Ten dzień

niech ten dzień

nigdy się nie kończy

albo niech o zmroku

stale zaczyna się od nowa –

pomyślałam

rozsuwając zasłony na balkon...

to nie był taki „zwykły” dzień

ani ot, taki sobie zwykły balkon 

po drugiej stronie

ocean, ocean, ocean

rozlany w nieskończoność

u brzegu haftowany

białą koronką fal

niech ten dzień

nigdy się nie kończy –

pomyślałam

patrząc na spokojne wody

i w głąb siebie

i tu, i tam panuje

nieodgadniona dal

 

NAD ATLANTYKIEM, COSTA DE LA LUZ

okolice Kadyksu

Myśli o tobie

światło budzi się w szmaragdach

rozrzuconych po plaży

taki jest tu każdy świt

który oglądam z wysokości

słów pisanych patykiem na wodzie

o tej porze na piasku

nie ma żadnych śladów

bo jeszcze nigdy nie było

tego właśnie dnia

tej słonej kropli na brzegu oka

leżę na skraju fal

byłam tu sama dopóki

nie przyszły myśli o tobie

teraz pragnienia pękają

jak dojrzałe owoce

Jeszcze

na tarasie  późnym popołudniem
przykucam często i ... znikam...
przymykam oczy
i rozkoszuję się spokojem

zwykłe niezwykłe chwile
łaskoczące samo dno duszy
słońce przez powieki
trąca struny szczęścia

poczucie eterycznego niebytu
słabe, dalekie, ale wraca
no to przywołajmy je jeszcze

jeszcze