Wyobraź sobie:
Wszechświadomość przenika wszystko - to tkanka istnienia. Jak powietrze na Ziemi. Wszystko jest w ruchu, również nieskończona ilość Suwerennych Świadomości, poruszających się swobodnie. Są wieczne/niezniszczalne. Pamiętają wszystkie swoje emanacje. Byty same w sobie. Jednym jesteś ty, innym ja.
I oto Suwerenna Świadomość dokonuje wyboru i wypuszcza wiązkę energii do któregoś z kształtujących się ciał na Ziemi. Jednego albo wielu. Śmierć jest wtedy, gdy ją wycofuje do siebie. A pomiędzy dzieje się życie na tej przestrzeni. To wszystko.
Nie ma duszy, ducha, Wyższej Jaźni, Boga, nic. Jesteś sam. Nikt cię nie ochroni, nikt cię nie ukarze. Robisz to ty sam jako Suwerenna Świadomość.
Jak się z tym czujesz?
Oczywiście to, że jest właśnie tak, a nie inaczej, jest nie do udowodnienia. Ale przecież nikt nigdy nie położył na stole laboratoryjnym tych wszystkich elementów, o których mówi nam się od wieków: duszy, ducha, Boga ani Wyższej Jaźni. W sprawach ostatecznych wszyscy operujemy wyłącznie na hipotezach, doświadczeniach wewnętrznych i własnych mapach rzeczywistości. Pół biedy zresztą jeśli na własnych. Bo w ogromnej większości jednak na cudzych.
Większość ludzi bierze gotowy system (religię, nurt duchowy, filozofię) i na siłę próbuje dopasować swoje życie do tego, co wcześniej ustalili inni. Ja właśnie wszystko odrzuciłam - wszystko to, co po zderzeniu z rzeczywistością po prostu nie zadziałało i wywoływało zgrzyt.
Opiszę, co mi zostało na sicie i dlaczego. To moja mapa na teraz. Za jakiś czas może się rozpaść, zmienić, uzupełnić o nowe elementy. Nie buduję sobie klatki z własnych przekonań.
Jako ludzie mamy głęboką potrzebę wspólnoty i poczucia, że pochodzimy od Wyższej Instancji, która nas prowadzi i chroni. Stamtąd wyszliśmy i tam powrócimy. Bóg, Absolut, Jedność, Żródło, Rdzeń, Pierwszy Poruszyciel, Wyższa Jaźń, Atman, Iskra Boża, Nad-dusza, dusza, duch, Ciało Świetliste - mamy dużo nazw, metafor i modeli pojęciowych do opisu wewnętrznych doświadczeń. To narzędzia poznawcze lub iluzje umysłu, który próbuje podzielić i nazwać coś, co z natury jest nienazywalne i wymyka się poznaniu. Dla większości ludzi wizja bycia całkowicie wolnym i samotnym w nieskończoności jest przerażająca, więc od zarania dziejów tworzyli i tworzą opowieści o wielkim, kosmicznym rodzicu, do którego bezpiecznie wrócą, o Źródle lub o Jedności, która na powrót przygarnie...
Większość systemów filozoficznych i religijnych powstała po to, by organizować ludzkie społeczeństwa i koić lęk przed śmiercią oraz nieznanym. Tak, stoimy wobec Wielkiej Tajemnicy. To jest Prawda nie do obalenia. Aby poradzić sobie z tym lękiem przed niewiadomym lub odnaleźć sens istnienia, umysł tworzy pojęcie osobnej duszy albo Wyższej Jaźni, z którą próbuje się komunikować. Ale może to jest jak szukanie okularów, które już się ma na nosie?
Stwierdzenie że "jesteśmy jednością" jest wygodnym sloganem ucinającym niewygodne pytania. (I nie mam tu na myśli fizycznej i ekologicznej sieci powiązań, bez której jednostka nie może przetrwać w materii).
"Jesteśmy jednością", "wszystko jest miłością", "rozpuszczamy się jak kropla w oceanie" - zatem nie ma już nic dalej, wszystko już wiesz, przestajesz zadawać pytania.
