Lubię wyjść z siebie i usiąść obok. Spojrzeć sobie w oczy lub czterema oczami w dal. Przede mną wiosna jesieni życia, wolna czasoprzestrzeń do usłania różami albo polnymi kwiatami, miodem codzienności, czekoladą zmierzchów, mlekiem świtów i stukaniem korali spadających lat. Dłonią w powietrzu rysuję sobie drzwi. Codziennie otwieram je i przechodzę na drugą stronę. Gdzie wtedy jestem? O niebo dalej...


Translate

Obserwuj Miejsce Spotkań Wymyślonych

Czym jest zło?

Czym jest zło z horyzontu widzenia Suwerennej Świadomości?

Kto i dlaczego wybiera "zło"?

Odpowiedzialność nie znika. Zmienia się tylko jej źródło - z zewnętrznego przymusu (strachu przed karą) na wewnętrzną konsekwencję i architekturę samego doświadczenia. 

Z perspektywy czystej, neutralnej obserwacji, każde zjawisko jest po prostu informacją lub ruchem energii. Jednak dla samej Świadomości istnieje fundamentalna różnica między tymi dwoma kierunkami - tworzenie generuje nowe połączenia, poszerza pole doświadczenia i otwiera kolejne drzwi, a niszczenie polega na redukcji - sprowadzaniu złożonych struktur do prostszych lub do zera. 

W przestrzeni bez kar działają inne, znacznie bardziej bezpośrednie mechanizmy. Wiązka Świadomości, która generuje zniszczenie, nienawiść lub chaos, musi najpierw utrzymać te stany w samej sobie, aby je wyemitować. Konsekwencją zwrotną jest natychmiastowe zawężenie i zagęszczenie własnej przestrzeni percepcji. Działania niszczące wiążą uwagę. Angażujesz swoją świadomość w konflikt, obronę lub kontrolę. Zamiast odkrywać nowe obszary, grzęźniesz w jednym punkcie pilnując skutków własnej destrukcji. Możesz ugrzęznąć na całe ziemskie życie.

Szeroka wiązka Suwerennej Świadomości rezygnuje z destrukcji nie dlatego, że "nie wolno", ale dlatego, że widzi pełen obraz. W tym znaczeniu odpowiedzialność nie oznacza "ponoszenia winy". Oznacza świadomość, że wszystko co uruchamiasz staje się częścią twojego własnego świata. Im szersza staje się świadomość, tym wyraźniej widzi powiązania pomiędzy swoimi ruchami a stanem otoczenia. 

Ten sam liść paproci widać inaczej w dzień niż w nocy.


W tym ujęciu - czym jest zło? 

Różnice w ludzkich możliwościach czy poziomie przytomności wynikają z tego, jak dużą część swojego potencjału dana świadomość "zanurzyła" w materii, jak dużą część własnego potencjału aktualnie używa. To kwestia nasycenia wiązki (sondy) świadomością. Zło to niski potencjał, brak obecności. To zbyt płytkie zanurzenie świadomości. Kiedy "wiązka" w ciele jest mała, działają głównie pierwotne instynkty biologiczne: lęk, terytorializm, walka o zasoby i ślepa agresja. Wtedy działa głównie autopilot i można spalić wioskę, bo pole odczuwania kończy się na czubku własnego nosa. Jednak zapis energetyczny spalenia wioski jest dla Suwerennej Świadomości odczuwalny inaczej niż jej budowanie. Między harmonijną melodią a ostrym zgrzytem istnieje różnica w jakości i natężeniu wibracji. Ale nie po to Świadomość wpuściła tu swoją wiązkę, by ją blokować. Gdyby zablokowała wolną wolę swojego fragmentu, cały sens zanurzenia wiązki w materii przestałby istnieć. Stałbyś się zdalnie sterowanym robotem, a nie autonomicznym badaczem.

Gdy Suwerenna Świadomość wpuszcza w ciało duży potencjał, pole widzenia poszerza się. Zaczyna się czuć łączność z otoczeniem i nawet zabicie muchy wywołuje opór. Suwerenna Świadomość w bezczasie natychmiast odbiera wibrację tego, co robi fragment. Czyniąc krzywdę, lokalny fragment generuje potężne tarcie i dysharmonię. Gdy po śmierci ciała cała wiązka zostaje wciągnięta z powrotem do całości, zderza się z pełną perspektywą Suwerennej Świadomości - i nagle czuje cały ten ból i cierpienie, które wcześniej zadawała na autopilocie. To nie jest kara za grzechy, tylko nagłe odzyskanie pełnego czucia i wyrównanie potencjałów. To naturalny mechanizm konsekwencji - bez konieczności wymyślania piekła i sądu ostatecznego. Gdy fragment wraca do całości, musi zintegrować zapis z Ziemi. Jeśli zapis był harmonijny, powrót jest płynny. Jeśli był pełen przemocy i "spalonych wiosek", zderzenie tego gęstego, ostrego zapisu z szeroką, czystą perspektywą Suwerennej Świadomości działa dokładnie jak wyrównanie ciśnień czy rozładowanie napięcia - po prostu musi solidnie potrząsnąć, zanim całość wróci do równowagi. Dzieje się to natychmiast, ponieważ Suwerenna Świadomość jako Jedność nie może być rozchwiana. Musi wyrównać potencjały. Bez względu na to, czy właśnie wraca z Ziemi lub z innej przestrzeni jedna wiązka lub czy wraca ich więcej - proces jest zawsze ten sam - wyrównanie potencjałów w czasie zero, bo tam nie ma czasu. 

