Malownicze miejsce

Kiedyś, zaczynając swoje wewnętrzne poszukiwania

pt. "o co tutaj chodzi",

porzuciłam wszelkich kapłanów, mistrzów,

przewodników i pomocników.

Zauważyłam, że każdy z nich ciągnie w swoją stronę,

 a mój obraz zaciemnia się.

Wycofałam całą swoją energię w głąb siebie.

Stanęłam wtedy w jakże malowniczym miejscu o nazwie

Nic Nie Wiem.

Ulżyło mi.

Potem przepuściłam przez siebie morze informacji,

góry książek,

przelały się przeze mnie

całe rzeki niepewności i zwątpień,

wypiętrzyły się nowe lądy

wielkiego Być Może.

Byłam jak wędrowny ptak.

Powracałam do krain dzieciństwa,

młodości i wieku średniego,

zagarniałam wspomnienia i doświadczenia

w obie ręce

i wypuszczałam je na wolność.

Znowu lżej.

I teraz stało się to,

o czym pisał kiedyś meksykański poeta, Octavio Paz:

"powróciłem tam gdzie zacząłem"...

Nic Nie Wiem.

Wszystko to jedynie teorie, domysły, przypuszczenia,

iluzje, złudzenia, zwiedzenia i nadzieje.

W końcu definitywnie zjechałam z ronda.

To znaczy - coś jednak wiem.

Wiem tylko jedno -

pierwsze tchnienie, pierwotne poruszenie

jest poza granicami naszej świadomości,

a odkrycie tajemnicy "o co tutaj chodzi"

leży poza ludzkim zasięgiem.

Pusto

Nadchodzi ten moment, gdy schodzę na plażę, 

a tam nareszcie pusto.

Przesypuję piasek między palcami i widzę, 

jak spomiędzy ziarenek wysnuwa się jesień.

Czy lato już minęło? 

Nie, bo nic nie mija, a tylko się zmienia.

W tej wiecznej teraźniejszości.

Choć i tak wszystko zależy od tego, jak to sobie nazwiemy.

Moja nostalgia szuka ujścia.

I tu je znajduje.

Na tej pustej plaży.

Wcieram w nadgarstki słoną wodę,

kładę się na wznak i patrzę na przelatujące mewy, 

na sploty chmur, na horyzont.

To jest to, co zawsze mnie ogranicza - horyzont.

Nigdy nie znika, przesuwa się razem ze mną.

Ale pokonuję go wyobraźnią.

Zamykam na chwilę oczy

i czuję się ukołysana.

Jak ptak na gałęzi.

Białobłękity nade mną,

przede mną

i we mnie.

Wstaję by brzegiem pójść daleko.

Szum fal jest taki kojący.

I ten syczący szmer, gdy fala się cofa.

Samotność jest dla mnie sycąca.

Nareszcie pusto.

Do dzikich

 Kiedyś napisałam, że

mogę zamieszkać w dziupli dzięcioła

w łupce orzecha

w dziurce od sera

w kropli deszczowej

na brzegu liścia

lub w pyle gwiezdnym

na Drodze Mlecznej

mogę zamieszkać

na plastrze miodu

wśród ziaren piasku

w okruchu po cieście

pokocham każde moje mieszkanie

z jednym wyjątkiem -

byle nie w mieście

A teraz to już w ogóle

chciałabym się przenieść do dzikich zwierząt.

Żeby się nie bały. Żeby być blisko i razem.

Wtulić się w sierść niedźwiedzia.

Zakrakać z krukami, zawyć z wilkami.

Nocami latać z sowami.

W oparach mgły, gdy mgła.

W mlecznej poświacie księżyca, gdy pełnia.

Gubiąc ścieżki, gdy nów.

W odbiciu, gdy tafla leśnego jeziora.

Coś mnie ciągle przyzywa.

Wcieram w skronie zapach mchu i paproci.

W palcach rozcieram żywicę

i przyszłe wspomnienia.

Wyplątuję z włosów suche liście i małe gałązki.

Pajęczyny kołyszą się na wietrze.

Coś ociera się o moje nogi.

To niewidzialne.

Coś zawodzi, kwili, kląska.

Canto hondo z brzucha.

Dźwięk bębna.

Mały ogień w kamiennym kręgu.

I zawiruję wśród tych,

co tańcząc, wzbijają tumany kurzu.

Aż do wschodu słońca.

Niech ten sen się wyśni,

niech się w dzikiej magii wyplecie,

ale nigdy do końca.