Może wtedy

                                                         dla R


gdy odszedłeś
gdzieś tam
w inny wymiar, w dalszą podróż

ja

zatrzymałam się w pół kroku

nad nocną ciszą

zamarłą w stłuczonej butelce

wszystko jest takie kruche

pewnych rzeczy

nie da się skleić
tym bardziej łzami

lepiej przejść nad nimi

do porządku dziennego

gdy tylko nastanie świt

kolejne pół kroku

na oddechu słońca
może wtedy

gdy droga zapachnie już

obietnicą nowych kwiatów

ale teraz

otulę się mocniej

słowami z mojego wiersza

zanim nie dojdę

do wiosny

zanim nie dojdę

do siebie

po szkle, po rosie, po plastrze miodu

po dźwiękach gitary, na której grałeś
po liściach, po zmroku

zatrzymałam się

w pół kroku