Szafa

Mój znajomy poeta, Arek, napisał:

"Księżyc
tak cierpliwie
pulsuje
dużeje i maleje"

Dużeje! 

Cóż za obrazowe, 

zwięzłe i niesłychanie przydatne
w wielu okolicznościach słowo!
I czemu ja go wcześniej nie znałam? 

🤭😁
Przecież każde drzewo dużeje, 

gdy rośnie,
że o moim wnuku nie wspomnę!
I tyle innych rzeczy, które dużeją.

Ale nie o tym chciałam. 

Chciałam o szafie.
Co prawda ona też dużała w miarę, 

jak ją robiono,
ale jak ją poznałam, 

to była już wielka, 

ciężka, trzydrzwiowa.
Szafa u moich dziadków.

Teraz mam swoją.

Też trzydrzwiową

i przeżyła już wiele przeprowadzek.

Mogę wszystko zostawić,

ale nie szafę!

Nie TĘ szafę!

Są takie wiersze, 

które inspirują do tego, 

żeby dopisać do nich własną historię,
przypomnieć ją sobie.
Jak wiersz Arka o szafie właśnie,

 i o dziadkach:

Szafa (Arkadiusz Irek)

Jeśli było
przejście w zaświaty
to właśnie
przez jej drzwi

świetna kryjówka
w chowanego
magiczne miejsce
do obserwacji
na całe życie -

dziadek rzucał
pioruny jasne
babcia nie bała się
potrafiła znieść wszystko

zwycięski dziadek
kupował kości
po złotówce
i obierał
cieniutkim nożem
babcia robiła
kosmiczne mielone

dziadek palił płaskie
dopalał się
tabletkami z krzyżykiem
papieros w lufce
odmierzał drzemkę

babcia
przysypiała na sekundy
ale i wtedy
musiała coś robić -
odganiała ręką
natrętne anioły

w niebie była też
maszyna singer
na której można było
podróżować
naprawdę daleko
trzeba było tylko
uważać na palce

za sąsiednimi drzwiami
na półce
stał koszyk zaczarowany
z guzikami

dzięki tym guzikom
do teraz można
dopinać
cały ten cudowny
zwariowany wszechświat

szafa zaskrzypiała
na jednym
a potem na drugim 
pogrzebie

*

Szafa (Mar Canela)

dziadek miał wodę 
w syfonie
i tylko zmieniał naboje
by ostro gazowało
a na święta
z anielską cierpliwością
robił gwiazdki z pasków papieru
lubił wódkę
i palił papierosy w lufce, 

sportowe i klubowe
dużo

tak, babcia
potrafiła znieść wszystko
kochała...

szafa u dziadków była ogromna
na górnej półce stało
pudełko z koralami
a niżej między ubraniami
pachnącymi naftaliną
było przejście w zaświaty
(tamtędy właśnie przeszli
oboje, w ciągu dwóch lat
jedno po drugim)

dzięki koralom babci
do teraz można nawlekać
wnuków, wnuków, prawnuków

maszyna singer
stała w kącie za szafą
klekotała jak stary pociąg
a ja zawsze wolałam latać, więc
razem z cioteczną siostrą
wchodziłyśmy na szafę
i cała naprzód!
nie zważając na sufit

tak, babcia
potrafiła znieść wszystko
porody w okupowanej Warszawie
dziadka z lufką
i latające wnuczki

każda szafa
przepada gdzieś w końcu
w mroku dziejów
ale to bez znaczenia
bo i tak
przejście w zaświaty
jest w każdym z nas

*   *   *

(Dziękuję, Arku. Mrrrr... 

Ty wiesz 😉)

Teraz już wiem

Przyglądam się swojemu zdjęciu z czasów, gdy byłam nastolatką. 

W zamyśleniu, w nagłym bezruchu,

z pewną tęsknotą za tamtym spojrzeniem i uśmiechem

bardzo młodej dziewczyny, zanim jeszcze otworzyły się te drzwi,

które wpuszczają dorosłość - to, co już się szykowało,

gotowało i doprawiało, ale jeszcze nie zaistniało.

