciała odpuścić

i będzie nas trzymać aż do maja...

Bo orzechy laskowe w tym roku

obrodziły w tak ogromnych ilościach,

że nigdy czegoś takiego nie widziałam.

I oby to właśnie nie zwiastowało długiej zimy.

Ale z drugiej strony pocieszam się,

że orzechów włoskich jest mniej niż zwykle,

więc może nie będzie tak źle.

Zatem cieszę się tym, co jest

i wyciskam nektar ciepłych październikowych dni

do ostatniej kropelki!

Dwie siły in

 Nosimy w sobie dwie siły,

które są niezniszczalne i niezawodne.

Jedną jest instynkt, a drugą - intuicja.

Instynkt płynie do nas z przeszłości,

a intuicja z przyszłości.

Gdy tylko nie zagłuszamy ich pozwalając się im prowadzić,

siły te zamieniają się w Moc.

A gdy raz staniemy w swojej mocy,

już nigdy nie musimy być silni.

Jaka ulga!

Ta moc prowadzi nas w harmonii i równowadze.

Nagle wszystko staje się prostsze.

Już nie raz sprawdziłam,

że gdy zadziałam instynktownie,

efekty są lepsze niż gdy zacznę się zastanawiać

i dzielić włos na czworo.

Również intuicyjne podpowiedzi niosą to,

co na dany moment najwłaściwsze.

Trzeba być bardzo wyczulonym, by nie przegapić

intuicyjnego podszeptu,

bo bywa tak cichy jak cisza sama w sobie

i tak szybki, jak mgnienie oka.

Potem znika i więcej nie wraca.

To jest odczucie tak delikatne

jak poruszenie się muślinowej firanki,

gdy w ogóle nie wiemy, dlaczego się poruszyła,

bo nie ma wokół żadnego ruchu powietrza.

Tak sobie siedzę w ogrodzie z moim notatnikiem,

zapisując różne natchnienia.

Rozmyślając o tym, co jest "in".

Instynkt, 

intuicja, 

inspiracja, 

inność, 

innowacyjność,

intencja, 

informacja,

 intymność, 

indywiduum, 

intelekt,

integralność, 

indygo, 

inicjacja.

Piszę od zawsze, odkąd pamiętam.

Piszę to, co czuję.

Czasami idzie to z trzewi, albo z serca,

innym razem "czuję to w kościach".

Instynktownie, intuicyjnie.

Jestem introwertyczna, bardzo.

Zatem interesują mnie

intuicyjne informacje intensywnie intrygujące 😜.

I nagle - intermezzo. 

Moją introspekcję przerywa odgłos spadającej figi.

Bo siedzę właśnie pod starym drzewem figowym,

a nade mną setki dojrzewających fig.

Intensywna obfitość dojrzałego lata -

ależ jestem bogata! 😍😁

Więcej o intuicji TUTAJ