Lubię wyjść z siebie i usiąść obok. Spojrzeć sobie w oczy lub czterema oczami w dal. Przede mną wiosna jesieni życia, wolna czasoprzestrzeń do usłania różami albo polnymi kwiatami, miodem codzienności, czekoladą zmierzchów, mlekiem świtów i stukaniem korali spadających lat. Dłonią w powietrzu rysuję sobie drzwi. Codziennie otwieram je i przechodzę na drugą stronę. Gdzie wtedy jestem? O niebo dalej...


Translate

Obserwuj Miejsce Spotkań Wymyślonych

Jeszcze

na tarasie  późnym popołudniem
przykucam często i ... znikam...
przymykam oczy
i rozkoszuję się spokojem

zwykłe niezwykłe chwile
łaskoczące samo dno duszy
słońce przez powieki
trąca struny szczęścia

poczucie eterycznego niebytu
słabe, dalekie, ale wraca
no to przywołajmy je jeszcze

jeszcze


Poczujesz

zbliża się niebo wiosny
zacznij wewnętrzne przygotowania
już teraz -
wyostrzaj wszystkie zmysły
powoli, świadomie, totalnie

aż w końcu poczujesz
jak kwiaty rozkwitają
w tobie






Bezwiednie

każdy motyl
między skrzydłami
chowa szczęście - myślę
podczas gdy
nalewam herbatę
kładę serwetki
kroję gruszki na pół

cierpliwie czekam
aż wrócisz ze świata
rozbierzesz się
ze wszystkich
dziennych spraw

dzisiaj
mam ochotę
tylko na deser