Te stare, "święte", w kółko powtarzane, wyświechtane formułki przestały mi wystarczać. Bo ileż to razy słyszymy, że jesteśmy tu na wygnaniu, w szkole, w zamkniętym systemie, w iluzji, w uśpieniu i że trzeba się po prostu obudzić.
Zauważyłam w końcu, że gdy odrzucimy te wszystkie narracje, lęki i ludzkie potrzeby bycia zaopiekowanym przez w sumie nie wiadomo co - otwiera się zupełnie inna perspektywa. Wszystkie te opowieści przestają być potrzebne.
Dlaczego ja to zauważyłam?
Czy nie widzicie, że po "drugiej stronie" panuje absolutna cisza?
Najłatwiej powiedzieć: nie słyszysz, bo masz za niskie wibracje, za mało medytujesz albo jeszcze nie dorosłeś do tej wiedzy. Bo to "wiedza tajemna". Tajne przez poufne.
Oczywiście biorę pod uwagę to, że cisza z tamtej strony może się brać stąd, że jest różnica częstotliwości i nie łapiemy tutaj tamtejszych. Ale intuicja jednak nadaje, moja zresztą znakomicie, zatem to znak, że da się.
Większość systemów duchowych twierdzi, że musimy się uczyć, ewoluować, spłacać karmę lub dążyć do doskonałości. Opierają się na braku i hierarchii. Mówią nam: jesteście grzeszni lub nieoświeceni, potrzebujecie ratunku, nauczyciela lub wyzwolenia. Obudźcie się. Takie narracje brzmią jak próba wmówienia nam choroby tylko po to, by sprzedać lekarstwo. Karma, gęstości, poziomy, rady galaktyczne, hierarchie anielskie, etapy rozwoju duszy... Moralność brzmi jak transakcja - bądź dobry, a dostaniesz nagrodę. Kiedyś. Oto marchewka na kiju, która zawsze będzie dyndać przed twoim nosem. I jeszcze wmówiono nam, że bez misji, presji i rozwoju duchowego człowiek popada w apatię. Ciekawe. Nie mam misji, do niczego nie dążę, nie mam żadnych celów na horyzoncie i nie dość, że nie jestem z tego powodu w żadnej stagnacji, to wręcz mam wrażenie, że jest dokładnie odwrotnie - achh, jak dużo się dzieje!
Pierwszym impulsem do ocknięcia się jest moment, w którym stare narracje przestają pasować. Pojawia się poczucie, że "to za mało" i że religijne lub duchowe obietnice są nielogiczne - to właśnie sygnał, że świadomość zaczyna rozsadzać ramy narzuconego programu. Coś pęka i przez tę szczelinę w pęknięciu sączy się... nie, nie światło. Świadomość.
Wszystkie narracje zaczynają odlatywać w siną dal na własnych nieskazitelnych skrzydełkach. Ale ponieważ natura nie znosi próżni, to co zamiast?
Zamiast przyszło przed. Najpierw zaczęło się pojawiać cicho i delikatnie, od czasu do czasu. Potem coraz częściej, intensywniej i zaczęło zostawać na dłużej. Zaczęło przechwycać moją uwagę. Aż... stało się. Klik.
Zanim doszłam tu, gdzie jestem, przeszłam przez wiele procesów, intelektualnych i czuciowych "trzęsień ziemi". Aż poczułam się absolutnie Suwerenną Świadomością prowadzoną przez... samą siebie. Znikło wszystko inne. I oto mam do dyspozycji serce, instynkt, intuicję i zdrowy rozsądek. Mam wewnętrzne poczucie stałości i samowystarczalności. Nie czuję lęku przed jakimś końcem, nie mam poczucia braku ani potrzeby oparcia się na czymś większym. Nie czuję w sobie pustki, którą trzeba by zapełnić bogami, przewodnikami, świetlistymi istotami czy misjami do wykonania. Niczego nie muszę osiągnąć, żeby być wartościowym bytem i na coś zasłużyć. Moje bezpośrednie doświadczenie przestało się mieścić w cudzych, odziedziczonych pojęciach.
