W cieniu lata

głosy starego jesionu

mówią że niebo

na wyciągnięcie gałęzi

między moimi dłońmi

taniec w cieniu lata

splot istnienia i nieistnienia

macadamia kobiecych zmysłów

głodna uwolnienia

w zapachu skoszonych traw

oddech każdego źdźbła
a na kuchennym stole

tkliwość zebranych owoców

tak już bardzo dalekich 

od ciemności korzenia

w moich skroniach, czuję, pulsuje

szept tej chwili i wieczność

i słodkie znużenie

jestem pełna ducha lata

i pachnącej sierpniem zieleni

P.S. "We własnej psychice wyczuwamy odgłos dalekiego,
znanego oddechu, czujemy drżenie ziemi
i instynktownie pojmujemy, że porusza się w nas
coś potężnego, ważnego, wolnego i dzikiego.

Przemierzajmy psychiczne otchłanie,
zatrzymując się tu i tam,
słuchając głosu Odwiecznej Pierwotnej Matki,
karmiąc się owocami ducha i jednocząc się ze wszystkim,
co kochamy".

(Clarissa Pinkola Estés)

Na trawie

"Pewnego dnia,

wyłoniwszy się z cielesnego kokonu

wzbiję się jak złoty ptak o cichych skrzydłach

wdzięcznie niczym dym przygasającego płomienia.

Skończą się już moje sny o miejscach

ukrytych potajemnie w dalekich zakątkach niebios,

gdzie stopa nie zostawia żadnego śladu".

(WingMakers)

*

najdziwniejsze rzeczy

dzieją mi się zawsze

w dwudziestej piątej godzinie doby

albo w ósmym dniu tygodnia

często w trzynastym miesiącu roku

zapominam o nich

zanim jeszcze się wydarzą

ale potem długo o nich pamiętam

jak pełnia niczego

wypełnia wszystko

swoim nieistnieniem

tak ja siedzę na trawie

w nierealnym świecie

toczącej się właśnie kwadratury

koła mojego życia

Stawanie

(musi się stać

zanim się stanie

aby mogło się stać)

po jednej stronie płotu

dom i jego dzień codzienny

z parzeniem herbaty

rozmowami

chodzeniem po schodach

po drugiej stronie płotu

kobieta z tego domu 
w zamyśleniu tylko jest

często tak jest

bo lubi zeprzeć się na płocie

i patrzeć na dom

wewnątrz siebie

zanim go urodzi

i w nim zamieszka

kopie ziemię i pali ogień

a w popiele delikatnie

układa kształty marzeń

oddechem zapładnia

niewidzialną istotę spełnienia

by ruszyła ku światu

długa spódnica

zabrudzona żywiołami

kolistym ruchem zamyka krąg

skoszone trawy

przykryją to miejsce dokładnie

Księżyc napoi mlekiem

Słońce nakarmi miodem

i szepnie: rośnij, rośnij

stawaj się

teraz już możesz, teraz jest ten czas

kobieta odbiega od płotu

i zapomina o wszystkim

aż się stanie