Przechodzące stada

Fernando Pessoa:

Nigdy nie strzegłem trzód,

ale jest tak, jakbym strzegł.

Moja dusza jak pasterz

poznała wiatr i słońce,

chodzi pod rękę z Porami Roku,

kroczy za nimi i patrzy.

Cały spokój Natury bez ludzi

przysiada u mego boku.

Jeśli czasem pragnę,

tak w wyobraźni być barankiem

(albo być całym stadem,

chodzić rozproszony po zboczu

i być wieloma szczęśliwymi rzeczami jednocześnie)

to tylko dlatego, że czuję, co piszę o zachodzie słońca,

albo kiedy chmura przesuwa dłoń ponad światłem

i po trawie przemyka cisza.

Pozdrawiam was i życzę wam słońca

i deszczu, kiedy potrzebny jest deszcz,

i niech wasze domy mają

przy otwartym oknie 

ulubione krzesło.

(Fernando Pessoa)

Chowam się do środka i zamykam okno.

Oby moje życie było zawsze takie:

dzień pełen słońca lub miękki od deszczu,

lub burzowy, jakby kończył się świat,

delikatny wieczór

i przechodzące stada.

Przemija drzewo i zostaje rozproszone przez Naturę,

więdnie kwiat i jego pył trwa na zawsze.

Płynie rzeka i wpada do morza,

a jej wody zawsze są i będą należeć do niej.

Przemijam i zostaję, jak Wszechświat.

(Fernando Pessoa)

oczy mam niebieskie, bo gdy lecę

pochłaniam niebo

lazur wlewa się przez powieki

a słońce barwi moje włosy

kolorem złotych dukatów, które dzwonią

w mojej sakiewce u lewej nogi

jestem bogata jak polny wiatr

dotykam wszystkiego przelotem

łąki bywają piękniejsze od róży

pozwalają zakwitnąć kobiecie

jeśli tylko nie zawaha się

bez śladu trwogi ruszyć w nieznane

zapach macierzanki doda jej odwagi

wędruję sama

boso, w sukience

rozkładam  skrzydłoramiona

i faluję w powietrzu

lekka jak piórko na oddechu Boga

wolna jak puch z dmuchawca

(Mar Canela)

Nie wiedziałem, jaką obrać drogę,

ale wiał silny wiatr

i ruszyłem drogą, po której wiatr mnie popychał w plecy.

Takie zawsze było moje życie i chcę,

by zawsze takie mogło być:

idę tam, gdzie wiatr mnie gna.

(Fernando Pessoa)

Pole ducha

OSHO:

"Nie zwracaj zbyt wiele uwagi na to, co mówię,

zwróć uwagę na to, czym jestem.

Słuchaj mojej ciszy, moich przerw,

bo w nich jestem bardziej.

Wtedy uświadomisz sobie, 

że istnieje tutaj zupełnie inny świat, pole buddy.

Jest to pole energii, bądź otwarty na nie i wrażliwy,

bo tylko wtedy cię przeniknie,

owładnie tobą, zagarnie cię.

Bycie tutaj nie ma na celu gromadzenia informacji,

chodzi o to, by chłonąć ducha".

Dusza rozkręca ciało na wysokie obroty.

Tao radości istnienia rozprzestrzenia się.

Lato spływa gęstą strugą upału.

Kwiaty nigdzie się nie kończą.

Zbieram skrzyp i lawendę...

czarny bez i płatki różane

Misterium kolorów, smaków i zapachów.

Czas na poezję życia.

OSHO:

"Człowiek, którego energie zaczynają się przelewać -

musi się łączyć:

z ludźmi, ze zwierzętami, z drzewami, a nawet ze skałami.

Jeśli idzie po ziemi, łączy się z ziemią,

jeśli pływa w rzece, łączy się z rzeką,

jeśli patrzy na gwiazdy, łączy się z gwiazdami.

Ale przede wszystkim człowiek taki znajduje swoje centrum

i łączy się ze samym sobą.

Bez tego nic nie jest możliwe,

a z tym możliwe jest wszystko".

W sadzie

złotymi nićmi 

wyplatam koszyk

na nasze słodkie 

dojrzałe wiersze

zawiśnie potem 

w prastarym sadzie

by się kołysać wiecznie

na wietrze

my w tym czasie 

pójdziemy daleko

między garbate 

płodne jabłonie

bujać nas będzie 

uczuć huśtawka

szmer bransoletek 

na moich dłoniach

zanim wejdziemy 

na Mleczną Drogę

dam ci krainę 

miodem płynącą

nie wiem czy wrócisz, 

bo to jest miejsce

gdzie mieszka magia 

i gwiazd tysiące

abyś nie przepadł 

w rozkosznym sadzie

gdzieś na gałęzi 

zawieszę nić

błękit mych oczu 

drogę ci wskaże

gdy się obudzisz, 

by nadal śnić...