I nagle, w odpowiedzi na moją melancholię, usłyszałam:

no niestety, nie mogę ci obiecać, że będziesz wiecznie młoda,

ale mogę ci zagwarantować, że będziesz wiecznie wieczna.

Już jesteś.

Już.

Jesteś.

Wzięłam tę wieczność, bo nie bardzo miałam inny wybór.

Zeszłam ze schodów, roześmiana niewieczną młodością

i poszłam dalej.

W ten dziwny świat, gdzie lewa strona staje się prawą, jak tylko się obrócę.

Gdzie zawsze jest coś mniejszego od najmniejszego, 
które zamienia się w pustkę większą od największego.

Gdzie wszystko jest takie względne.

I tak bardzo zależy od punktu odniesienia.

Od tamtego zdjęcia minęło ponad 40 lat, 

a ja nadal bardzo dokładnie pamiętam, jak schodziłam z tych schodów. 

Wiem już, co wydarzyło się dalej, przez te setki miesięcy, aż do dziś.
Wiem, w które drogi lepiej było nie wchodzić, 
których świateł nie gasić, a których nie zapalać,
gdzie lepiej było zostać, a skąd czym prędzej odejść, 
kogo pogłaskać, a kogo ugryźć, 
które supełki życia delikatnie rozwiązać, a które przeciąć na zawsze.
Dziś już wiem.

- No i co? W jakim miejscu jesteś teraz? - zapytał ten sam głos z wewnątrz.

- W słodko - gorzkim. Między czarną czekoladą, a skórką pomarańczy.

Aż do późna w nocy przyglądam się, jak zapada zmrok, 

choć dawno już zapadł.

Aż do ostatniej iskry siedzę przy ognisku, choć został już tylko popiół.

Wybieram ostatnie dźwięki z piosenki, choć tam już tylko cisza.

Rozgarniam ostatnie suche liście, choć rozpadły się już w pył.

Długo patrzę przez okno w samochodzie, choć dawno stoi już w miejscu

i krajobraz za szybą znieruchomiał.

Dziś już wiem, że dwa i dwa to nie zawsze cztery,
bo iluzja jest wszechpotężna.

Nowy rok wcale nie zawsze zaczyna się tam, gdzie kończy się stary.

Zimowe Staniesłońca

Zbliża się Pełnia Księżyca Długiej Nocy (Księżyc Dębowy),

a wkrótce potem - zimowe przesilenie.

Szczodre Gody. 21 - 22 grudnia.

I początek nowego roku słonecznego.

Nasi przodkowie zawieszali nad drzwiami podłaźniczkę -

iglastą gałąź pięknie udekorowaną,

a we wschodnim kącie domu pojawiał się snop diduch -

opiekuńczy duch domu.

Zaraz zacznie się zima, choć tu, gdzie mieszkam -

na razie 17 stopni, zero wiatru, sucho.

Tuż przed pełnią - jest moc, 

zbieram więc i suszę koniczynę czerwoną, bo i w niej moc wielka,

szczególnie dla kobiet.

Drzewa liście pogubiły, choć dęby i jesiony jeszcze nie do końca.

Trawa soczyście zielona.

Jeszcze kilka dni temu zbierałam ostatnią w tym roku lawendę.

Ostrokrzew już w zimowej, czerwonokulkowej szacie,

choć na tle zieleni taki nie do końca wiarygodny :)

Na okolicznych górach było już trochę śniegu, ale stopniał.

Przez wiele dni nad Atlantykiem mgły spowijały wszystko,

ale się rozwiały. 

skromny krajobraz końca jesieni

zwalniam ja i mój świat

a między drzewami

duchy i wiatr

szepczą modlitwę

o płomień miłości

 misterium najdłuższej nocy

świece mocniej lśnią

a w migotliwym blasku zapatrzenia

znika czas

wtedy rozpalam tę miłość

o którą

modlił się wiatr