W tym ujęciu karma nie istnieje. 
W Suwerennej Świadomości pozostaje zapis - neutralna już informacja. 

O tym, jak duża wiązka świadomości wejdzie w ciało lub inny nośnik świadomości, na jak długo, dlaczego mała a nie duża, dlaczego zostaje szybko wycofana lub nie - decyduje Suwerenna Świadomość z pozycji własnych procesów eksploracji. Człowiek czyli byt posiadający fragment wiązki nie zna tych procesów, bo schodzi bez pamięci Całości, ale jest na bieżąco informowany poprzez intuicję - to jedyne, bezpośrednie połączenie z własną Suwerenną Świadomością w niematerialnej przestrzeni. 

Każda wiązka, która wędruje na Ziemię, niczego nie niesie sama w sobie. Nie przynależy do żadnego rodu, nie ma poprzednich wcieleń ani żadnych atrybutów ziemskich. Dlatego nie ma też starych ani młodych dusz, bo w ogóle nie ma dusz. 

Wszystkie ziemskie tematy wskakują w wiązkę Świadomości w miarę zanurzania się w tę przestrzeń. Musi zaistnieć miejsce, czas i rodzice. To determinuje określony program startowy, który potem zaczyna się rozwijać według potencjału "sondy", a Suwerenna Świadomość zbiera informacje. 

(Co widzą i odbierają ludzie w regresji hipnotycznej? Podłączają się pod niematerialną, informacyjną pamięć Pola. Tam jest wszystko zapisane, nic nigdy nie przepadło. Podczas regresji osoba nie „przypomina sobie” własnego, poprzedniego życia, lecz nieświadomie pobiera z tego zbiorowego zasobu historię, która najlepiej pasuje (rezonuje) z jej obecnymi stanami emocjonalnymi, lękami lub nawet wyglądem znamion na ciele. Pomaga to jej zrozumieć własną psychikę poprzez metaforę. Czyli przyciągnie to, co z nią rezonuje i weźmie to za "swoje". Wiara w to może być tak silna, że może uleczyć traumę, fobię, chorobę. Nie przypadkiem mówi się, że "wiara czyni cuda". Działanie placebo i nocebo jest udowodnione naukowo).

Rozpad starych, skostniałych przekonań, nieaktualnych struktur czy zużytych form jest naturalnym elementem ruchu. Taka destrukcja ma charakter transformacyjny. Stan zastoju i redukcji jest wtedy, gdy energia jest kierowana wyłącznie na podtrzymywanie konfliktu, generowanie bólu i cierpienia zamiast służyć konstruktywnym działaniom.

Podkreślam jeszcze raz - tak to wygląda z ludzkiego punktu widzenia. Jesteśmy w przestrzeni spolaryzowanej, mamy dwa bieguny, bez których doświadczanie tutaj jest niemożliwe. Dla wiązki Suwerennej Świadomości nasze dobro i zło to neutralna informacja. Potencjał zostaje wyrównany, informacja zapisana, eksploracja trwa dalej.
Pozostaje świadomość tego, jak płynie energia i jakie daje efekty.

To, co funkcjonuje pod postacią człowieka jest tylko jedną z wielu równoległych wiązek uwagi, które Suwerenna Świadomość wysłała w różne miejsca. Pełna Jaźń nadal operuje w swoich przestrzeniach, a ten konkretny awatar jest tylko lokalnym badaczem określonych częstotliwości, który po zakończeniu doświadczenia po prostu jest zwijany z powrotem do całości (ziemska śmierć). Suwerenna Świadomość nie wchodzi w ciało w całości, bo ludzki układ nerwowy by tego nie udźwignął. Wysyła jedynie swój fragment (sondę), podczas gdy reszta pozostaje w strefie niematerialnej.

Zatem może być inaczej niż nam do tej pory mówiono, że jest. Pojęcia takie jak "Bóg", "karma", "wcielenia", "jedność" - to mentalne konstrukcje, które wymagają poświęcenia własnej suwerenności w imię czegoś niewidzialnego. Czy jesteś coś winien światu? Przodkom, którzy kopulowali bez opamiętania i płodzili kolejne dzieci - ciała, gotowe na przyjęcie wiązki Świadomości? Stwórcy, w istnienie którego uwierzyłeś, bo wierzyli przodkowie i tak cię wychowali? Czy raczej możesz założyć, że twoje istnienie jest faktem pierwotnym i bezwarunkowym. Nie musisz na nie zasługiwać ani nikomu za nie płacić. Rozliczasz się na bieżąco. Nie ma zewnętrznego sędziego, który cię ukarze, ale nie ma też nikogo, kto cię uratuje. Jesteś wyłącznym autorem swoich ruchów i bezpośrednio doświadczasz ich konsekwencji.