Noc przed

 Widzę za sobą drogę, którą przyszłam.

Aż tutaj, do końca jesieni.

Ciemne chmury przetaczają się po niebie.

Niosą deszcz.

Patrzę na bezlistne gałęzie.

Dotykam wyziębionej ziemi.

Suche trawy kołyszą się na wietrze.

Lubię ten ich słomiany kolor.

Widzę przed sobą drogę, którą pójdę.

Do domu.

Napalić w kominku.

Zrobić napar z pomarańczy, cynamonu i goździków.

Przytulić kota. Zaopiekować siebie.

Minęła właśnie ostatnia w tym roku jesienna noc.

Znów coś się kończy, by zacząć się mogło coś.

Między szalikiem a rękawiczką

już słychać staccato zmiany - 

oto kropka nad nutą nadchodzącej zimy.

Przesilenie. Przejście. Przemiana. Odrodzenie.

Jeszcze niewidoczne, ale już wyczuwalne

w eterycznym oddechu ziemi.

Kończy się głęboki wdech - czas schodzenia.

Światło ukryte w mroku zacznie teraz

nabierać mocy na wydech,

a mrok będzie się kurczył i znikał w świetle.

Aż do przesilenia letniego.

(Vigilia (łac) --- czuwanie nocne przed dniem świątecznym).

Było już późno, ale nie spałam.

Bo tej nocy była moja wigilia, moje czuwanie,

ten magiczny "dzień przed" i "noc przed",

gdy pory roku zamieniają się miejscami.

W środku nocy wyszłam jeszcze do ogrodu,

by spojrzeć na rozchmurzone właśnie niebo,

na świąteczne bombki z gwiazd

i zebrać najpiękniejsze prezenty -

ciszę śpiących w spokoju ptaków, oddech drzew,

świadomość życia, kołysanie traw.

*      *      *

Święto Yule. Światła narodzenie.

Życiodajnego przesilenia życzę wszystkim

i cudownej celebracji Yule tym,

którzy pochylają się nad sacrum Koła Natury

i żyją ze świadomością nieśmiertelności i mocy Ducha.

Między Yule a Imbolc klik tutaj

Samotna dusza

Listopad jest gęsty od przesłań ducha. 

I od szeptów przodków. 

Są w szelestach liści, w szmerach wiatru,

w jękach chochołów na polach,

w tiulach mgieł i pustych pajęczynach,

na których krople wody lśnią jak diamenty.

Są w dymie z kominów nad domami dobrych ludzi.

W stuknięciu kamienia o kamień.

Między dłonią a wilgocią trawy.

W ciszy, w samotności, w westchnieniu.

Między dłonią a wilgocią trawy 

lśnią też wspomnienia lata.

Latem odwiedzałam to miejsce wiele razy,

ale trawa była sucha jak pieprz, 

a wszędzie wokół kwitły rumianki, krwawniki 

i dziurawce. 

Na to wspomnienie ogarnia mnie melancholia.

Zresztą

dużo teraz wokół melancholii.

To jej czas.

Jest jak mandolina jesieni,

jak skrzypce wczesnych zmroków,

jak flet poprzez echo gór.

Jest jak samotna dusza

na samotnym niebie bez końca. 

Victor Hugo powiedział kiedyś,

że melancholia to radość z bycia smutnym.

A gdy jeszcze weźmie się za rękę ze swoją siostrą nostalgią,

to już można całkiem popłakać się ze szczęścia.

Takie to są paradoksy.

Nostalgia. Melancholia. 

Mgła, gdy jest bardzo gęsta, syczy.

To brzmi tak, jakby Istoty Mgielne komunikowały się ze sobą. 

Raz ciszej, raz głośniej.

Ssssss...

Wsłuchiwałam się w to syczenie nie raz -

jest delikatnie smutne, przejmujące. 

Przesuwam się 

poprzez mleczno - muślinową istność mgły, 

otwiera przede mną drzwi,

a potem słyszę, jak je zamyka.

