Szczyt

 Jedziemy kilkanaście kilometrów od domu, w góry. 

Wjeżdżamy na około 800 m n.p.m. i ruszamy, na spacer, ot, tak sobie, 

bez celu, przed siebie.

Ale nagle okazuje się, że mamy przed sobą szczyt do zdobycia.

Ciągnie jak magnes... 1260 metrów wysokości.

Pogoda idealna, a my - babcia z wnuczkiem -

wolni jak ptaki, beztroscy jak pustelnicy,

niestrudzeni jak młodość.

(Młodość wnuczka ofkors 😃)

Damy radę?

 

Gdzie jesteśmy? 

W jakiej bajce, w jakiej epoce, w jakim czasie? 

To zupełnie nie ma znaczenia.

Jesteśmy i to wystarczy.

Mięśnie pracują na wysokich obrotach,

ciało wspina się wyżej i wyżej,

oddech przyspiesza, krew pulsuje mocniej, a myśli ustają.

Przysiadamy czasami jak na balkonie Ziemi.

Jest tak lekko, tak eterycznie, tak przejrzyście.

Niektórzy to sobie nawet polegują

w miękkości traw 😊

I dalej, dalej, wyżej...

I tylko ta cisza wokół, tylko te widoki jak namalowane,

trawy w rudościach i ochrach jesieni,

chmury wygodnie rozłożone w dolinie,

a my już ponad nimi.

 

Powoli przybliżamy się do szczytu.

My coraz wyżej, a słońce coraz niżej...

Długo szliśmy, kilka godzin.

Kontemplacja, odpoczynek przed zejściem w dół.

Chmury podpełzają coraz wyżej,

jakby chciały dosięgnąć nas i otulić swoim puchem.

Widok, jakbym leciała samolotem,

ale tym razem wzbiłam się o własnych skrzydłach.

Za chwilę zapadnie zmrok.

Wracać będziemy już szybciej, bo w dół,

około trzech godzin już tylko w świetle księżyca.

Nasyceni wysokością, dzikością i niezwykłością wszystkiego dokoła,

dziękujemy za niecodzienny spektakl,

żegnamy się z niewidzialnymi, acz wyczuwalnymi strażnikami 

tego miejsca

i ruszamy w drogę powrotną.

Cała naprzód!

Koło życia

zawiera w sobie wszystko.

Toczy się nieustannie w doświadczaniu,

produkując uczucia i emocje.

To one są solą życia.

Coraz więcej rzeczy przypomina mi się.

To tak, jakbym zerwała się nagle

na równe nogi po długim śnie, 

poczuła ogień w sercu, powietrze w płucach,

wodę w każdej komórce mojego ciała

i ziemię pod stopami, i w materii samej siebie.

One wszystkie zawsze tam były,

to mnie czasami nie było.

Żywioły.

Żywioły w kole życia.

Ogień lata zagasł, posypując jesień popiołami.

A popiół żyzny jest, życiodajny.

Można się z niego odrodzić, prawda feniksie?

Gdy minie już czas ciemności,

miesiąc zrywania wichurami ostatnich liści z drzew.

*

"Coraz to z ciebie, jako z drzazgi smolnej

wokoło lecą szmaty zapalone;

gorejąc nie wiesz, czy stawasz się wolny,

czy to, co twoje, ma być zatracone?

Czy popiół tylko zostanie i zamęt

co idzie w przepaść z burzą? - czy zostanie

na dnie popiołu gwiaździsty dyjament,

wiekuistego zwycięstwa zaranie".

Słowa Norwida, które wyglądają oknami duszy,

żywiołami ciała, eterem ducha i wciąż pytają:

co zostanie, co z tego wszystkiego zostanie?

 

 

  w mandali życia zawieszona
pośród milionów innych istnień
kluczem iluzji otwieram pamięć

by odkryć
skąd i dlaczego tutaj przyszłam 

zawieszona w powietrzu

zakopana w ziemi

zatopiona w wodzie

spalona w ogniu

odradzam się

ziemia jest moim ciałem

woda jest moją krwią

ogień jest moim duchem

powietrze jest moim oddechem

eter... eter jest

moim nieistnieniem

ciekawa jak kot

czytam z wody i z dymu

wypatruję znaków

zbieram koronki fal, łzy rusałek

i pióra ptaków

czasami mruczę czasami drapię

albo wspinam się na drzewo

by z góry lepiej zobaczyć

ten szmat drogi

po obu stronach istnienia

uczę się moknąć na deszczu

i stać na zimnym wietrze

zasypiać na gołej ziemi

krzesać ogień kamieniem

gdy poznam wielką ciszę

i splotę w sobie żywioły

wtedy dopiero spokojnie

domknę koło życia

Przyszłość inaczej

Pytam czasami ludzi, 

jak odczuwają swój czas.

Gdy zamkną oczy 

i wczują się w swoje bycie -

gdzie czują przeszłość, 

a gdzie przyszłość?

Niektórzy mają przeszłość 

po lewej stronie,

a przyszłość po prawej. 

Inni odwrotnie.

Czasami przeszłość 

jest wyczuwana z tyłu, 

a przyszłość z przodu.

