Już teraz

"Lato.
Lato jest zawsze wyjątkowe,
czy to gorące, czy zimne, suche czy wilgotne".
(Gustave Flaubert)


"Ale czy ktoś, kto kiedykolwiek widział lato -
oszałamiające eksplozje zieleni,
niebo rozświetlone cudownymi zachodami słońca,
bogactwo kwiatów i wiatr, który pachnie jak miód -
mógłby wybrać śnieg?"
(Lauren Oliver)



*


już teraz

suszę powoli płatki róż

niczym bieliznę na sznurze

zbieram pióra zgubione

muszle niechciane

przez morze

już teraz

czas letni ukryłam
w zakorkowanej butelce

wiatr ciepły - we włosach
fal słone krople -

na skórze

lato powoli plecak pakuje
rozgląda się
by czegoś nie zapomnieć
zanim odejdzie

poszłabym razem z nim
bo już teraz
za nim tęsknię

zamykam w sobie 
długie wieczory na huśtawce
poranne otwieranie okien
na oścież
smak czereśni i zapach brzoskwiń

już teraz
jaskółki skrzydła szykują
ja swetry i cieplejsze sukienki

patrzę w niebo zasnute chmurami
jesień też jest piękna, wiem, ale
nie chcę jesieni, nie chcę zimy, nie chcę wiosny
chcę tylko wiecznego lata -
myślę, podczas gdy niebo
opuszcza się coraz niżej

zbiera się na burzę

Zachwyt, bo

głęboko wewnątrz sierpnia
wyciskam słodycz dojrzałego lata
kropla po kropli
zachwyt
w zbieraniu ziół do suszenia
w uśmiechaniu kwiatów
w spadaniu orzechów i jabłek
w czerni bzu
zachwyt
w różowościach hortensji i koniczyny
w pierwszych grzybach
w wacie ostów i chmur

zachwyt, bo góry
bo jest drzewo, z którego można skoczyć
bo jest droga,
którą można pójść

zachwyt, bo
przecież...


"Przemijam i zostaję, jak Wszechświat.

Czuję, jak życie przepływa przeze mnie

niczym rzeka swoim korytem.

A za oknami wielka cisza

jak śpiący bóg."

(Alberto Caeiro)

czasami zapada cisza

głębsza niż życia sens

uczy jak płynnie

czytać z milczenia

i zamiast słowami

jednym westchnieniem

doplatać motto

w warkocz istnienia

kiedyś milczenie

obejmie tę ciszę

dłoń czasu zatrze

rysunek ust

zamieni ciało

w piasek pustyni

a uśmiech oczu

w przydrożny kurz

zachwyt, bo...
zachwyt, zanim
póki czas, teraz, nie ma na co czekać
już

Idę i spotykam

gdziekolwiek idę, kiedykolwiek, z kimkolwiek

idę zawsze ku sobie, w głąb, w odczuwanie

czerni i bieli, i tego, co pomiędzy

idę

w swoje śniegi i upały

lawendy, trawy, dziurawce

ogień i łzy

bursztyny, niepokoje i dzikości

w ciekawość, co naprzód gna

w podziemne korytarze

i słodkie marzenia

w bliskość i oddalenie, w błysk i mat

w swój niezmierzony idę świat

gdziekolwiek, z kimkolwiek, przez wieczny bezczas

co nigdy nie da się zamknąć

w złudnych zegarach

i kalendarzach dat 

rozgarniam wawrzyny i burzany wonne

i na Wichrowych Wzgórzach 

znajduję miejsce, gdzie duch Kate

unosi się lekko jak mgła

i rodzą się nowe zdarzenia

gnane do ludzi przez wiatr

pod Wiszącą Skałą

nadal odbywa się piknik

Muminki czekają na jesień w swojej dolinie

a pomiędzy ramionami Romea i Julii

wieczna miłość trwa

tędy i tamtędy idę

i spotykam tych, którzy przeszli przede mną:

Anię z Zielonego Wzgórza

Alicję z Krainy Czarów

dzieci z Bullerbyn, Harry'ego Pottera

Pana Kleksa, Czerwonego Kapturka i wilka

i Biegnącą z wilkami

Dziewczynkę z zapałkami, Kota w butach

i Janka, co na skrzypcach gra

Królewnę Śnieżkę i siedmiu krasnoludków

brzydkie kaczątko, Damę Kameliową i króla Lwa -

patrzę im w oczy -

niektóre smutne, niektóre radosne

i odkrywam, że gdzieś w głębi serca

dobrze ich wszystkich znam

bo oni wszyscy na tym świecie

i gdzieś w tym innym, z którego przyszli

są, istnieją i nie istnieją

na zawsze i na nigdy, na tu i tam, na teraz

jak ja