Wewnątrz ciszy

"Jestem częścią tego, czego dotykam

i tego, co dotykało mnie".

(Thomas Wolf)

***

Dawno nie byłam w wielkim mieście -

pomyślałam ostatnio, wybierając ziarna ryżu

do palenia agnihotry.

Alchemia pura, gdy płonie ten święty ogień,

a delikatny, słoneczno - ziemski zapach

wysnuwa się z miedzianej piramidki,

by ogarnąć i otulić bliższą i dalszą okolicę.

Tak, wielkie miasta gdzieś są, nawet całkiem blisko.

Ale bliżej jest ich nieobecność.

Bliżej jest przestrzeń innego rodzaju.

Wewnątrz niej obserwuję, kiedy mrówki

zaczynają działalność, a kiedy kończą.

Kiedy i co kwitnie na łąkach, i co po czym.

Kiedy pojawiają się maleńkie jaszczurki,

kiedy dojrzewają orzechy, figi i winogrona,

kiedy koty rozciągają się z lubością
w światłocieniu późnego lata,

a siano pachnie tak, że można dostać

zawrotu głowy z odurzenia;

kiedy trawa rośnie szybciej, a kiedy wolniej

i kiedy jest najwięcej pajęczyn.

Kiedy miotła jest sucha, a kiedy nastroszona wilgocią.

Kiedy nadchodzi dzień palenia szałwii,
która tak bujnie rozrasta się w moim ogrodzie.

To wszystko dzieje się tak cicho, tak cicho...

... tak cicho, jak cicho mogę położyć kapelusz na sianie
i boso stąpając, prząść złoto
wewnątrz tej ciszy.
Obie kieszenie spódnicy pełne mam szeptu skoszonych traw,
we włosach bezszelestne promienie słońca,
w sierści kota zapach upału.

Chmury cichusieńko zagarniają mój czas
pod puchową kołdrę nieistnienia.
Rozczesują go delikatnie, rozciągają, rozdmuchują i...
znika... 

"Cieszę się sobą, wyśpiewuję siebie;
nie robię nic, a odkrywam duszę..."
(Walt Whitman)

W cieniu lata

głosy starego jesionu

mówią że niebo

na wyciągnięcie gałęzi

między moimi dłońmi

taniec w cieniu lata

splot istnienia i nieistnienia

macadamia kobiecych zmysłów

głodna uwolnienia

w zapachu skoszonych traw

oddech każdego źdźbła
a na kuchennym stole

tkliwość zebranych owoców

tak już bardzo dalekich 

od ciemności korzenia

w moich skroniach, czuję, pulsuje

szept tej chwili i wieczność

i słodkie znużenie

jestem pełna ducha lata

i pachnącej sierpniem zieleni

P.S. "We własnej psychice wyczuwamy odgłos dalekiego,
znanego oddechu, czujemy drżenie ziemi
i instynktownie pojmujemy, że porusza się w nas
coś potężnego, ważnego, wolnego i dzikiego.

Przemierzajmy psychiczne otchłanie,
zatrzymując się tu i tam,
słuchając głosu Odwiecznej Pierwotnej Matki,
karmiąc się owocami ducha i jednocząc się ze wszystkim,
co kochamy".

(Clarissa Pinkola Estés)

Na trawie

"Pewnego dnia,

wyłoniwszy się z cielesnego kokonu

wzbiję się jak złoty ptak o cichych skrzydłach

wdzięcznie niczym dym przygasającego płomienia.

Skończą się już moje sny o miejscach

ukrytych potajemnie w dalekich zakątkach niebios,

gdzie stopa nie zostawia żadnego śladu".

(WingMakers)

*

najdziwniejsze rzeczy

dzieją mi się zawsze

w dwudziestej piątej godzinie doby

albo w ósmym dniu tygodnia

często w trzynastym miesiącu roku

zapominam o nich

zanim jeszcze się wydarzą

ale potem długo o nich pamiętam

jak pełnia niczego

wypełnia wszystko

swoim nieistnieniem

tak ja siedzę na trawie

w nierealnym świecie

toczącej się właśnie kwadratury

koła mojego życia