Liniowo, poziomo.

Odczuj, jak jest u Ciebie, 

zanim zaczniesz czytać dalej.

(Język polski jest chyba 

jedynym językiem,

w którym te dwa słowa 

różnią się tylko jedną literą.

W innych językach są to dwa 

zupełnie różne słowa,

w hiszpańskim na przykład 

przyszłość - futuro, przeszłość - pasado, 

podobnie w angielskim, 

francuskim, niemieckim i innych).

A teraz wyobraź sobie 

przyszłość pionowo

i nie liniowo, a spiralnie.

Jeśli uda Ci się utrzymać 

takie płynięcie czasu,

to prawdopodobnie odczujesz 

jak zmienia się wówczas 

zupełnie jego jakość.

Nadal jest on iluzoryczny i nierealny, 

umowny, ale jakby zwalnia bieg, 

nabiera głębi i soczystości,

robi się intensywny i wysokowibracyjny.

Ciało wolniej się starzeje 

i zaczyna się mocnej odczuwać

chwile szczęścia.

Najzwyklejsze rzeczy widzi się nagle inaczej -

od wewnątrz, energetycznie,

poprzez materię - na wskroś jakby.

Widzi się je w totalnym pięknie 

i spokoju istnienia.

Moja przyszłość tak właśnie 

jest teraz umiejscowiona.

Idzie z góry i wygląda jak spirala DNA, 

wchodzi poprzez głowę, schodzi niżej -

w przestrzeń serca, 

gdzie znajduje się chwila obecna, 

a potem lekkim łukiem 

kieruje się poprzez ciało w dół, do stóp 

i wychodzi w kierunku ziemi.

Tam zamienia się w przeszłość 

i zostaje jako czas miniony

z tyłu, za stopami.

(To i tak jest złudzenie, 

bo czas nie porusza się we mnie, 

to raczej ja poruszam się w czasie, 

a raczej - w czasoprzestrzeni. 

Gdy rozwija się przyszłość, 

przemieszczam się w górę po spirali). 

*

Kania. 

Grzyb z delikatnymi piórkami

jakby dopiero co podkradzionymi 

brązowej sowie,

żeby w nie ustroić swój ogromny parasol.

Zbieram te kapelusze czując w dłoniach

ich miękkość, wilgotną fakturę, 

subtelność kremowej bieli.

W powietrzu wokół drga 

grzybowo - orzechowy zapach.

Od spodu - muślinowe wachlarze,

a pojedyncze skrzydełka 

są tak bibułkowe, tak mgiełkowe, 

jakby za chwilę miały zniknąć.

Zaczęłam tak widzieć kanie, 

gdy moja przyszłość

objawiła mi się pionowo, 

spiralnie, nieskończenie.

Kiedyś ich tak nie widziałam.

Kiedyś to było rach - ciach, 

kania do koszyka i tyle.

I tak jest teraz ze wszystkim...

Głóg. I czarny bez.

Już ususzone.

Przyglądam się im z zachwytem,

zanim zrobię wieczorny napar.

Tak cudowne drzewa 

podarowały mi odrobinę swojej esencji, 

aby mogła

zasilić moje ciało.

Wdzięczność.

Pokrzywa.

Każdy listek pieczołowicie odcięty, 

a listki z różnych roślin, 

po dwa, trzy z jednej,

żeby reszta mogła rosnąć dalej.

Nastroszone parzydełka 

gotowe do boju,

czuję ich delikatne pieczenie 

w opuszkach palców

nawet po wysuszeniu, 

gdy kruszę listki do słoja.

Ta uważność, powolność, 

zachwyt i współodczuwanie z roślinami

wychodzą z pionowej, spiralnej przyszłości.

Widzę kawałek drewna obok drzewa, 

ale czy na pewno

jest to tylko kawałek drewna?

Witaj drewniany przyjacielu!

Na powitanie i dalszą drogę 

dostaniesz ode mnie

czapeczkę z czerwonym koralikiem :)

Robię wieniec z szyszek, 

a one

powoli wciągają mnie w wir 

swojej wewnętrznej mandali.

Moja dusza rozpoznaje 

w tym ułożeniu Porządek Rzeczy.

Przyglądam się 

starym drzwiom z desek,

a każdy otwór, każdy sęk, 

każda rysa i zadrapanie

opowiadają swoją historię

zapisaną na zawsze 

w ich spiralnej przeszłości.

Pnie drzew, które pojawiły się w materii

na długo przede mną.

Co widziały, co słyszały, co przeżyły,

co w sobie zapisały?

Ich korzenie widzą 

głębiny Ziemi nam niedostępne,

ich kora chropowata jest, 

pełna zakamarków, bruzd, 

skrętów i zagłębień,

ich serca pionowe są 

jak  moja przyszłość.

Jaka moc i potęga 

jest w tych Istotach -

zadzieram głowę ku gałęziom, 

ku ich harmonii

i równowadze.

Jak czujecie swój czas, 

swoją przyszłość?
Może już Czas wyjść z liniowości 

i dać się ponieść

spirali bezczasu?

I zawirować z Duchem, 

który jest w nas

w nieskończoności 

pomnożonej przez wieczność.