Co do sekundy

Przyjrzałam się dokładnie, 

jak to jest z tym przesileniem.

I kiedy tak naprawdę ciemności 

ustępują miejsca światłu.
Przyjrzałam się temu co do sekundy.

Bo przecież nie dzieje się to

jednego dnia.

To proces.

Światło zaczyna przeciskać się 

małymi porcjami 

najpierw odwracając koło 

zachodów słońca, 

a dopiero 21 dni później 

odwraca się koło wschodów.

W miejscu, w którym mieszkam, 

najdłuższy wieczór 

w całym rocznym cyklu

był 14 grudnia. 

15 grudnia słońce zaszło już 

o 13 sekund później, 

16 grudnia o 28 sekund,

17 grudnia o 36 sekund.

21 grudnia wieczór ma już 

o 2 minuty i 22 sekundy więcej światła.

Wieczór.

Bo poranki wciąż jeszcze 

są coraz dłużej ciemne!

15 grudnia słońce wzeszło 

o 46 sekund później 

niż poprzedniego dnia,

18 grudnia - o 2 minuty 4 sekundy później,

a 21-go rozwidniło się prawie 

o 4 minuty później niż 15-go.

Zatem bilans cały czas jest ujemny.

Wieczór już powoli dostaje 

coraz więcej światła,

ale poranek wciąż przechyla szalę 

w kierunku skracania się dnia.

Kiedy dzień zacznie się wydłużać?

30 grudnia.

Co prawda rano wciąż jeszcze 

coraz później będzie się rozwidniać,

jednak wieczór będzie już miał 

o tyle więcej światła,
że całościowo zyskamy 25 sekund.

Poranne koło wschodów 

zatrzyma się dopiero 3 i 4 stycznia.

W te dwa dni słońce wzejdzie 

dokładnie o tej samej porze,

by 5 stycznia rano 4 sekundami 

zacząć ruch odwrotny - 

ku wydłużaniu dnia,

co zachody zrobiły już 

trzy tygodnie wcześniej
i gdy teraz ranek da nam 

te 4 sekundy światła więcej,
to wieczór już 13 minut 36 sekund.

6 stycznia rano będzie to 

9 sekund i ten ruch 

wydłużający dzień wschodem

będzie trwał do 16 czerwca, 

kiedy to 2 sekundami

zacznie się znowu ruch ku skracaniu dnia.

Wieczorem natomiast ruch odwrotny 

zacznie się 27 czerwca 1 sekundą.

Najwięcej światła wieczorem będzie 

26 czerwca.

Zatem realnie dzień zacznie się wydłużać 

30 stycznia.
I to będzie moje święto powrotu światła, 

zwycięstwa słońca,
czas wychodzenia z ciemności i cienia.

Bo dla mnie najpiękniejsze święta 

są te realne, rzeczywiste,

kiedy coś dzieje się naprawdę. 
Teraz.

Lubię świętować cykle natury.
To daje mi poczucie porządku, 

harmonii, spokoju,
pewność, że  wszystko jest 

na swoim miejscu i że jest tak, 

jak ma być.

Przesilenia. Zaćmienia. 

Zbiory, plony, obfitość i czas braku.

Zmiany pór roku, gdy powoli 

następuje zmiana dekoracji.

Na zewnątrz i wewnątrz.
Bez pośredników.

Lubię sterować sobą 

w rytm wewnętrznej busoli.

Lubię celebrować to, 

co ze mną rezonuje, tu i teraz.

Moja niedziela nie zawsze 

wypada w niedzielę.
A świętowanie często 

nie pokrywa się 

z ogólnie przyjętymi datami.

"Najpiękniejsze ze wszystkich świąt 

są te

trzymane w tajemnicy i ciszy.

Tajemne rocznice naszego serca..."

(Henry Wadsworth Longfellow)