Siebie i wiatr

jak w klepsydrze

przesypuję liście

poprzez palce czasu

przemijanie niepostrzeżenie

lecz uparcie

zmienia warstwy mojej twarzy

zauważam to każdej nowej jesieni

w rozległej kałuży zdarzeń

u moich stóp

w słońcu wiruje kurz

przesypuję przesypuję przemijam

kruszę liście wspomnień

czuję smaki i zapachy zapomnienia

słodkie leśne zioła

czuję oddech ulotnych dat

klęcząc na ziemi

mieszam to
z czego nic nie zostanie –

liście suche, siebie i wiatr