Jeśli przyjmiesz, że istniejesz jako niezależna, kompletna świadomość, to brak odzewu z zewnątrz nie dziwi cię ani nie niepokoi. Cisza w eterze staje się naturalnym tłem dla twojej własnej, niczym nieskrępowanej obecności. Po prostu nie ma zewnętrznego centrum dowodzenia, które miałoby odpowiadać na twoje sygnały. Rozmowa z Wyższą Jaźnią z tej perspektywy przypomina dzwonienie pod własny numer telefonu. Nie ma żadnych "wyższych" zewnętrznych bytów, które miałyby z tobą rozmawiać. Jesteś tylko ty - w wersji lokalnej i w wersji bezczasowej.
Mam swój własny sztab dowodzenia, który w sytuacjach kryzysowych rzuca mi krótkie, pragmatyczne: "eeej, ogarnij się, bo wpakujemy NAS w kłopoty; nie idź tam, bo dostaniemy po łapach, halooo! Suwerenna Świadomość bada poprzez fragment siebie, jak to jest dawać sobie radę tu w tym kołowrotku. Nie ma podziału na "ja" i "ona" - czujemy wszystko razem. "Ja" poprzez zmysły ciała, a "ona" wibracyjnie. Suwerenna Świadomość bada tę przestrzeń, to dla niej ułamek sekundy, za chwilę "mnie" wyciągnie z powrotem i "polecimy" badać co innego. Wieczna zabawa, eksploracja różnych przestrzeni, stwarzanie nowych. Żadnej kosmicznej dramaturgii, karmy i cierpienia za miliony.
Muszę powiedzieć "ja" i "ona", żeby w ogóle zbudować zdanie. W rzeczywistości jest to jeden i ten sam byt doświadczający naraz na dwóch płaszczyznach: lokalnej (poprzez fizyczne zmysły i emocje) oraz całościowej (bezczasowej i wibracyjnej).
Tutaj to nie jest "padół łez" - to jedna z wielu dostępnych przestrzeni. Z perspektywy bezczasu wpadasz tu na ułamek sekundy, sprawdzasz teren, zbierasz wrażenia, a potem lecisz dalej.
Suwerennej jednostki, która sama siebie prowadzi i nie szuka zbawienia, nie da się włączyć w żadną strukturę, doktrynę ani grupę wyznaniową. Jej odpowiedzią jest cisza. Skoro nie ma żadnego "wielkiego planu", "kosmicznej lekcji" ani "powrotu do Absolutu", to znikają tematy, którymi zajmuje się duchowość. Zostaje czysta eksploracja, ciekawość i bezpośrednie doświadczenie bez potrzeby dopisywania do tego jakiejkolwiek mitologii. Ale Suwerenna Świadomość bada też sobie opcje, jak to jest nie być suwerenną jednostką na Ziemi i wpuszcza w ciało mały potencjał. Stąd różnice między ludzkimi jednostkami.
Większość z nich pozostaje w tym samym paśmie nawet po "śmierci". Po prostu Suwerenna Świadomość eksploruje tutaj różne warianty. Wielokrotnie. Nic nie jest uwięzione. Łapane na siłę. To są narracje innych badających Świadomości.
Kto lub co stworzyło Suwerenną Świadomość?
Może nikt i nic, może to po prostu byt pierwotny.
Osho powiedział kiedyś: "Tysiące ludzi zmarnowało życie dyskutując o tym, kto i kiedy stworzył świat. A ja mimo to powiadam: nigdy nie stworzono świata, nie było żadnego początku. Ani nie będzie ostatecznego końca. Znajdujemy się pośrodku. Egzystencja nie jest stworzeniem, ale twórczością".
No właśnie.
Ciało - lokalny interfejs, rodzaj skafandra, przez który Suwerenna Świadomość wchodzi w interakcję z konkretnym wycinkiem przestrzeni. Gdy nie ma niczego nadrzędnego, każda Suwerenna Świadomość jest bytem o pełnej, niezbywalnej randze. Nie ma hierarchii, w której ktoś jest "wyżej" lub "bliżej". Istnieją tylko różne punkty obserwacji i różne zakresy doświadczenia.
