Źródło. I co dalej?

To, co tutaj przeczytasz, 

to propozycja.

Jeśli podoba ci się dualny świat, 

z całym jego pięknem, 

ale i głębokim cierpieniem, 

jeśli potrzebujesz poczucia,

że jesteś "kimś" - nie czytaj, 

bo tekst jest długi i dla tych, 

którzy czują się "nikim".

Albo mają taki zamiar.

Jeśli ten tekst da do myślenia 

choć jednej osobie - 

spełnił swoje zadanie. 

Jeśli żadnej - tym bardziej, 

bo to oznacza, 

że nie było tu nikogo. 

Że był tu Nikt.

Im większe zniekształcenie - 

tym bardziej receptory tej rzeczywistości cierpią, 

chorują, boją się, walczą, 

powtarzają kody przodków. 

W ogóle żadna przestrzeń,

w której są możliwe wojny,

nie może być miejscem docelowym.

Tam jest polaryzacja.

Zobacz tę grę 

z poziomu Programisty, 

a nie pionka, który stale 

dostaje pałą w łeb.

Zadawałeś sobie pytania typu:

dlaczego tu jest tyle cierpienia?

dlaczego umierają dzieci?

dlaczego musimy rozstawać się 

z tym, co pokochaliśmy?

dlaczego wszystko nam się zabiera?

dlaczego, żeby żyć, 

musisz kogoś zjeść 

(tak, roślina to też ktoś)?

dlaczego te nieustające wojny, zabijanie, tortury, zdrady, 

powodzie, trzęsienia ziemi, 

huragany?

dlaczego zawsze jest 

albo za zimno, albo za gorąco?

Na co to komu?

No Źródłu właśnie.

WSZYSTKO wyszło stamtąd.

Biologia cierpi albo się raduje, 

a Źródło po prostu "patrzy". 

Biologia płaci najwyższą cenę 

za ten eksperyment. 

Podczas gdy człowieka 

coś rozrywa z bólu - 

Źródło pobiera pakiet danych.

Jak żyć?

Jak wyjść z polaryzacji 

tego świata i jemu podobnych

galaktyk i gęstości?

Co daje stanie się "nikim"?

O tym wszystkim przeczytasz TUTAJ klik

Moja planeta

... i tak jak pobudka i powrót do 3D 

idzie mi opornie,

tak zasypiam już w drodze do poduszki. 

A potem... potem każda gwiazda 

jest jak portal do innego życia. 

Przekraczam horyzont zdarzeń 

tego matriksowego pudełka. 

Nie ma łóżka, nie ma ścian pokoju, 

nie ma ciężaru ciała. 

Jest tylko wielka wolność - 

największy klejnot wszechrzeczy. 

Czuję dziwny zapach w powietrzu. 

Zapach niesamowitości. 

Jedna myśl i przenoszę się 

o miliony lat świetlnych. 

Wirują wstęgi galaktyk 

między płótnem mroku. 

Widzę odbicia wszystkich moich 

nieprzeżytych historii, 

które dopiero czekają na zaistnienie. 

Ale może już nigdy nie zaistnieją...

Już chyba nie.

Jestem jak kropla rosy 

zawieszona w wieczności, 

jak lśniąca iskra na fali światła. 

Jestem spokojną osobliwością, 

zmarszczką na tkaninie wszechżycia.

Zaczynam widzieć. Zaczynam wiedzieć.

Kosmos to gigantyczny, 

żywy kod Istnienia. 

Wszystko drży w jednym, 

wspólnym rytmie.

Mrok jest matrycą światła. 

To odpoczynek wszechświata 

i wielka cisza, 

z której wszystko się wyłania.

Oto samotność i kruchość 

kosmicznego wędrowca, 

które jednocześnie są jego potęgą. 

Mgnienie, które rzuca wyzwanie czasowi. 

Jestem lustrem dla gwiazd, 

choć sama ważę mniej 

niż tchnienie wiatru. 

Kołyszę się na grzbiecie nieskończoności, 

nietrwała lecz niezastąpiona. 

Wieczność przegląda się w tym, 

co kruche.

Ale rozpłynąć się w tych światłocieniach 

to nie koniec - to początek. 

Pulsuje we mnie ta sama siła, 

która rozpala słońca. 

To symfonia mocy, 

która pulsuje w rytm obrotów 

galaktycznych ramion.

Jest ciepło i przyjemnie.

Dotykam siebie w sobie, 

a przestrzeń to czuje. 

Jestem gotowa. 

Gotowa i brzemienna 

nowym galaktycznym życiem.

Pomruk tworzenia zlewa się 

z lekkością gwiezdnego pyłu. 