Jestem wewnątrz.

Zupełnie sama.

Nikt nie patrzy.

Mogę się nawet rozpłakać.

Z tamtej strony - 

przytłumione odgłosy fioletów wrzosu,

brązów zasychających paproci,

 ostatnich tchnień żółknących traw. 

Nostalgia. Melancholia. 

Z tej strony - samotność duszy.

Nie ma nic więcej. 

To w takich miejscach rodzą się

błędni rycerze.

To w takich miejscach spotkać można duchy

i dzieci we mgle.

Coś czeka.

Jest dziwnie.

Idę cicho i szukam w sobie

swojego pierwotnego imienia. 

Nomen est omen.

Szukam słów niewypowiedzianych,

jakiegoś sensu,

ssssssss,

a chłód zaczyna przenikać mnie do kości.

Góry niosą już na ramionach zmierzch.

Oczy wrzosów powoli zamykają się.

Nostalgia. Melancholia. 

Mogłabym poczuć niepokój 

na tym pustkowiu świata i duszy. 

Ale nie. 

Jestem prawnuczką kobiet doświadczonych.

Prawnuczką tych,

które w nocy wsłuchiwały się w krzyki śpiących ptaków

i rozmowy nienarodzonych jeszcze dzieci.

Tych, które dawały radę 

mimo wszystko. 

Pozostały w szemraniu mojej krwi, 

w pamięci moich kości, w syczeniu tiulów mgły. 

Są już teraz z drugiej strony

i wiedzą to, co przede mną jest jeszcze 

zamknięte. 

Kobiety o samotnych duszach.

Jak ja. 

Po mnie przyjdą następne.

Świece, tylko

Czasami robię sobie wieczory tylko w świetle świec.

Już zapadł zmrok, za chwilę pogaszę wszystkie światła

i zapalę knoty.

Lubię kontemplować, jak wygląda wszystko dokoła

w ciepłej barwie płomyków,

jakie ma miękkie kontury i zanikające kolory.

Obserwuję cienie.

Słuch wyostrza się i nagle słyszę w domu

zupełnie inne dźwięki niż wtedy,

gdy zapalone jest światło.

Słyszę, jak deski w drewnianej podłodze wzdychają do czasów,

gdy były drzewami,

słyszę, jak porządkują sęki.

Słyszę, jak obok mnie przesuwa się czas

i powoli zabiera ze sobą kolejny dzień.

Czuję delikatny ruch powietrza,

bo pomimo końca października jest bardzo ciepło

 i balkon otwarty jest na oścież.

Czuję jakąś niesamowitość tych chwil,

gdy płomienie świec lekko drżą nawet wtedy,

gdy nie ma już żadnego powiewu.

Czuję, jak cały dom delikatnie oddycha.

Gdzieś coś pyknęło, gdzieś coś stuknęło, zaszeleściło.

Może któreś z moich lalek ożyły,

obudziły się z dziennej nieruchomości i idą się bawić.

Może czekolada rozwija się ze sreberka.

A może to czajnik rozmawia z kubkiem.

Biorę kadzidło Midnight Calm,

zapalam je od świecy i czuję, jak uwalnia się jego aromat.

Bezszelestnie chodzę po domu, tylko po to,

aby poczuć przyjemność poruszania się

między dniem a nocą,

między migotliwymi cieniami w przestrzeni,

między ogniem a powietrzem.

Między życiem, a przemijaniem... 

Obok mnie mój kot, mruczy.

Razem wchodzimy w murmurandum tej właśnie chwili

i zanikamy powoli w sennym przytuleniu.

Miękka sierść pod moją dłonią

i błyszczące oczy patrzące na mnie z miłością.

Jak łatwo jest wyjąć sobie trochę magii

z kufra nieskończoności i zaczarować sobie wieczór.

Świece, kadzidło, duchy domu, zmrok, kot i ja.