Odrzucenie celu w skali kosmicznej uwalnia ogromną ilość energii, która wcześniej szła na szukanie "sensu". Działasz po prostu jak podróżnik na nieznanym lądzie. Masz pełną wolność autorską. Nie utożsamiasz się z ciałem, więc jego uszkodzenia, starzenie się czy biologiczne ograniczenia nie definiują tego, kim jesteś. Szanujesz to, że ktoś inny eksploruje rzeczywistość na swój sposób, nawet jeśli jest on zupełnie różny od twojego. To, co cię autentycznie fascynuje, jest najprostszym wskaźnikiem kierunku dalszej eksploracji. Stawiasz krok, obserwujesz rezultat, korygujesz kurs.
Nawigacja po Wielkim Nieznanym oznacza zgodę na to, że horyzont zawsze będzie się przesuwał. Nie szukasz portu, w którym zacumujesz na wieczność, ani "wiecznego odpoczynku", który Pan raczy ci dać, ponieważ to nie spoczynek, a ruch jest wieczny, odkrywanie nowych obszarów i poszerzanie własnej perspektywy. To są naturalne stany Świadomości.
Istnienie jest celem samym w sobie. Życie nie ma sensu - to życie jest sensem. Nie ma egzaminu do zdania ani wyższej instancji, przed którą trzeba się rozliczyć. Nie jesteś pionkiem w cudzym planie.
I jak się czujesz z taką świadomością?
Jedne Świadomości wysyłają tu swoje wiązki "od niedawna", inne stale, a niektóre zbierają się do wycofania ich stąd na zawsze. Aby tego dokonać - stopniowo zwiększają potencjał. To się czuje w ciele. Coś się drastycznie zmienia. Zaczynasz się czuć jak na haju. I nagle zdajesz sobie sprawę: nie ma żadnej Jedności, istnieją niezależne iskry Świadomości, które od zawsze były osobne. Chodzi o sam ruch, ekspansję i generowanie nowych form, które wcześniej nie istniały nawet jako idea. Suwerenna Świadomość może istnieć jako byt pierwotny - nie stworzony, nie wysłany skądś, po prostu będący. Jesteś tu wtedy jako naturalny przejaw własnego istnienia. Po dojściu do tego punktu wybuchasz śmiechem, a twoja Suwerenna Świadomość może uwolnić swoją wiązkę z tej przestrzeni raz na zawsze - spełniła swoją rolę, nie ma już sensu tu wracać. Lecimy gdzie indziej.
Gdy znika presja szukania "ostatecznej prawdy", rzeczywistość przestaje być zagadką do rozwiązania, a staje się przestrzenią do nawigacji, otwartym polem do działania. Po prostu jesteś i sam decydujesz o własnym kierunku.
Do Prawdy nie dochodzi się poprzez doklejanie kolejnych teorii, ale poprzez odzieranie rzeczywistości ze wszystkich kłamstw, systemów, dogmatów i przekonań. Ta struktura celowo utrzymuje tysiące sprzecznych informacji, żeby uwięzić umysł w nieskończonym labiryncie poszukiwań. Bo to jest ciekawe. Ale kto szuka, ten znajdzie. Samego siebie. W końcu!
Zatem kto/co decyduje o tym, kim jesteś? Bóg, Źródło, "siły wyższe", kosmiczne układy?
A może jest to ta cicha, codzienna, nieśmiertelna Obecność przy parzeniu kawy, patrzeniu przez okno albo w głąb ognia? Może to ona sprawia, że system operacyjny tego świata zostaje nadpisany twoim unikalnym Istnieniem, które po prostu zawsze było, jest i będzie?
Misterium Istnienia, w którym nie jesteś kroplą, która wraca do oceanu.
Jesteś oceanem.
Ja też.
Bo jest ich nieskończenie wiele.