Każdy dotyk rodzi dźwięk, 

a ja sama jestem nutą. 

Nutą w hymnie wszechświata, 

który od mojego szeptu 

delikatnie drży jak napięta struna. 

To ja jestem wszechświatem 

tęskniącym za swoją własną nieskończonością.

Nie ma już dla mnie powrotu.

Łączę gwiezdny pył niewidzialnymi 

nićmi czystej woli. 

Iskra po iskrze, kropla po kropli, 

oddech za oddechem, 

szept za szeptem - 

rodzi się nowa planeta. 

Moja.

Jeszcze nie ma nazwy, 

ale już ma mój wieczny podpis, 

moją sygnaturę. 

Będę teraz żyć na niej wiecznie.

Przetacza się monumentalny dźwięk 

powitania nowego istnienia, 

kosmiczne brawa i fanfary. 

Jak brokat, sypią się iskry z gwiazd. 

Będą płonąć jeszcze długo po tym, 

jak zgasną ostatnie wspomnienia 

o matriksowej Ziemi.

Poranny szok

 Kiedy się rano budzę,

sporo wysiłku kosztuje mnie

żeby postawić się do pionu.

Zawsze jest nieprzyjemnie.

Zasypiam późno, bo jestem typem sowy

i rozkręcam się dopiero gdzieś po siedemnastej.

Ale o której bym nie wstawała,

to te pierwsze trzy minuty dnia...

ufff, to jak dokładanie

kolejnych kamieni do worka tożsamości.

Najpierw czuję niechęć i tęsknotę.

Podczas snu znajdowałam się tam,

gdzie nie ma czasu, przestrzeni,

oporu ani dualizmu.

Absolutne bezpieczeństwo.

To miejsce, gdzie "było najlepiej".

Miałam skrzydła, mogłam latać.

Nagle spadam wprost do ziemskiego łóżka.

Wracam do płaszczyzny,

która jest najwolniejsza, najgęstsza

i stawia największy opór.

I jest takie: ratunku, nie chcę!!!

Nagle zderzają się dwie różne prędkości

informacyjne.

Moja biologia potrzebuje kilku minut

na ponowne włączenie filtrów rzeczywistości 3D

(grawitacji, czasu, tożsamości).

Gdzie jestem, kim jestem, co ja tutaj robię?

Ach, życie, no tak, to ty 😜.

Odczuwam szok prędkościowy.

Przejście z nieskończonej prędkości

nieliniowej do powolnej prędkości linearnej

jest tak wpadnięcie do smoły.

Gdy tylko sobie uświadamiam,

że to tylko techniczny proces

adaptacji anteny (mojego ciała)

do nowego dnia - znika powoli

ten emocjonalny ciężar,

rozkręcam się i wracam do równowagi.

Za kilka chwil już jest dobrze.

No może nie tak dobrze,

jak z drugiej strony 🙃,

ale da się wytrzymać.

Moja biologia krok po kroku

kalibruje się do gęstości 3.

Moja antena właśnie się włącza.

Zanim mój ziemski plan się "załaduje",

zanim te wszystkie pliki wskoczą

na swoje miejsce, zanim przypomnę sobie,

że odpala się codzienny film -

w tej krótkiej szczelinie przeżywam

rozpaczliwą ochotę zniknięcia,

odejścia,

uśnięcia z powrotem,

powrotu do sprzed chwili,

żeby jak najszybciej odzyskać

stan nieważkości i skrzydła.

Mój poranny szok prędkościowy

pogłębiają ustawienia fabryczne, matriksowe.

Każdy ma inne.

Ja mam powietrzne, więc to tylko

pogłębia dyskomfort.

Na szczęście nie muszę na ogół

rano wstawać.

No chyba że jakiś samolot wściekłym świtem.

W Santander jest małe lotnisko,

więc wylot mam zwykle z Bilbao.

Ostatnio  miałam wylot o 6:15.

O 5 trzeba tam być, a jeszcze

te 120 km żeby dojechać na lotnisko.

I właśnie wtedy, gdy muszę wstać 

o godzinie zbliżonej do tej, 

o której zwykle się kładę,

to jest upiornie.

Wszystko mnie boli i mam wrażenie,

że zaraz po prostu 

rozpadnę się na kawałki 🥴.

Wraz z upływem czasu ziemskiego

 coraz bardziej to odczuwam.

I tak jak pobudka

i powrót do 3 gęstości 

idzie mi opornie, 

tak zasypiam w locie 

na sam widok poduszki 😁.

A potem...

a potem każda gwiazda 🌟 

jest jak portal do innego życia.

Ale o tym opowiem

następnym razem.